Ανταπόκριση από το ζωγραφικό σύμπαν του Κ. ΒΗΤΑ.
Τον Κ. ΒΗΤΑ τον γνώρισα όπως όλοι. Μέσα από τις μουσικές και τους στίχους του, που με συντροφεύουν χρόνια, από τις εποχές των Στέρεο Νόβα, μέχρι και τις πιο πρόσφατες σόλο δισκογραφικές του δουλειές. Ήξερα γενικά και αόριστα ότι ο Κ. ΒΗΤΑ ζωγραφίζει, ότι είχε σπουδάσει τέχνες στη Μελβούρνη – ως εκεί. Μα, επιτέλους, ήρθε η στιγμή να φωτιστεί λίγο καλύτερα και αυτή η πλευρά του με αφορμή την ατομική του έκθεση που φιλοξενείται αυτή την εποχή στο MOMUS-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στον χώρο Case Studio.
Το περασμένο Σάββατο βρέθηκα στην έκθεση, για μια ξενάγηση παρουσία του ίδιου του καλλιτέχνη. «Όταν ζωγραφίζω, επιλέγω ένα απλό θέμα και προσπαθώ να πετύχω κάτι με τα χρώματα», μας είπε ο ίδιος. Στόχος του δεν είναι η παραστατική ζωγραφική και αφετηρία του δεν αποτελεί ποτέ ένα συγκεκριμένο τοπίο ή μια φωτογραφία. Μια απλή σκηνή στη φύση, πλάι στη θάλασσα ή στην όχθη ενός ποταμού, ένα ιστορικό ή θρησκευτικό θέμα, ακόμη και μια προσωπική ανάμνηση, γίνονται η αφορμή. Από εκεί και πέρα, τον πρώτο λόγο έχουν τα λάδια και μια μάλλον ενστικτώδης σπουδή στο χρώμα.
Και πράγματι, τα χρώματα είναι τα πρώτα που κερδίζουν την προσοχή όταν βρίσκεσαι εκεί, περικυκλωμένος από τους πίνακές του, ή καλύτερα τυλιγμένος, ναι αυτή είναι η σωστή λέξη. Πράσινα, κίτρινα, μπλε, πορτοκαλί, ροζ. Έντονα, καθαρά χρώματα, απλοποιημένες φόρμες, μια ζωγραφική που φέρνει στον νου έργα του Γκωγκέν, ο οποίος άλλωστε, όπως μας εξηγεί ο Κωνσταντίνος, αποτελούσε σημαντική πηγή έμπνευσης για εκείνον ήδη από τα φοιτητικά του χρόνια, ιδιαίτερα μέσα από τη σχέση του με τη Σχολή της Ποντ-Αβέν.
Όσο για τη θεματολογία, πρόκειται κυρίως για ζωγραφική τοπίου, με μια όμως πολύ ελεύθερη προσέγγιση στο είδος. Ο τίτλος της έκθεσης περιλαμβάνει τη λέξη «ακτογραμμή» και πράγματι, η έννοια αυτή μοιάζει να είναι η ιδανική πατρίδα για τα έργα του. Τοπία -και μέσα τους άνθρωποι- που κινούνται μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, βγαλμένα, θαρρείς, από ένα σύμπαν που κανείς δεν μπορεί να περιχαρακώσει, κανείς δεν μπορεί επακριβώς να ορίσει. Έναν κόσμο που σβήνεται και εμφανίζεται ξανά με κάθε κίνηση του νερού, λίγο διαφορετικός κάθε φορά. Σαν μια αχαρτογράφητη ακτογραμμή που μετατοπίζεται διαρκώς, αφήνοντας πίσω της ίχνη από όσα υπήρξαν και όσα φανταστήκαμε.
Η ζωγραφική του Κ. ΒΗΤΑ καταφέρνει, με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο, να είναι οικεία και απόκοσμη μαζί. Ίσως γιατί όλοι όσοι τον γνωρίζουμε χρόνια τώρα μέσα από τις λέξεις και τις μουσικές του, μοιραία συνδέουμε αυτό που βλέπουμε με όλα όσα έχουν ήδη εδραιωθεί μέσα μας για την καλλιτεχνική του ευαισθησία. Ίσως αναγνωρίζουμε έναν στίχο, μια πρόθεση, ένα όνειρο, ένα παλιό συναίσθημα που βρίσκει μια νέα εκφραστική διέξοδο. Για εκείνον, πάντως, το εικαστικό του έργο δεν συνδέεται με το μουσικό ή το στιχουργικό, τουλάχιστον όχι με συνειδητό τρόπο.
Μα εγώ, όταν στέκομαι μπροστά στο έργο που τιτλοφορείται «Ξένος», δεν μπορώ να μη σκεφτώ το ομώνυμο τραγούδι, «Μέσ’ της νύχτας την ώρα, Ήρθε ο ξένος ακάλεστος». Κι όταν βλέπω το έργο «Μητέρα», αυτόματα μου έρχεται στον νου «μητέρα μεγάλωσα κι εσύ στέκεσαι αμίλητη σαν βουβή πόλη». Μπορεί οι συνδέσεις αυτές να είναι εντελώς προσωπικές, να ανήκουν περισσότερο σε εμένα, παρά στον ίδιο. Ίσως όμως εκεί να βρίσκεται και ένα μέρος της γοητείας: στην ελευθερία να αναγνωρίζει ο καθένας κάτι δικό του.
Το βέβαιο είναι ότι η ζωγραφική του Κ. ΒΗΤΑ μάς ανοίγει την πόρτα σε ένα ακόμη δωμάτιο του κόσμου αυτού του αληθινά πολυδιάστατου καλλιτέχνη. Κι ενώ ο ίδιος στέκεται με τόση ταπεινότητα δίπλα στο έργο του, προτιμώντας να αφήσει τη ζωγραφική να μιλήσει αντί για εκείνον, οι πίνακες όντως αφηγούνται την ιστορία που ο καθένας μας έχει ανάγκη να ακούσει. Απλώς, αυτή τη φορά, όχι με λέξεις, αλλά με χρώματα.
*Η έκθεση «τρέχει» μέχρι 31 Ιανουαρίου 2027, στο Momus-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Γράφει: η Μαρία Παντελίδου
