Η Κατερίνα Δαμβόγλου και ο Robin Beer (Fly Theatre) επιστρέφουν στη Θεσσαλονίκη με την παράσταση που αγαπήσαμε, ζωντανεύοντας ξανά επί σκηνής τη ζωή της εμβληματικής Μεξικανής ζωγράφου.
Η Κατερίνα – στοιχειωμένη από τη Φρίντα Κάλο – Δαμβόγλου απαντά στο TOP 10 του PRAXIMAG.
-
Ποια είσαι;
Τι κάνεις;
Δουλειά;
Ύψος;
Βάρος;
Πόσο χρονών είσαι;
Ποιανού είσαι;
Σε ξέρω;
Με ξέρεις;
Ξέρεις ποια είμαι εγώ;
Είσαι αξία;
Αξιοπρόσεκτη;
Διάσημη; Άσημη;
Σημαντική;
Καλή;
Όμορφη;
Άσχημη;
Χωράς παντού ή πουθενά;
Όλα ρευστά, σχετικά και, βασικώς, αναπάντητα.
-
Ποια θα ήθελες να είσαι;
Ο εαυτός μου. Όλο και πιο πολύ. Τα καλώς καμωμένα.
Εναλλακτική απάντηση: ο σκύλος μου.
-
Τι αγαπάς;
Οτιδήποτε συναναστρέφομαι, προσπαθώ να το «ακουμπώ» με αγάπη. Με κρατά συνειδητή και θέλω να πιστεύω πως είναι ο τρόπος να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και συνάνθρωποι. Με κάποια πράγματα, βέβαια, το «αγαπώ» βγαίνει αβίαστα. Έμψυχα και άψυχα. Ο σύντροφος, ο σκύλος, η οικογένεια, η θάλασσα, τα σύννεφα, το τραγούδι, ειδικά των πουλιών, το κύμινο, η καπνιστή πάπρικα, το χρώμα και…μυρωδιές, μυρωδιές, μυρωδιές…το καυτό νερό, το κρύο νερό. Τη γεύση του πρώτου καλοκαιρινού φρούτου. Την πρώτη αγκαλιά μετά από καιρό. Τις αναπάντεχες συναντήσεις με φίλους, Τα ταξίδια…Τον πρωινό ύπνο. Τη βόλτα με την Ανατολή του ήλιου. Τις γνωριμίες. Τον έρωτα…το απόλυτο ένα με εαυτό και κοινό επί σκηνής….αυτό το τελευταίο όταν συμβαίνει…είναι όλο αγάπη…μεταδοτική. Σαν ηλεκτρόνια που στέλνουν σήμα πάνω-κάτω-πάνω-κάτω..βζιν βζιν βζιν. Επίσης, αγαπώ την ησυχία. Τη σιωπή.
-
Τι μισείς;
Έχω πάψει αυτό το συναίσθημα. Είναι τόσο βίαιο. Πιστεύω πως μας τυφλώνει.
Προτιμώ να αποδέχομαι, για να ξέρω πώς να δρω. Αποδέχομαι πως θα υπάρχουν πράγματα δυσάρεστα και ευχάριστα. Πως πράγματα θα μου αρέσουν, δεν θα μου αρέσουν, άνθρωποι με πληγώνουν, με θυμώνουν. Δεν μισώ όμως. Γιατί το μίσος είναι μέσα μας, όχι γύρω μας. Κι όμως, εμείς δρούμε λες και είναι μόνο έξω μας. Παραπλανά το μίσος. Και βλέπουμε παντού εχθρούς. Δεν κάνει να βάζουμε κανέναν και τίποτα απέναντι μας. Έτσι, δίνουμε δικαιολογία και αφορμή στο μίσος, να ξεπηδήσει παντού. Έτσι, δεν πράττουμε σωστά, φρόνιμα. Έτσι, μένουμε ουσιαστικά αδρανείς και υποχείρια. Αλλά πραγματικά με ανατριχιάζει να ακουμπάνε τα δόντια μου σε χνουδωτές επιφάνειες. Από μάλλινο ύφασμα μέχρι ροδάκινο. Μπρρρρρρ. Δεν μπορώ να το ελέγξω.
-
Ποιο είναι το μεγάλο σου ελάττωμα;
Κατ’εμέ το στομάχι μου. Τα θέλει όλα, μα δεν αντέχει και πολλά.
Κατά τις αντιδράσεις (και όχι τα λεγόμενα) άλλων, έχω μια ειλικρίνεια που μερικές φορές με κάνει να μη χρησιμοποιώ τα λόγια μου σωστά. Ερμηνεύστε το όπως αγαπάτε αυτό. Εγώ απλώς το παρατηρώ. Κάποιες φορές προσπαθώ να το διορθώσω, να μην πληγώσω, να μην «πληρώσω». Άλλες φορές το αφήνω, γιατί αποδέχομαι πως είναι κομμάτι μου και δεν μπορώ να το αλλάξω. Πρέπει να το αγαπήσω.
Αντικειμενικά, δεν οδηγώ. Θα το βρω μπροστά μου κάποια στιγμή αυτό.
-
Ποιος είναι ο ήρωάς σου;
Παλιότερα ήταν ο Σούπερμαν. Τώρα έχει αλλάξει. Δε ζει πια.
-
Τι ψάχνεις σε έναν έρωτα;
Βράδια αξημέρωτα με ακούσματα, ακκίσματα κι αγγίγματα.
-
Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;
Αυτό το ένα και μοναδικό, αναπόδραστο και μεγάλο μάθημα της ζωής. Ο θάνατος. Πορεύομαι μαζί του και κάνω συχνά ασκήσεις θανάτου για να το συνηθίσει η σκέψη και η καρδιά. Γιατί κάθε προσπάθεια αποφυγής είναι ματαιοδοξία και καταλήγει και ματαιόπονο να μεμψιμοιρούμε γι’ αυτό.
-
Τι όνειρο είδες χτες τη νύχτα;
Είδα μια ανθισμένη μανόλια να της παίρνει τα πέταλα ο αέρας. Ψέματα λέω. Δεν το είδα χθες. Πάνε κάτι μέρες. Δεν ακούγεται, όμως, πιο όμορφο από λιωμένη σοκολατόπιτα με αλατισμένη καραμέλα και μια θυμωμένη γκαρσόνα που δεν μπορεί να κάνει κουμάντο σε έναν κύκλο από μεσήλικες άνδρες που τραγουδούν με γαντόκουκλες μάλλινες -στο ένα χέρι- παιδικά τραγούδια; Γιατί αυτό είδα χθες.
-
Ποιο είναι το όνειρο που ονειρεύεσαι τη μέρα;
Θάλασσα. Διαφανή, κρυστάλλινη. Κι εγώ να κολυμπώ μέσα της.
Και σεξ… μερικές φορές… Ντρέπεστε; Εγώ όχι. Δεν ντρέπομαι. Είναι υγεία. Και απόλυτα φυσιολογικό. Καν’ το κι εσύ.
Bρείτε πληροφορίες για την παράσταση Frida KI ΑΛΛΟ εδώ
Συνέντευξη στην Ελένη Ομήρου
Leave a Reply