Υπάρχουν ταξίδια που τα διοργανώνεις μήνες πριν, βρίσκεις την κατάλληλη παρέα, σημειώνεις διαδρομές, ανυπομονείς για νέες εμπειρίες. Και υπάρχουν κι εκείνα που απλώς έρχονται και σε βρίσκουν, απρόσμενα και απροειδοποίητα. Το ταξίδι, άλλοτε είναι ένας δρόμος και άλλοτε ένα εφαλτήριο, το μόνο σίγουρο πάντως είναι πως όταν επιστρέφεις, δεν είσαι ποτέ ξανά ο ίδιος. Ενδιαφέροντες και καταξιωμένοι άνθρωποι από διαφορετικούς επαγγελματικούς χώρους βυθίστηκαν στις εμπειρίες και στις αναμνήσεις τους και μας έδωσαν τη δική τους απάντηση στο ερώτημα:
“Ποιο ταξίδι σου έχει αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο ή τη ζωή γενικότερα;“
Κρίτων Πουλής – Executive Pastry Chef
Το ταξίδι που με άλλαξε. Έζησα έναν χρόνο στο Κιότο ως executive pastry chef στο Ritz-Carlton. Δεν ήταν απλώς ένα επαγγελματικό βήμα — ήταν μια περίοδος μύησης. Στην Ιαπωνία βίωσα την αξία της σιωπής, του μέτρου, της παρατήρησης. Έμαθα πως το ουσιαστικό δεν κραυγάζει.
Έχω ζήσει και δουλέψει σε πολλές χώρες και ηπείρους — στην Αγγλία, τη Γαλλία, την Αμερική, την Κορέα, την Τουρκία. Κάθε τόπος μου έδωσε κάτι. Αλλά το ταξίδι που με μεταμόρφωσε ήταν η Ιαπωνία.
Ένα βράδυ, κατάφερα —με αναμονή εβδομάδων— να δειπνήσω στο Kikunoi, ένα από τα πιο δυσεύρετα και εκλεπτυσμένα εστιατόρια του Κιότο, με τώρα τρία αστέρια Michelin. Η εμπειρία ήταν σχεδόν τελετουργική. Κάθε πιάτο δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει· απλώς υπήρχε, πλήρες, σαν να το είχε φτιάξει ο χρόνος ο ίδιος.
Η σούπα dashi με φύκια με άγγιξε με τρόπο που λίγες γεύσεις το έχουν καταφέρει, είχε σχεδόν κάτι ιερό. Και το επιδόρπιο —ζυμωμένο γάλα, συνταγή εννέα γενεών— ήταν σαν να δοκίμαζα κάτι που είχε διασωθεί από μια άλλη εποχή.
Από τότε, η εμπειρία αυτή υπάρχει μέσα μου — αθόρυβα, διαρκώς.
Έμαθα ότι η μαγειρική δεν είναι μόνο δημιουργία — είναι ευθύνη. Ένας τρόπος να στέκεσαι απέναντι στον κόσμο, χωρίς φωνή, αλλά με ουσία.
Ηρώ Λούπη – Ηθοποιός-Εκφωνήτρια
Λένε ότι στη ζωή υπάρχουν τρία είδη ανθρώπων… οι ζωντανοί, οι πεθαμένοι και οι θαλασσινοί και εγώ αυτοπροσδιορίζομαι ως θαλασσινή.
Το ταξίδι που έχει πραγματικά αλλάξει την κοσμοθεωρία μου δεν είναι ένα, αλλά πολλά και δεν έχει να κάνει με τον προορισμό, αλλά με το ταξίδι αυτό καθ´ αυτό.
Είναι τα ταξίδια που κάνω με ιστιοπλοϊκό σκάφος.
Είμαι γεννημένη στο Πασαλιμάνι και η σχέση μου με τη θάλασσα χτίστηκε από πολύ μικρή. Έκανα πολλά ταξίδια με τον μπαμπά μου ψαρεύοντας, αργότερα με φίλους και πιο μετά ως ιστιοπλόος με δίπλωμα πια.
Εκεί βρίσκεται ένας άλλος κόσμος η θάλασσα για μένα είναι η απόλυτη ελευθερία, τη σέβομαι και την αγαπώ. Είναι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει και ενώ η μνήμη μου πολλές φορές δεν με βοηθά να θυμάμαι πολλά πράγματα, ό,τι έχει να κάνει με την θάλασσα είναι βαθιά χαραγμένο μέσα μου. Θυμάμαι συγκλονιστικές ανατολές και μαγευτικά ηλιοβασιλέματα, υπέροχες στιγμές με φίλους και χωρίς.
Όταν ταξιδεύω και ειδικά όταν έχω τη χαρά να αρμενίζω μόνο με πανιά γίνεται αυτομάτως ένα fade out στον θόρυβο και στα προβλήματα της πόλης. Αποστασιοποιούμαι και σχεδόν αυτόματα όλα αυτά παίρνουν την πραγματική τους διάσταση.
Και όπως λέει και ο αγαπημένος μου ποιητής Κωσταντίνος Καβάφης στην Ιθάκη.
«Να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά Θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοϊδωμένους».
Τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Ιωάννα Χατζηανδρέου – Φωτογράφος
Το ταξίδι που σίγουρα ήταν εμπειρία ζωής και θα έλεγα ήταν ένα άνοιγμα διαφορετικό στον κόσμο και στον τρόπο σκέψης μου, ήταν αυτό στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Δεν ήταν ένα ταξίδι δικής μου επιλογής, βρέθηκα εκεί στο πλαίσιο της δουλειάς μου, και ενώ είχα μια ιδέα από ό,τι είχα δει και ακούσει μέσα από περιγραφές και ιστορία, το βίωμα ήταν μαγικό. Είναι ένας τόπος που με το που πατήσεις το πόδι σου σε αυτόν, βιώνεις έντονα την ιστορία και το αίσθημα της νοσταλγίας.
Τα πρόσωπα, τα χρώματα, τα αρώματα, η αρχιτεκτονική, τα εξωτικά φυτά και αυτή η μεγάλη ακτογραμμή που σε ταξιδεύει, σε κερδίζουν. Θυμάμαι να μου μένει έντονα ένα θερμό, κίτρινο-μπεζ χρώμα που με τις ακτίνες του ήλιου νιώθεις να σε αγκαλιάζει όλη η πόλη. Μια πόλη πολύβουη, πολυπολιτισμική, που δεν κοιμάται μέχρι αργά το βράδυ.
Μια πόλη με έντονες αντιθέσεις, από την απόλυτη ομορφιά στην ασχήμια, των ταλαιπωρημένων κτιρίων που μαρτυρούν τις δυσκολίες που έχει περάσει ο τόπος κοινωνικοπολιτικά.
Είναι όμως εκεί που θα υποκλιθείς στη Νέα Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, στον Φάρο, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου και στην επίσκεψη στο σπίτι που έζησε ο Κωνσταντίνος Καβάφης, που με το γνωστό: «Πάντα η Αλεξάνδρεια είναι», δίνει σε μερικές λέξεις το πόσο μαγικά σε σημαδεύει αυτή η πόλη όταν την επισκεφτείς.
Ελένη Ξύδια – «Ιπτάμενη Πιανίστρια»
Υπάρχουν ταξίδια που δεν μετριούνται σε χιλιόμετρα αλλά σε μετατοπίσεις ψυχής. Ένα τέτοιο ήταν η μουσική μου κάθοδος στο Ναυάγιο της Ζακύνθου, με το πιάνο στην πλάτη και την καρδιά εκτεθειμένη στο απέραντο γαλάζιο.
Εκεί, ανάμεσα σε απόκοσμα βράχια και τα γαλαζοπράσινα νερά που ολοένα λιγοστεύουν από την ανθρώπινη απερισκεψία, κάθε νότα μεταμορφωνόταν σε προσευχή. Δεν ένιωσα μόνο μουσικός, αλλά αγγελιαφόρος μιας επείγουσας αλήθειας: ότι ο κόσμος μας είναι εύθραυστος και πολύτιμος.
To Ναυάγιο μαζί με τη θάλασσα εκεί δεν ήταν σκηνικό· ήταν πρωταγωνιστής. Ένας ζωντανός οργανισμός που ζητά να τον ακούσουμε, να τον προστατεύσουμε. Αυτή η εμπειρία μού άλλαξε τον ορισμό της τέχνης: δεν είναι πια απλώς έκφραση, είναι πράξη φροντίδας.
Έφυγα από το Ναυάγιο πιο ταπεινή και πιο αποφασισμένη. Να παίζω για όσα αξίζουν. Να υψώνω τη φωνή μου και τη μουσική για τη Γη.
Θύμιος Βούλγαρη – Δημοσιογράφος & Σύμβουλος Επικοινωνίας σε Food, Beverage & Tourism Industry
Δύο πόλεις – και χώρες – καθ’ υπερβολήν, εκ διαμέτρου αντίθετες, αν και με πολλά κοινά γνωρίσματα.
Η μία, το Τόκιο, τεράστια, πολύβουη, Βαβυλωνιακή σε εικόνες, μέγεθος, αντιθέσεις, εμπειρίες, ένα άλλο σύμπαν για όσους έχουμε γνώση από τις, λιγότερο ή περισσότερο «πανομοιότυπες» σε λογική, αισθητική και λειτουργίες πόλεις «της Δύσης». Ταυτόχρονα βαθιά «εσωστρεφής», μονήρης.
Σε κρατά σε απόσταση και σε γοητεύει σαν Σειρήνα. Μιλάει σε ένα πρωτόγονο κομμάτι του εγκεφάλου που αναζητά το σκοτεινό πίσω από τη βιτρίνα. Έτσι το μεταφράζω εγώ. Η Ιαπωνία είναι ο προορισμός που σκέφτομαι σχεδόν καθημερινά. Εθιστικά.
Η δεύτερη, το Τελ Αβίβ, είναι το απέναντι: μεσογειακή, σε κλίμα και mood. Επάνω στη θάλασσα, μια μικρή Αθήνα που συνάντησε το Μαιάμι, το Μαρόκο, πήρε μια υποψία Βιέννης, Νάπολης, Ρώμης και αρωματίζοντάς το με την ένταση και τα μπαχάρια της Βηρυτού, απλώθηκε σε 25 χιλιόμετρα αμμουδιών του Ρίο ντε Τζανέϊρο στην καρδιά της Μέσης Ανατολής.
Χαμόγελα, φωνές (ήρεμες και μη – οι Ισραηλινοί μιλάνε, γελάνε, αγαπούν, θυμώνουν, συνυπάρχουν με ένταση και θόρυβο συνήθως), ταχύτητα, ασταμάτητα business meetings, γάμοι in the middle of the day, parties – αυτοσχέδια και μη (αφορμή για γιορτή ψάχνει αυτός ο λαός), όμορφα πρόσωπα και κορμιά, «ακραία» ανεκτικότητα σε ο,τιδήποτε διαφορετικό, παρέα με «άραγμα» σε πάρκα, καφέ, άπειρα εστιατόρια, μεγάλες πλατείες, χιλιάδες καρότσια με μωρά που τα σπρώχνουν cool μπαμπάδες με εσπαντρίγιες και, φυσικά, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι απλωμένοι στις αμμουδιές. Όλη τη μέρα.
Εξωστρέφεια – με μια λανθάνουσα «ένταση» παντού και ειδικά σε περιόδους «κρίσης». Αλλά έτσι έχουν μάθει να ζουν. «Υπάρχουμε και αγαπάμε με ένταση. Σαν να τελειώνει αύριο, σε λίγο, τώρα», μου είπε φίλος.
Θα το θυμάμαι πάντα.
Συνεντεύξεις: Νίκος Αγγελής – Άνθης
Αναδημοσίευση από το εξαμηνιαίο free press περιοδικό του ΚΘΒΕ «ΠΡΑΞΗ» (ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ – ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2025)
