Πώς μεταμορφώνεται το παρόν σε μέλλον και πώς μένει ζωντανό στη μνήμη; Ζητήσαμε από 10+1 ξεχωριστά πρόσωπα, από διαφορετικούς χώρους και με διαφορετικές ιδιότητες, να συμμετέχουν στη δημιουργία μιας συμβολικής χρονοκάψουλας. Μέσα της δεν χωρούν μόνο αντικείμενα, αλλά και στιγμές, συναισθήματα, φόβοι, επιθυμίες, μικρές αλήθειες που δεν θα ήθελε κάποιος να ξεχαστούν…
Αν μπορούσες να κρατήσεις ένα πράγμα από το σήμερα, τι θα ήταν;
Αν δηλαδή σου ζητούσαμε να επιλέξεις ένα αντικείμενο ή ένα μήνυμα, φτιάχνοντας μια συμβολική χρονοκάψουλα για το μέλλον… τι θα διάλεγες και γιατί;
Δρ Αναστασία Γκαδόλου
Αρχαιολόγος – Γενική Διευθύντρια Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης
Από το σήμερα, κρατώ τα συναισθήματα που ένιωσα κατά την προετοιμασία και παρουσίαση της τόπο-ειδικής περιπατητικής παράστασης Βασίλισσα Θεσσαλονίκη (Αρχαιολογικό Μουσείο, Οκτώβριος 2024), που ζωντάνεψε ιστορίες των εκθεμάτων του μουσείου, με στόχο να αναδείξει την ιστορική και μυθολογική μορφή της βασίλισσας που έδωσε το όνομά της στην πόλη. Η σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία έφερε στο σήμερα ένα κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς με πρωτότυπο τρόπο.
Έλενα Βότση
Σχεδιάστρια κοσμημάτων
Σίγουρα θα επέλεγα τα sketchbooks μου. Είναι κάτι που δεν μπορώ να αποχωριστώ μιας και με συνοδεύουν σε κάθε στιγμή της ζωής μου, από τα πρώτα χρόνια στη Σχολή Καλών Τεχνών μέχρι και σήμερα. Μέσα σε αυτά «ζωγράφισα» τα πρώτα μου όνειρα, τα πρώτα μου σχέδια, εκεί σχεδίασα τις πρώτες «καρδιές» των νεανικών χρόνων, εκεί σχεδίασα το Ολυμπιακό Μετάλλιο, εκεί σημειώνω τη λίστα με τα ψώνια, εκεί «εκφράζω» κάθε μου συναίσθημα…
Άρης Κακλέας
Σκηνοθέτης
Αν μπορούσα να κρατήσω ένα πράγμα από το σήμερα θα ήταν ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τη ζωή γύρω μου. Θα ήθελα δέκα χρόνια μετά να μπορέσω να έρθω αντιμέτωπος με την τωρινή μου αντίληψη για τον κόσμο και έτσι να θυμηθώ την εικόνα που είχα για τα πράγματα τότε.
Μανίνα Ζουμπουλάκη
Δημοσιογράφος – Συγγραφέας – Σεναριογράφος
Θα κρατούσα τα τρία μου παιδιά όπως είναι τώρα, σίγουρα. Δεν συνδέομαι τρελά με αντικείμενα, αλλά θα διάλεγα ένα δαχτυλίδι-κροκόδειλο της μαμάς μας, μια πρόσφατη ζωγραφιά της κόρης μου, την ταινία μικρού μήκους που γύρισε ο μεγάλος γιος μου το καλοκαίρι και μια ώρα τουλάχιστον με τον μικρότερο γιο μου, που είναι μακριά. Αν γινότανε, θα κρατούσα χρόνο και με τα τρία μου παιδάκια.…
Νίκος Πάχτας
Δημιουργός ολογραμμάτων και εφαρμογών πολυμέσων
Σαν άνθρωπος της τεχνολογίας θα έβαζα στη χρονοκάψουλα δημοσιεύματα από άσχετους τεχνοφοβικούς που περιγράφουν τα δεινά που θα φέρει η τεχνητή νοημοσύνη. Όπως τα άρθρα που είχαν γραφτεί παλιότερα για τα calculators στα τέλη του ‘70 ή τα ηλεκτρονικά παιχνίδια της δεκαετίας του ‘80. Μετά από δέκα χρόνια θα ήθελα να τα ξαναδιαβάζαμε, χαμογελώντας (ελπίζω!).
Λίλα Τζίμα
Χημικός, Κοσμετολόγος
Από το σήμερα θα κρατούσα το φωτογραφικό λεύκωμα των 60 χρόνων Tzimas Cosmetics, «Πόλη γένους θηλυκού», με γυναίκες που ακτινοβολούν φυσική λάμψη και αυθεντικότητα. Για το μέλλον θα επέλεγα μία συγκεκριμένη φωτογραφία μου με τα παιδιά μου για να θυμάμαι πάντα πως η πραγματική ομορφιά είναι να είμαστε απλά ο εαυτός μας.
Θανάσης Δάπης / Athan Dapis
Εικαστικός – Visual Artist
Στη χρονοκάψουλα θα έβαζα ένα χαρτάκι στο οποίο θα έγραφα: Μερικές φορές, όταν βρίσκεσαι σε ένα σκοτεινό μέρος, νομίζεις ότι έχεις θαφτεί, αλλά στην πραγματικότητα έχεις φυτευτεί… Κάτι παρόμοιο με αυτό που είχε πει ο Χριστιανόπουλος κάποτε…
Λήδα Παπαδοπούλου
Σύμβουλος Επικοινωνίας
Από το σήμερα θα κρατούσα ένα φως: εκείνο που ανάβει πριν από κάθε εκδήλωση, τη στιγμή που ο χώρος γεμίζει προσμονή, οι άνθρωποι συναντιούνται και όλα μπορούν να συμβούν. Είναι το φως της επικοινωνίας, της δημιουργίας, των δημοσίων σχέσεων που ενώνουν ψυχές. Το βάζω στη χρονοκάψουλα μαζί με τη Θεσσαλονίκη μου, την πόλη που ενώνει θάλασσα και ουρανό για να μη σβήσει ποτέ. Στο μέλλον ας θυμούνται πως η επικοινωνία ήταν και θα είναι η πιο ανθρώπινη πράξη!
Τάσος Παπαδόπουλος
Αρχαιολόγος – Ξεναγός
Τα τελευταία δώδεκα χρόνια εργάζομαι ως ξεναγός. Αρκετές φορές, στο τέλος ενός πολυήμερου ταξιδιού, οι συμμετέχοντες/ουσες, μου προσφέρουν μια κάρτα στην οποία γράφουν ομαδικά τις εντυπώσεις τους, ευχαριστίες ή ακόμα και ευχές για το μέλλον. Τον φάκελο στον οποίο φυλάω όλες αυτές τις κάρτες θα ήθελα να τον ανοίξω μετά από δέκα χρόνια. Να διαβάσω ξανά τα γραφόμενα των ανθρώπων που κάποτε βρεθήκαμε συνοδοιπόροι, να θυμηθώ τα πρόσωπά τους και τις συγκινήσεις που βιώσαμε μαζί και να ευχηθώ ολόψυχα ότι είναι όλοι και όλες τους καλά και συνεχίζουν να ταξιδεύουν ακόμα στον πλανήτη Γη.
Κοσμάς Παυλίδης
Φωτογράφος – Ακαδημαϊκός διευθυντής της σχολής φωτογραφίας Stereosis.
Θα κρατούσα μια φωτογραφία της οικογένειάς μου, τραβηγμένη όπως είναι η ζωή μας: λίγο άτακτη, λίγο κουρασμένη, αλλά γεμάτη φως. Είναι ό,τι πιο αληθινό έχω· μια μικρή υπενθύμιση του γιατί όλα τα υπόλοιπα έχουν νόημα.
Μαρίζα Καρύδη
Φωτογράφος και Περιβαλλοντική ακτιβίστρια
Σήμερα, η ζωή μου όλη βρίσκεται τακτικά αποθηκευμένη σε ένα αόρατο, διαδικτυακό σύννεφο, το λεγόμενο iCloud. Κανένα φυσικό αντικείμενο δεν έχει μεγαλύτερη αξία για μένα. Κι εφόσον η εξάρτηση από τεχνολογικά συστήματα μονάχα αυξάνεται, στη χρονοκάψουλα θα πρόσθετα ένα εκτενές γράμμα για όσα αξίζει να μην ξεχαστούν: η πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνία, η συγκέντρωση και τα χέρια μας λερωμένα με χώμα.
Συνεντεύξεις: Ελένη Ομήρου, Λία Κατσανά
Αναδημοσίευση από το εξαμηνιαίο free press περιοδικό του ΚΘΒΕ «ΠΡΑΞΗ» (ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2025 – ΑΝΟΙΞΗ 2026)
