Κουβαλώντας στη βαλίτσα του τις μελωδίες από “Τ’ Αηδόνια Του Χειμώνα”, ο Σταμάτης Κραουνάκης ανηφορίζει στη Θεσσαλονίκη για μία γιορτή με τραγούδια που μιλούν κατευθείαν στην καρδιά. Δημιουργικά αεικίνητος, με πνεύμα εφήβου και καρδιά ανοιχτή στην πιο όμορφη μουσική, υπόσχεται να μας χαρίσει μία αξέχαστη βραδιά, έτσι όπως μόνο ο ίδιος ξέρει να κάνει.
Η παράσταση είναι μία μεγάλη γιορτή που περιλαμβάνει δικά σας τραγούδια αλλά και δημιουργίες αγαπημένων σας καλλιτεχνών. Τι σας ενέπνευσε για να ξεκινήσετε αυτό το ταξίδι;
Αυτή η παράσταση έχει μία ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, με τραγούδια από τον 16ο αιώνα μέχρι σήμερα και φυσικά με όσα μας έχουν ενώσει με τον κόσμο μέσα στα χρόνια. Αν υπάρχει ένα μυστικό, θα έλεγα ότι είναι κυρίως το μουσικό υλικό, αφού όπως σε κάθε παράσταση, πήγα άφοβα ψάχνοντας σαν τυφλός με τα χέρια πού θα χτυπήσει η καρδιά μου. Νομίζω ότι έγιναν πολύ όμορφα πράγματα και σε μία ωραία συνεννόηση με τον κόσμο. Είναι μία ξεχωριστή χρονιά για μας, αφού το ηρωικό “Κυκλοφορώ κι Οπλοφορώ” γίνεται 40 ετών, και η επέτειος αυτή εμπεριέχεται σε μία παράσταση με μελωδίες τόσων ετών που όμως φαίνονται σαν να είναι χθεσινές. Αν έχω μια υπερηφάνεια αυτή τη στιγμή είναι ότι οι νεότερες γενιές αγκαλιάζουν τις μουσικές αυτές με πάρα πολύ μεγάλη αγάπη. Μέσα στα πρόσωπα που έρχονται να μας δουν υπάρχει νεότητα, γεγονός που δείχνει ότι ένας καλλιτέχνης μέσα στα χρόνια έχει μια πορεία. Έπειτα, για μένα η δουλειά μου είναι το καταφύγιό μου – όταν πηγαίνω στην πρόβα, όταν βγαίνω στην παράσταση, όταν συναντώ τους συνεργάτες και την ομάδα, είμαι στο καταφύγιό μου. Είναι μία αίσθηση που μεταδίδεται μεταξύ μας αλλά και στον κόσμο που έρχεται να μας ακούσει. Και χαίρομαι πολύ που η παράσταση αυτή ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη όχι την ώρα που έχει τελειώσει τη θητεία της στην Αθήνα, αλλά την ώρα που κάτω είναι ακόμα “καυτή”. Αυτό είναι μια καλή τύχη.
Γαλλική Belle Epoque, κλασικά λαϊκά, ρεμπέτικα – πού συναντώνται όλα αυτά τα μουσικά ρεύματα;
Το σημείο συνάντησης είναι ο έρωτας, η έκφραση για τη ζωή. Ξέρετε, το ζούμε αλλά είναι μικρή η καημένη η ζωούλα μας. Και ό,τι έχει τραγουδήσει τη ζωή και τον έρωτα είναι πάντα ζωντανό και ξεσηκώνει. Έτσι τουλάχιστον λέει η καρδιά μου.
Είστε ένα από τα πρόσωπα-κλειδιά πίσω από τη Σπείρα Σπείρα, ένα “φυτώριο” ταλέντων που σας συνοδεύει εδώ και πολλά χρόνια. Πώς σας έχει επηρεάσει η συνδιαλλαγή με τα μέλη της ομάδας;
Υπάρχουν άνθρωποι που ήταν δίπλα στην ομάδα από την αρχή, όπως και παιδιά που ξεκίνησαν από τη Σπείρα Σπείρα και πλέον ξεχωρίζουν μουσικά ως μονάδες. Νομίζω ότι αυτά που μας ενώνουν είναι η ελευθερία και το τραγούδι. Είτε στα μαθήματα, είτε πάνω στη δράση, πάντα με ενδιέφερε να δίνω την ευκαιρία σε όλους για να ψάξουν κάτι που δεν έχουν βρει ακόμα στον εαυτό τους. Ακόμα το κάνω με τους συνεργάτες μου, απλώς μετά από τόσες ώρες “πτήσης”, η συνεννόηση γίνεται με τα μάτια, σχεδόν ακαριαία. Έπειτα, είναι φυσιολογικό όταν είσαι τόσο καιρό με κάποιον να σε κουράσει ή να μάθεις τα ελαττώματά του. Εμείς καταφέραμε αυτό να το κάνουμε προσόν, δεν το αφήσαμε να μας πάρει από κάτω. Πάντα βρίσκω έναν τρόπο να τους ξυπνάω το ενδιαφέρον και να τους πάω σε κάτι νέο μέσα από τη μουσική. Ακούω πολλά πράγματα, κρατάω συνεχώς σημειώσεις και έχω την καρδιά μου ανοιχτή, έτσι ώστε να μπορώ να ανακαλύπτω συνθέτες που δεν ήξερα και να παίρνω μέσα μου ωραίες μουσικές.
Βιώνουμε παγκοσμίως μία ολοένα και μεγαλύτερη στροφή προς τον συντηρητισμό, με την ελευθερία του λόγου να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για αυτή την αλλαγή. Ως δημιουργός, πώς βλέπετε αυτή την αντίφαση;
Αυτό συνέβαινε πάντα, δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Κάθε φορά που τα συστήματα πρέπει κάπως να μαντρώσουν τα αισθήματα των ανθρώπων, βρίσκουν μια αφορμή για να το κάνουν. Γι’ αυτό πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, την καρδιά μας ανοιχτή, να δουλεύει το μυαλό μας και να μην είμαστε έρμαια της κάθε πληροφορίας. Είναι απαραίτητο να αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που μας δίνεται, πώς μας δίνεται και τι εξυπηρετεί. Βλέπετε ότι αυτή τη στιγμή καίγεται το Λος Άντζελες, μαίνονται πόλεμοι, παιδιά βρίσκονται στα ερείπια και γυναίκες δολοφονούνται – η εικόνα είναι αγριευτική. Οι λαοί χρειάζεται να προβληματίζονται σχετικά με αυτά που τους “σερβίρονται” και να σκεφτούν πώς θα αντιδράσουν στην καθημερινότητά τους, γιατί το πιστεύω και το λέω: η αντίσταση πάντα πρέπει να ξεκινάει από τα σπίτια.
Ζούμε σε μία εποχή όπου η κυριαρχία της εικόνας και η παραπληροφόρηση μας έχουν οδηγήσει σε μεγάλες συζητήσεις γύρω από την έννοια της “αλήθειας”. Ποια είναι η δική σας προσωπική αλήθεια;
Ότι η ζωή είναι μικρή και πρέπει να τη γλεντάμε. Δεν είναι να τη χαλαλίζουμε για το τίποτα και δεν πρέπει να αφήνουμε ούτε μία στιγμή να φεύγει μέσα από τα χέρια μας σαν νερό. Κάτι πρέπει να κάνουμε με αυτό το νερό: να το πίνουμε, να το λουζόμαστε, να το μοιραζόμαστε. Αυτό, δυστυχώς, δεν είναι ένα ελπιδοφόρο μήνυμα – είναι η αλήθεια που ξεχνιέται μέσα στον καταιγισμό καθημερινών προβλημάτων. Εκεί ποντάρουν αυτοί που κατασκευάζουν, πουλάνε ή μεταφέρουν την πληροφορία, γιατί τους ενδιαφέρει πώς θα φοβήσουν. Δεν χρειάζεται φόβος, είναι πολύ μικρή η ζωή για να την ταΐζουμε με φόβο.
Μετά από τόσες δεκαετίες παρουσίας στην ελληνική μουσική σκηνή, τι σας παρακινεί και συνεχίζετε να δημιουργείτε;
Αυτό που με κράτησε όρθιο ήταν η ευχή των μεγάλων. Ξέρω ότι έχω πάρει επάνω μου την ευχή σπουδαίων ανθρώπων που πέρασαν και άφησαν ίχνος, όπως είναι ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης και ο Ξαρχάκος. Είχα την τιμή και την τύχη να τους συναντήσω, να μιλήσω μαζί τους και να λάβω την ευχή τους επάνω στην εμπειρία μου.
Ποια συναισθήματα σας συνδέουν με το κοινό της Θεσσαλονίκης;
Με την πόλη αυτή έχουμε ένα πάρα πολύ ισχυρό παρελθόν. Έχω μείνει και έχω γράψει πολύ στη Θεσσαλονίκη. Την ξέρω καλά και με ξέρει καλά, και στα διαστήματα που έμεινα εκεί δημιουργήθηκε αυτή η σχέση. Ξέρετε, το μυστικό της αγάπης δεν είναι κάτι που μπορεί να εξηγήσει κάποιος πάρα πολύ εύκολα, αλλά κάτι έχει συμβεί εκεί. Έχω φίλους ζωής στην πόλη, πλάσματα όπως ο Θωμάς Κοροβίνης, η Βίκυ Χαρισοπούλου, ο Τέλλος Φίλης και ο Γιώργος Τούλας με τα οποία έχω κλάψει, γελάσει, αγαπηθεί. Έμεινα πολλούς μήνες όταν κάναμε το Δικαιόπολις στο ΚΘΒΕ ή όταν εγκαινιάσαμε τον Μύλο με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη. Στη Θεσσαλονίκη, με θεωρούν δικό τους και τους θεωρώ δικούς μου, και πάντα όταν είναι να έρθω στην πόλη ακούγεται ένα κρυφό ή φανερό “έρχεται ο Σταμάτης”.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
“Τ’ Αηδόνια Του Χειμώνα”
του Σταμάτη Κραουνάκη
Πού: Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
Πότε: Παρασκευή 24 Ιανουαρίου, ώρα 21:00
Εισιτήρια:
- more.com
- Καταστήματα Public
- Ταμείο Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης
- Τηλεφωνικά στο 2109213310
Παίζουν και τραγουδούν αλφαβητικά:
Δημήτριος Ανδρεάδης: πιάνο κίμπορντ ενορχηστρώσεις
Χρήστος Γεροντίδης: τραγούδι,
Νίκος Κατσίκης: μπουζούκι ισπανικό λαούτο
Σταμάτης Κραουνάκης: τα πάντα όλα
Κώστας Μπουγιώτης: τραγούδι
Πένυ Ξενάκη: τραγούδι
Λάμπρος Παπανικολάου: κοντραμπάσο
Θεολόγος Παπανικολάου: βιολί, τραγούδι
Γιώργος Στιβανάκης: τραγούδι
Γιώργος Ταμιωλάκης: βιολοντσέλο
Στον ήχο ο Μάκης Χατζηαντωνίου.
Κοστούμια: Κώστας Ζήσης
Συνεργάτης ενδυματολόγου:Υρώ Κρασακοπούλου.
Ρούχο Σταμάτη: Λίνα Γαβρά
Φωτιστής: Παναγιώτης Χατζηνάκος
Συνέντευξη στη Λία Κατσανά
Φωτογραφίες: Θάνος Λαϊνας και Αλεξ Αδάμ
Leave a Reply