Δύο αδελφές που έγιναν συγκρότημα ή ένα συγκρότημα που έτυχε να είναι αδελφές; Οι Σκιαδαρέσες ισορροπούν επιδέξια ανάμεσα στην τρυφερότητα, το χιούμορ, την αμηχανία της καθημερινότητας και την ωμή ειλικρίνεια.
Με τραγούδια που μοιάζουν να γράφτηκαν πάνω σε νευρικά γέλια, ψυχοσωματικά, έρωτες, αμφιβολίες και υπαρξιακές κρίσεις, η Νίκη και η Όλγα Σκιαδαρέση έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν έναν απολύτως δικό τους κόσμο, όπου το αστείο και το λυπητερό συνυπάρχουν χωρίς να ακυρώνει το ένα το άλλο. Με αφορμή τη διαδρομή τους μέχρι σήμερα, μιλούν για τη συνεργασία τους, την έμπνευση, τους haters, το στρες της εποχής και εκείνες τις στιγμές όπου ένα τραγούδι μοιάζει να γεννιέται… μόνο του.
Και καλλιτεχνικό δίδυμο και δίδυμες. Πώς πάει αυτό;
Νίκη: Η αλήθεια είναι πως στην αρχή νομίζαμε ότι θα είναι πολύ πιο εύκολο απ’ ό,τι αποδείχτηκε. Ξεγελαστήκαμε όσο ήταν μόνο χόμπι, γιατί κυρίως γράφαμε τραγούδια και τραβούσαμε βίντεο. Όταν όμως άρχισε να παίρνει διαστάσεις δουλειάς, να γίνεται η βασική μας πηγή εισοδήματος και να απασχολούμε και άλλους εργαζόμενους, άρχισε να γίνεται όλο και πιο δύσκολο να συντηρήσουμε το «παιχνίδι» της διαδικασίας. Μπήκε μέσα το στρες της δουλειάς και αναπόφευκτα έφερε εντάσεις μεταξύ μας.
Κάθε τόσο καθόμαστε με την Όλγα και προσπαθούμε να επαναφέρουμε έναν ειλικρινή ενθουσιασμό για τη διαδικασία. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν μπορεί ποτέ να είναι ο αρχικός ενθουσιασμός. Αυτός πέρασε, τον στραγγίξαμε και δεν θα μας ήταν πλέον χρήσιμος· οποιαδήποτε προσπάθεια επαναφοράς του θα ήταν από φόβο.
Τώρα, όσον αφορά στη σχέση μεταξύ μας, το να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας γιατί το ξεκινήσαμε όλο αυτό βοηθάει να αντιμετωπίζω την Όλγα σαν αδερφή μου και όχι σαν συνεργάτη. Επίσης, πολλές φορές βοηθάει, όταν έχουμε προγραμματίσει να δουλέψουμε, να τα παρατάμε όλα και να πηγαίνουμε για ψώνια ή σινεμά.
Όταν ξεκινούσατε το project Σκιαδαρέσες, εν μέσω covid, το βλέπατε να μακροημερεύει;
Νίκη: Προσωπικά, όταν γράψαμε το πρώτο τραγούδι, είπα από μέσα μου «αυτό είναι!». Ένιωσα ότι βρήκα τη φόρμα που έψαχνα για να εκφραστώ. Είχα δοκιμάσει και άλλες φόρμες — ποιήματα, ζωγραφική, χορό — αλλά καμία δεν έδεσε όπως αυτή του τραγουδιού. Οπότε από την πρώτη στιγμή το αντιμετώπισα σαν κάτι που θέλω να εξερευνήσω.
Άλλη γράφει στίχους και άλλη μουσική ή τα κάνετε όλα μαζί;
Νίκη: Συνήθως και οι δύο μαζί. Κάποιες φορές μία από τις δύο μας θα κάνει την αρχή και θα προσκαλέσει την άλλη να μπει σε αυτό που έχει οραματιστεί. Φυσικά η συμβολή της δεύτερης μπορεί να αλλάξει εντελώς την πορεία του τραγουδιού.
Είναι φορές που έχουμε μια μελωδία και της φοράμε στίχους και άλλες που έχουμε στίχους και τους φοράμε μελωδία. Άλλοτε διαλέγουμε μια θεματική και γράφουμε συγκεκριμένα γι’ αυτήν, όμως αυτό είναι το δυσκολότερο. Για μένα το πιο μαγικό είναι όταν οι στίχοι και η μελωδία γεννιούνται ταυτόχρονα. Εκεί αναρωτιέσαι αν και πότε το σκαρφίστηκες, αν στο ψιθύρισε κάποιος και γιατί ξαφνικά ξερνάς ένα έτοιμο τραγούδι.
Τι σας εμπνέει στιχουργικά;
Νίκη: Συνήθως τα βιώματά μας και οι προβληματισμοί της εκάστοτε περιόδου. Κάποιες φορές μάς είναι ξεκάθαρο τι θέλουμε να πούμε, οπότε βγαίνει μια ευθύτητα στους στίχους, και κάποιες άλλες όχι τόσο — είναι κυρίως συναισθήματα που θέλουμε να αποτυπώσουμε, επομένως προκύπτει μια πιο συμβολική, πιο αφηρημένη προσέγγιση. Έμπνευση όμως βρίσκουμε παντού: σε μια ταινία, σε ένα τοπίο, σε ένα αγαπημένο πρόσωπο. Μέσα από τα τραγούδια έχω πλησιάσει συναισθήματα που δεν έχω βιώσει στην καθημερινότητα.
Όλγα: Πιο παλιά γράφαμε στα αγγλικά. Όταν όμως προσπαθήσαμε να γράψουμε ελληνικά, είδαμε ότι μας βοηθάει να γράφουμε στη μητρική μας γλώσσα. Είναι πιο εύκολο να εξηγήσουμε αυτό που νιώθουμε και να ταυτιστούμε.
Πιστεύετε ότι οι ιστορίες που αφηγείστε εκφράζουν περισσότερο τη γυναικεία ματιά;
Όλγα: Θέλω να πιστεύω ότι εκφράζουν ανθρώπινες ανησυχίες και συναισθήματα ασχέτως φύλου. Όμως επειδή είμαστε γυναίκες, ίσως το POV μας να είναι επηρεασμένο από αυτό το φίλτρο.
Νίκη: Θα συμφωνήσω. Νομίζω ότι όλα τα συναισθήματα είναι πανανθρώπινα, ασχέτως σε τι context τα βιώνεις. Έχει τύχει να συγκινηθώ με το τραγούδι ενός 15χρονου κοριτσιού που μιλάει για τα μαθηματικά, αλλά τα συναισθήματα που περιγράφει τα έχω βιώσει κι εγώ, απλώς σε διαφορετικό πλαίσιο. Θεωρώ βλακεία να αποκλείσεις ένα κομμάτι οποιασδήποτε τέχνης απλά και μόνο επειδή η θεματική του είναι «φαινομενικά» μακριά σου. Με την ίδια λογική δεν θα έπρεπε να μου «μιλάει» το «Kill Bill», αφού καμία σχέση δεν έχω με επαγγελματίες δολοφόνους και kung fu.
Πού περνάτε καλύτερα, στα live ή στο στούντιο;
Όλγα: Στο σπίτι μας, όταν πρωτο-γράφουμε ένα τραγούδι. Δεν υπάρχει κάτι που να συγκρίνεται με τη στιγμή που μια ιδέα παίρνει μορφή και αρχίζει να θυμίζει τραγούδι.
Σήμερα που όλοι κάτι έχουν να πουν για όλους, κάποιοι λένε ότι οι Σκιαδαρέσες έγιναν γνωστές λόγω του… ονόματός τους. Πώς αντιμετωπίζετε τους haters;
Όλγα: Με χιούμορ. Εξάλλου δεν γίνεται να αρέσουμε
σε όλους.
Νίκη: Είναι ένα φαινόμενο της εποχής. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μην το παίρνεις προσωπικά.
«Στα επείγοντα με παυσίπονα προσπαθώ να μην πεθάνω πριν τα 30…» Τα πιο σοβαρά πράγματα ντυμένα με ελαφρότητα. Είναι μηχανισμός άμυνας; Δουλεύει;
Όλγα: Γενικά το χιούμορ είναι μηχανισμός άμυνας. Πολλές φορές βοηθάει να πεις αυτό που θες και να περάσει πιο ξεκάθαρα, γιατί το λαμβάνεις με γέλιο και όχι με πίεση.
Νίκη: Οι συγκεκριμένοι στίχοι γράφτηκαν μια περίοδο που η Όλγα έτρεχε συνέχεια στους γιατρούς με ψυχοσωματικά και πεσμένο ανοσοποιητικό από το στρες. Θυμάμαι είχαμε κάνει συναυλία στην Πτολεμαΐδα και είχε covid ταυτόχρονα με λουμπάγκο. Και αυτή ήταν μία από τις πολλές φορές που το στρες και οι ρυθμοί της δουλειάς μάς ισοπέδωσαν. Και φαντάσου εμείς είμαστε τυχερές — τι να πουν αυτοί που εργάζονται σε κλάδους όπως αυτός της υγείας; Γενικά είναι ένα φαινόμενο της εποχής, το γνωστό «ζούμε για να δουλεύουμε». Σίγουρα το να το αντιμετωπίζεις με χιούμορ είναι ένας τρόπος να το αντέξεις.
Το «Αμφιβάλλω» είναι ένα από τα πιο λυπητερά και ταυτόχρονα λυτρωτικά τραγούδια σας.
Νίκη: Το «Αμφιβάλλω» είναι ένα από τα τραγούδια που βγήκε μαγικά, μόνο του. Οι στίχοι βγήκαν μαζί με τη μελωδία από το στόμα μας έτσι ακριβώς όπως είναι, δεν πέρασαν ποτέ το στάδιο της επεξεργασίας. Μας υπέδειξε το ίδιο το τραγούδι ότι θα παιχτεί σε πιάνο — ας μην ήξερε καμία μας πιάνο. Είναι το πρώτο και το μόνο μέχρι στιγμής τραγούδι μας στο πιάνο.
Είναι αστείο, ακόμα είμαι πολύ ανασφαλής στο να το παίζω γιατί δεν είναι το όργανό μου, αλλά ταυτόχρονα δεν θέλω να αφήσω κανέναν άλλο να το παίξει. Μας πρότεινε σε μια πρόβα να το παίξει ο πιανίστας μας, ο Αλέξης Στενάκης, κι εμείς να το τραγουδάμε, και ένιωσα σαν να μας κλέβει κάτι πολύ δικό μας. Δεν ήθελα να το μοιραστούμε.
Τι κάνετε όταν δεν γράφετε μουσική;
Νίκη: Είμαι παρέα με τους αγαπημένους μου, βλέπω ταινίες, μου διαβάζει το αγόρι μου κάποιο βιβλίο όσο χαζεύω στο TikTok βίντεο που σπάνε σπυράκια.
Όλγα: Προσπαθώ να ξεστρεσαριστώ και να κάνω πράγματα για εμένα – με τεράστια αποτυχία. Επίσης μου αρέσει το φαΐ και τα επιτραπέζια.
Μοιραστείτε από έναν αγαπημένο καλλιτέχνη, ταινία, χρώμα και φαγητό.
Νίκη: Leonard Cohen, «Punch-Drunk Love», τιρκουάζ, πρασοτυρόπιτα.
Όλγα: Αγαπημένη καλλιτέχνιδα αυτήν την περίοδο η Rosalía. Ταινία πιο πρόσφατα το «Anora», χρώμα πάντα το πράσινο και φαγητό πάντα τα μακαρόνια.
Και ας κλείσουμε με ένα αναγκαίο κλισέ: όνειρα για το μέλλον.
Νίκη: Ταξίδια και τραγούδια.
Όλγα: Ξεκούραση. Οικογένεια. Λεφτά.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:
Μαρία Παντελίδου
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:
Αποστόλης Βασιλόπουλος
Αναδημοσίευση από το εξαμηνιαίο free press περιοδικό του ΚΘΒΕ «ΠΡΑΞΗ» (ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ – ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2026)
