Η γνωστή ηθοποιός, που πρόκειται να υποδυθεί την Ελένη στην τραγωδία του Ευριπίδη «Ορέστης», την καλοκαιρινή παραγωγή του ΚΘΒΕ, βρίσκει πως η υποκριτική τής προσφέρει δυνατές συγκινήσεις καθώς τη συνδέει με την πρωταρχική, αυθεντική χαρά του παιδικού παιχνιδιού.
«Εμείς οι ηθοποιοί είμαστε τυχερά πλάσματα» εξομολογείται η Δάφνη Λαμπρόγιαννη. «Ελάχιστοι μεγαλώνοντας διατηρούν το προνόμιο του να παίζουν και μάλιστα να πληρώνονται για αυτό. Το να διατηρήσεις τη χαρά του παιχνιδιού όταν ήσουν παιδί είναι ένα από τα βασικά στοιχεία αυτής της δουλειάς. Αν χαθεί αυτό δεν υπάρχει τίποτε που μπορεί να το αντικαταστήσει.»
Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή για να υποδυθεί την Ελένη στην τραγωδία του Ευριπίδη, η Δάφνη Λαμπρόγιαννη δεν κρύβει την αμηχανία της για το ότι θα ενσαρκώσει το αρχέτυπο της ομορφιάς.
«Είναι ένα κείμενο το οποίο προσεγγίζει κανείς κομμάτι – κομμάτι. Και για αυτό παρουσιάζει ενδιαφέρον καθώς αυτός ο χαρακτήρας, το αιώνιο σύμβολο της ομορφιάς, γειώνεται σιγά- σιγά μέχρι να γίνει ανθρώπινη, πιο ανθρώπινη από τους άλλους.»
Σε χαλαρή διάθεση, με απλό καλοκαιρινό φόρεμα, ίσια παπούτσια, αναγνωρίσιμη, κυρίως μέσα από τις πολλές τηλεοπτικές επιτυχίες της, συχνά δέχεται εκδηλώσεις θαυμασμού. Παρόλα αυτά κατάφερε να κρατήσει μακριά από όλο αυτό την προσωπική της ζωή.
«Ο κόσμος με πλησιάζει γιατί νιώθει μαζί μου οικεία και αυτό δεν το κάνει μόνο η τηλεόραση. Το κάνει κυρίως η κωμωδία. Δημιουργεί αυτή την αίσθηση της οικειότητας, κάνει τους άλλους να σε νιώθουν και λίγο δικό τους άνθρωπο. Ωστόσο είναι κάτι που καμιά φορά χρειάζεται διαχείριση, γιατί το να διασκεδάζεις τους άλλους είναι κάτι που συμβαίνει μέσα σε μια συγκεκριμένη συνθήκη και δεν μπορείς να είσαι διαθέσιμος διαρκώς για κάτι τέτοιο. Προσωπικά δίνω πολύ μεγάλη σημασία στον τρόπο με τον οποίο εισβάλλει κανείς στον χώρο του άλλου. Είναι και ένας από τους λόγους που κράτησα έξω από τη δουλειά την προσωπική μου ζωή. Και γιατί δεν αφορά κανέναν. Κάποιος ανοίγεται μέχρι εκεί που μπορεί κάθε φορά, μέχρι εκεί που θέλει και αντέχει. Σε ζητήματα που έχουν να κάνουν με την προσωπική ζωή, μερικές φορές αν ανοίξεις λίγο την πόρτα μπορεί κάποιος να βάλει το πόδι του και να θέλει να κοιτάξει πιο καλά μέσα. Η ευγένεια και η διακριτικότητα είναι πράγματα πολύ σημαντικά.»
Είναι η δεύτερη φορά που η Δάφνη Λαμπρόγιαννη συνεργάζεται με το ΚΘΒΕ. Η πρώτη ήταν στη «Λυσιστράτη» όπου υποδύονταν τη Μυρίνη. Έτσι η Θεσσαλονίκη έγινε για αυτήν μια πόλη γνώριμη, καθώς έχει έρθει εδώ για δουλειά και τη βρίσκει μια πόλη με χρώμα και χαρακτήρα. Είναι όμως και μια πόλη στην οποία έρχεται να συναντήσει και φίλους της, καθώς εδώ μένει η «κολλητή» της, όπως την χαρακτηρίζει, η ζωγράφος Πηνελόπη Βαλτή,
«η οποία εκτός από εξαιρετική ζωγράφος έχει εξελιχθεί και σε πολύ ενδιαφέρουσα σκηνογράφο.»
Κατά τη διάρκεια της διαδρομής της έχει παίξει στο θέατρο, το σινεμά, την τηλεόραση, έχει υποδυθεί ρόλους κάθε είδους, κωμικούς, δραματικούς, τραγικούς.
«Υπάρχουν σαφώς διαφορές ανάμεσα στα είδη, αλλά κάθε ρόλος είναι και μια πρόκληση. Προσπαθώ να αποφύγω τη θεωρία και να τους προσεγγίσω μέσω της δουλειάς και της επικοινωνίας με τους άλλους. Αντιμετωπίζω τα πάντα με την ίδια σοβαρότητα, είτε πρόκειται για θεατρική, είτε για τηλεοπτική παραγωγή. Κάθε φορά πρέπει να είσαι έτοιμος και σε εγρήγορση. Η τηλεόραση έχει και πολύ γρήγορους ρυθμούς, αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Μερικές φορές με θεωρούν ‹περίεργη› και απαιτητική αλλά δεν θέλω τίποτε να φεύγει αβασάνιστα.»
Η σεζόν που προηγήθηκε ήταν δημιουργική και καλή, παρά το γεγονός πως η κρίση έχει αγγίξει όλο το φάσμα του θεάματος. Η σειρά «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα», από τις λίγες που μακροημέρευσαν την εποχή της κρίσης, κέρδισε για μια ακόμη χρονιά το ενδιαφέρον του κοινού, ενώ στο θέατρο «Οι γαμπροί της Ευτυχίας» σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου σημείωσε μεγάλη επιτυχία με τη Δάφνη Λαμπρόγιαννη αγνώριστη στο ρόλο που, στην κινηματογραφική εκδοχή του του 1962, είχε ερμηνεύσει η Γεωργία Βασιλειάδου.
«Ο Τσιφόρος, ο Βασιλειάδης ήταν σπουδαίοι συγγραφείς και φέρνουν ως τις μέρες μας μια Ελλάδα που ίσως δεν υπάρχει πια, αλλά μια Ελλάδα που διασώζεται μέσα στη μνήμη μας. Με τα έργα αυτά δεν σταματάς να γελάς, αναγνωρίζοντας πάντα και κάτι από τον εαυτό σου, γι’ αυτό αγγίζουν το κοινό ως σήμερα. Υπάρχουν ατάκες με τις οποίες γελάω ακόμη και μετά από τόσες παραστάσεις, αυτό συμβαίνει με ένα δυνατό έργο. Έχω μια εξαιρετική συνεργασία με τον Γιάννη Μπέζο και φέτος σκεφτόμαστε να ανεβάσουμε και το ‹Υπάρχει και φιλότιμο›.»
Συνέντευξη στην Εύη Καρκίτη
Φωτογραφίες : Kώστας Αμοιρίδης
*Αναδημοσίευση από το εξαμηνιαίο freepress περιοδικό του ΚΘΒΕ «Πράξη» (Καλοκαίρι-Φθινόπωρο 2018 )
Leave a Reply