Λίγο πριν την πρεμιέρα της νέας θεατρικής περφόρμανς “Ο Γάμος σου”, που σκηνοθετεί ο εικαστικός Ανδρέας Μπαλαούρας στο θέατρο Αυλαία, ο πρωταγωνιστής Νίκος Τσολερίδης είπε το “ναι” στην πρότασή μας για μια συνέντευξη εφ᾽όλης της ύλης.
Πρώην αθλητής του χάντμπολ, νυν ηθοποιός, ρόλοι σίγουρα διαφορετικοί, αλλά υποψιάζομαι εξίσου απαιτητικοί. Πώς αποφάσισες τελικά να… “παντρευτείς” το θέατρο; Τι σε κέρδισε στην υποκριτική;
Με παντρεύτηκε – το παντρεύτηκα, δεν ξέρω τελικά τι ακριβώς συνέβη! Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά μετά από 10 χρόνια επαγγελματικής θεατρικής διαδρομής, είναι ότι ο αθλητισμός και το θέατρο μοιράζονται έναν κοινό παρονομαστή: την πειθαρχία και τον τελικό στόχο. Άρα ήταν εύκολο το θέατρο να με κερδίσει στην «πρώτη ματιά». Η υποκριτική είναι καψούρα και το χάντμπολ λατρεία!
Από μικρός συμμετείχες σε ερασιτεχνικά θεατρικά εργαστήρια. Εἰσαι λοιπόν από τους εκλεκτούς και τυχερούς που κατάφεραν να κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα. Πώς τα κατάφερες;
Ήμουν τυχερός ναι! Ζούσα και σε ένα δήμο (Δήμος Συκεών), που προωθεί πολύ τον πολιτισμό και ειδικότερα το θέατρο. Τα ερεθίσματα ήταν πολλά. Θέλω το επάγγελμά μου να μην γίνει ποτέ χόμπι… θέλω και παλεύω πολύ γι αυτό! Το επάγγελμα περνάει κρίση σε πολλά επίπεδα! Προσωπικά δεν το είδα ποτέ σαν χόμπι, από την πρώτη στιγμή βούτηξα επαγγελματικά μέσα σε αυτό.
Σαν επαγγελματίας ηθοποιός, δεν ξέχασες την αγάπη σου για το παιδικό θέατρο. Πόσο απαιτητικοί θεατές είναι τελικά τα μικρά παιδιά;
Έχω παίξει αρκετά στο παιδικό θέατρο. Τα παιδιά είτε είναι θεατές, είτε είναι μαθητές, είναι η πιο καθαρή «ματιά» που έχω αντικρίσει ποτέ. Είναι το κοινό που με κάνει να κρατάω τον πήχη ψηλά.
Είσαι ηθοποιός κυρίως του θεάτρου, αλλά έχεις δουλέψει και στην τηλεόραση. Τι είναι πιο απαιτητικό, το σανίδι ή η κάμερα; Κι αν έπρεπε να επιλέξεις μόνο ένα από τα δυο, ποιο θα ήταν αυτό;
Δεν θα μπορούσα να διαλέξω, επιλέγω και τα δυο! Οι απαιτήσεις και στα δύο είναι το ίδιο υψηλές. Αν θέλεις να είσαι καλός, πρέπει να προσπαθείς κάθε φορά, σαν να είναι η πρώτη φορά!
Η νέα δουλειά στην οποία πρωταγωνιστείς συστήνεται ως μια “θεατρική περφόρμανς που παντρεύει τον χορό και τη μουσική”. Θα μας πεις λίγα λόγια για αυτή την ενδιαφέρουσα θεατρική… τελετή;
Μια λέξη μου έρχεται στο μυαλό: ποίηση. Αυτή που υπάρχει γύρω μας, μέσα μας… Η αφορμή είναι ένας γαμος. Οι αιτίες πολλές: ανθρώπινη ανασφάλεια, αδυναμία, φόβος, αγάπη, έρωτας…
Τι σε γοήτεψε περισσότερο και σε έκανε να πεις το “ναι” σε αυτόν τον ρόλο;
Δεν έχω παίξει ποτέ κάπου χωρίς να πω έστω και μια λέξη. Το να μιλήσω με το σώμα ήταν αληθινή πρόκληση για μένα. Και φυσικά ο σκηνοθέτης της παράστασης Ανδρέας Μπαλαούρας ήταν η μεγαλύτερη αφορμή. «Λαβύρινθος» ο κόσμος ενός εικαστικού!
Η παράσταση σηκώνει το πέπλο των κοινωνικών συμβάσεων και αποκαλύπτει την πικρή αλήθεια που πολλές φορές προτιμούμε να μην αντικρίζουμε. Είναι αυτή η δύναμη του θεάτρου τελικά; Να μας φέρνει αντιμέτωπους με τις άβολες κι ανομολόγητες αλήθειες μας;
Το θέατρο μπορεί να γίνει σκληρό και βαρύ. Δεν είμαστε κάθε μέρα έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Ναι, η αλήθεια είναι η μεγαλύτερη διαπραγμάτευση που κάνουμε με τον εαυτό μας. Όταν ασχολείσαι με το θέατρο το κάνεις κάθε μέρα. Αυτό λοιπόν συμβαίνει και στην Περφορμανς που θα δείτε. Αποκαλύπτονται αλήθειες που κρύβουμε κάτω από το χαλί!
Στην πραγματική ζωή, ποια η άποψή σου για τον θεσμό του γάμου; Είσαι παντρεμένος; Κι αν όχι, είναι κάτι που θα σε ενδιέφερε να κάνεις κάποια στιγμή;
Σέβομαι και τιμώ την τελετή του γάμου. Είμαι με μια υπέροχη γυναίκα εδώ και 10 χρόνια, είναι το ταίρι μου, η σύντροφός μου… Όλα τα άλλα είναι «αν σου βγουν», αν σε ενδιαφέρει να προβείς σε έναν γάμο με όλες τις… εμπορικές του προεκτάσεις.
Ποιους θα… “καλούσες στον γάμο σου”; Με άλλα λόγια, με ποιους ανθρώπους θέλεις να μοιράζεσαι τις στιγμές σου και, αντίστοιχα, ποιες συμπεριφορές σε απογοητεύουν και σε απωθούν;
Στο γάμο μου δεν ξέρω ποιους θα καλούσα… Έτσι κι αλλιώς οι αληθινά κοντινοί μου άνθρωποι μου είναι πολύ λίγοι. Απογοητεύομαι από τη δειλία και τη ζήλεια.
Θα μοιραστείς μαζί μας μια σπουδαία εμπειρία που έχεις ζήσει στο μέχρι σήμερα υποκριτικό σου ταξίδι;
Είδα κάποτε μια παιδική παράσταση που αφορούσε σκύλους και γάτες. Ένας από τους «πρωταγωνιστές» λοιπόν, ένα παιδί 10 χρόνων, άρχισε να μπερδεύει τα λόγια του και προσπαθώντας να ζητήσει από κάποιον βοήθεια, να του θυμίσει τα λόγια, ξεκίνησε να… γαβγίζει! Ήταν η στιγμή που ξεκλείδωσε την δίκη μου ειλικρίνεια επί σκηνής. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Τον ευχαριστώ. Γαβ! Και βέβαια, εξίσου σημαντική εμπειρία για μένα, η στιγμή που συναντηθήκαμε επί σκηνής με τον Χρήστο Διαμαντούδη.
Και ένα όνειρο που ακόμη δεν έχεις πραγματοποιήσει;
Το όνειρό μου; Ένα δίκαιο, επαγγελματικό ελεύθερο θέατρο!
Συνέντευξη στη Μαρία Παντελίδου
Leave a Reply