«H Θεσσαλονίκη, λίγο πολύ, µε κατέχει. ∆εν µπορώ να της ξεφύγω εύκολα. Ούτε ως κάτοικος, γιατί δεν έχω φύγει από δω, αλλά ούτε και ως συγγραφέας µπορώ να της ξεφύγω»
Η δηµοσιογραφία και το θέατρο επηρέασαν καθοριστικά τη γραφή του Νίκου Μπακόλα (1927-1999) καθώς και τον τρόπο που επιχείρησε να διασώσει το βαθύτερο νόηµα της ιστορικής αλήθειας των γεγονότων της σύγχρονης Ελλάδας στον µυθοπλαστικό πυρήνα των πεζογραφικών του έργων. Το προσωπικό βίωµα, το υποκειµενικό στοιχείο, συµπλέκεται µε το ιστορικό γεγονός, το αντικειµενικό στοιχείο, εκπληρώνοντας τον πιο ουσιαστικό σκοπό της µοντερνιστικής πεζογραφίας. Η συνειρµική γραφή προσφέρει στα κείµενά του µια ποιητική πρόζα, ενώ η µακροπερίοδη ρυθµική φράση καθιερώνεται ως η προσωπική του µανιέρα. Η Θεσσαλονίκη του Μπακόλα, κέντρο του µυθολογικού του σύµπαντος, εγγράφεται στον παγκόσµιο χάρτη των σπουδαίων λογοτεχνικών πόλεων, καθώς επαναδηµιουργείται διαρκώς µε τη γραφή, αναλαµβάνει λειτουργίες και επωµίζεται αισθητικούς και ιδεολογικούς ρόλους.
Σπούδασε Μαθηµατικός αλλά εργάστηκε στον δηµοσιογραφικό χώρο ως συντάκτης και κριτικός των πολιτιστικών γεγονότων. Υπήρξε ο άτυπος γραµµατέας του Φεστιβάλ Κινηµατογράφου, διετέλεσε Πρόεδρος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής, Eισηγητής ∆ραµατολογίου και δύο φορές Καλλιτεχνικός ∆ιευθυντής στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Τιµήθηκε δύο φορές µε το Α’ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήµατος για τα βιβλία του Η Μεγάλη Πλατεία (1987) και Η ατέλειωτη γραφή του αίµατος (1997), ενώ έργα του µεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες.
*Αναδημοσίευση από το εξαμηνιαίο freepress περιοδικό του ΚΘΒΕ «ΠΡΑΞΗ» (Χειμώνας – Άνοιξη 2020)
Leave a Reply