Πόσες φορές περπάτησες την Εγνατία χωρίς να κοιτάξεις γύρω σου; Πόσες φορές προσπέρασες τον Λευκό Πύργο χωρίς μια στάση; Ίσως ήρθε η ώρα να ξαναδούμε τη Θεσσαλονίκη με μάτια επισκέπτη – γεμάτα περιέργεια και όρεξη για ανακαλύψεις. Γιατί αυτή η πόλη κρύβει θησαυρούς: από cult μπαλκόνια στην Άνω Πόλη μέχρι ξεχασμένα καφενεδάκια στα δυτικά. Μυρωδιές, στέκια, ιστορίες που χάνονται αν κοιτάς μόνο το ρολόι σου.
Ρωτήσαμε 8 ανθρώπους που τη ζουν και την αγαπούν: πού πάνε για να κρυφτούν, να εμπνευστούν, να δουν τον ουρανό αλλιώς; Κι αν ήσουν τουρίστας στη Θεσσαλονίκη, τι θα σου έδειχναν οι locals;
Δημήτρης Κοπαράνης – Δημοσιογράφος
Το πιο ζωντανό κομμάτι της πόλης για μένα ήταν και είναι η διαδρομή από το Υπουργείο ως τον Βαρδάρη. Ίσως γιατί εκεί έζησα ως φοιτητής. Όταν θέλω να ξεπλύνω το μυαλό μου, κατεβαίνω για βόλτα χωρίς πρόγραμμα. Έχω στέκια: το γαλακτοπωλείο Δορκάδα (που λέω Δωδώνη, μπερδεύοντας τους πάντες), τα παλιατζίδικα, το αγαπημένο μου μπαρ χωρίς ταβάνι και το κομμάτι γύρω από τη ΔΕΗ. Στην Αντιγονιδών, η art deco πολυκατοικία με την Top Model Academy και το φωτισμένο συντριβάνι. Στο 38 της Καραολή και Δημητρίου, το διαμέρισμα του έκτου με θέα τον ναό της Αφροδίτης – πάντα με τρώει να χτυπήσω το κουδούνι. Καταλήγω στην Εγνατία και το διάσημο ξενοδοχείο Alexandria. Είμαι σίγουρος πως κάπου στο δωμάτιο 22 έχει μείνει το ιδρωμένο, εικοσάχρονο DNA μου.
Μάνος Μυλωνάκης – Συνθέτης
Πάνω στο πατίνι, μεταξύ θεάτρου και στούντιο, προσπαθώ να παγώσω λίγο το χρόνο, έναν από τους βασικούς αντιπάλους της καθημερινότητάς μου, με όσα μέσα διαθέτω. Ένα από αυτά η ονειροπόληση σε κάποιο παγκάκι της Νέας Παραλίας. 5-10 λεπτά και λίγη σκιά, συνήθως αρκούν. Αν είμαι τυχερός, τα εμπορικά πλοία ποζάρουν σαν χρωματιστά τουβλάκια του τέτρις για ένα γρήγορο σκίτσο με φόντο τον Όλυμπο. Αν όχι, κατευθύνομαι στο Κέντρο, σε κάποιο μινιμαλιστικό καφέ. Λίγη ησυχία και ένας φρέσκοαλεσμένος αμερικάνο αρκούν. Ανοίγω το λάπτοπ και απαντάω σε εκείνα τα mail που έβαλα το αστεράκι εδώ και μέρες, αλλά τελικά μόνο σημαντικά δεν ήταν…Επαναπροσδιορισμός. Το χειμώνα ανέβαινα για μίξη στην Άνω Πόλη, στο στούντιο του Χρήστου. Ιδανική γειτονιά για να μη θυμάσαι πού πάρκαρες, καθώς η περιπλάνηση μέσα στα σοκάκια με ακουστικά μοιάζει με απόδραση σε ένα παράλληλο χωροχρόνο, σε μια πολύχρωμη sci-fi που κουμάντο κάνουν οι γάτες, σε ένα πανέμορφο χωριό, με βυζαντινές εκκλησίες.
Ramina – Collage artist
Στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν μικρές οάσεις που με βοηθούν να επανασυνδεθώ με τον εαυτό μου, τη φύση και την τέχνη. Μου αρέσει να περπατάω στο δάσος του Σέιχ Σου, ειδικά νωρίς το πρωί δίπλα απο το Θέατρο Δάσους, όταν η πόλη ξυπνά. Έχει υπέροχη θέα. Για έμπνευση επισκέπτομαι το Καπάνι και τη γύρω περιοχή, όπου παλιά μαγαζάκια και εγκαταλελειμμένα κτίρια με ιστορία γίνονται πηγή φαντασίας. Το MOMus (Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης) είναι επίσης ένα από τα αγαπημένα μου μέρη για να χαθώ στην τέχνη, έχει επίσης υπέροχο πρωινό. Και όταν θέλω απλώς να χαλαρώσω, πηγαίνω για κρασί με φίλους σε ήσυχα wine bars ή κάνω μια βόλτα στην παραλία στο ύψος του Μεγάρου Μουσικής δίπλα στη θάλασσα.
Αθηνά Ριζοπούλου – Communication designer
Τι ψάχνει ένας τουρίστας σήμερα; Λίγη αυθεντικότητα, μια βόλτα που να μοιάζει μοναδική. Στη Θεσσαλονίκη, αυτή η βόλτα είναι η οδός Κασσάνδρου. Παλιά την προσπερνούσα, αλλά από τότε που άρχισα να της δίνω χρόνο, μου δείχνει κάθε φορά κάτι καινούριο — σαν υπαίθριο cabinet de curiosités. Εδώ θα βρεις γαλακτοπωλεία, ένα μαγειρείο με κροκόδειλο, σουβλατζίδικο με ουρά ακόμη και κλειστό, καφενείο με αλβανική TV, μαγαζί με CD, ξεχασμένες επιγραφές, πλυντήρια, καλντερίμια που οδηγούν στην Άνω Πόλη. Το διαμάντι της όμως είναι η πλατεία μπροστά στο Αλαντζά Ιμαρέτ — μια ανάσα μέσα στην πυκνή δόμηση. Αν σταθείς λίγο, θα δεις παιδιά, έφηβους με TikTok, γονείς με καρότσια, σκυλιά, γιαγιάδες με λαχανικά, τουρίστες απορημένους. Κι αν δεν δεις τίποτα, μην ανησυχείς: όλα συνεχίζουν να συμβαίνουν όσο εσύ κοιτάς αλλού.
Κωνσταντίνος Τιμιανός – Ανθοπώλης – Plant Designer
Αγαπημένη κυριακάτικη βόλτα: οδός Φράγκων. Μεγάλωσα εκεί, και πάντα κάτι με τραβάει – μια εικόνα, μια μυρωδιά, μια στιγμή για φωτογραφία. Τα πλατάνια και η παλιά αγορά φέρνουν αναμνήσεις και ένα μικρό χαμόγελο. Αν συνεχίσει έτσι η μέρα, πάω για καφέ στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Κάτω από έναν πλάτανο, νιώθεις πως βρίσκεσαι σε χωριό, όχι στην καρδιά της πόλης. Μικρή απόδραση, γεμάτη ηρεμία. Έχω μαγαζί με φυτά στο κέντρο – το καταφύγιό μου. Ανάμεσα σε φύλλα και αρώματα, βρίσκω ισορροπία και μοιράζομαι λίγη φύση με όσους μπαίνουν.
Μαρία Αμανατίδου – Συγγραφέας – Ραδ. Παραγωγός
Όταν θέλω να ηρεμήσω, πάω στον κήπο της λήθης στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Ήσυχο σημείο στο κέντρο, με ήλιο, βροχή ή συννεφιά. Λατρεύω το παιχνίδι «λίθοι και λήθη» — και τις γάτες ανάμεσα στα αρχαία.
Όταν θέλω να κλάψω τη μοίρα μου, πάω παραλία. Αλήθεια. Εντάξει, και για περπάτημα — αρκεί να μην έχει κόσμο. Για ροζέ κρασί και βιβλία, στη Γιάφκα. Για ριζότο με κόκκινο κρασί, στην Signora Trattoria. Αγαπώ και τη γειτονιά του γραφείου μου: Κομνηνών, πάνω από τα Λουλουδάδικα. Παλιά μαγαζιά, Μοδιάνο, λαϊκά στέκια που επιμένουν. Γενικά, λατρεύω το κέντρο και το περπάτημα.
Ελπίδα Τσαλώνη – Ιδιοκτήτρια του pelagie.gr
Τα μέρη που μου αρέσει να πηγαίνω ως τουρίστρια στη Θεσσαλονίκη είναι αυτά του κέντρου, και συγκεκριμένα πάνω από την Εγνατία, όπου ακόμα τα πράγματα είναι λίγο πιο αυθεντικά (παρότι παίζει και εδώ πλέον αρκετό gentrification). Το Μπιτ Παζάρ και τα παλιατζίδικά του είναι ένας σταθερός προορισμός για μένα. Εκεί βρίσκω αντικείμενα που χρησιμοποιώ ως διακοσμητικά στο μαγαζί, που μου δίνουν έμπνευση, που μου κινούν την περιέργεια, που με κάνουν να αναπολώ εποχές που δεν έχω ζήσει και να εκτιμώ ταυτόχρονα και αυτά που έχουμε τώρα. Η βόλτα από τον Βαρδάρη μέχρι την Καμάρα, περπατώντας πάνω από την Εγνατία (είτε κατά μήκος της Φιλίππου είτε της Ολύμπου) έχει ένα σωρό στάσεις και εικόνες, και την κάνω κάθε φορά με μεγάλη χαρά!
Λίνα Αντωνιάδου – Cynical Dreamer
Ραδιοφωνική παραγωγός 1055RockΗ Θεσσαλονίκη είναι το σπίτι μου. Όταν ασφυκτιώ, πάω θάλασσα: Περαία ή το εκκλησάκι του Αγ. Νικολάου στη Σοφούλη, εκεί που ο ήλιος πέφτει στο νερό και όλα γίνονται απλά. Συχνά ανεβαίνω στα Κάστρα — κεραμίδια, σιωπή, Άνω Πόλη, σαν να είμαι τουρίστρια στην ίδια μου την πόλη. Το comfort food μου το βρίσκω στην Κάτω Τούμπα, σε στενά που μυρίζουν μαγειρευτό και νιώθεις «ντόπιος». Περνάω από Ναυαρίνου για την ενέργειά της — αυτό το ανήσυχο πνεύμα δεν λέει να μεγαλώσει. Κι όταν βγαίνω, είναι Βαλαωρίτου ή Λαδάδικα — μπαρ με ψυχή, μουσική που σε κάνει να νιώθεις ότι όλα είναι δυνατά. Η ζωή είναι μικρή για να μην πας σε όσες περισσότερες συναυλίες μπορείς. Αυτή είναι η Θεσσαλονίκη μου: ανάσες, γεύσεις, στιγμές που σε κάνουν να νιώθεις ανεξάρτητη. Όχι ελεύθερη. Σε καμία πόλη δεν είσαι εντελώς.
Συνεντεύξεις: Δάφνη Τσάρτσαρου
Φωτογραφία: Όλγα Δέικου
Αναδημοσίευση από το εξαμηνιαίο free press περιοδικό του ΚΘΒΕ «ΠΡΑΞΗ» (ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ – ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2025)
