Με μια κιθάρα στα χέρια και μια φωνή που αιχμαλωτίζει κάθε στιγμή, η Μαρίνα Σπανού έχει καταφέρει να δημιουργήσει έναν δικό της μουσικό κόσμο, όπου η καθημερινότητα μετατρέπεται σε μικρές, κινηματογραφικές ιστορίες.
Από τα πρώτα της βήματα στην Αρεοπαγίτου, μέχρι τις εμφανίσεις της στις μουσικές σκηνές της χώρας, η πορεία της δεν ήταν απλώς μια καριέρα, αλλά περισσότερο η υλοποίηση ενός παιδικού ονείρου -ενός πάθους που από χόμπι έγινε επάγγελμα και από επάγγελμα έγινε τρόπος ζωής!
Κόρη του ηθοποιού Χρήστου Σπανού και της μουσικού Μελίνας Παιονίδου, απέκτησε από νωρίς το πάθος για τη δημιουργία. Σήμερα, βρίσκεται σε μια φάση συνεχούς αναζήτησης, φτιάχνει το σπίτι της από την αρχή, πειραματίζεται με νέες μουσικές φόρμες και προσπαθεί να καταλήξει στο επόμενο μουσικό πρότζεκτ της.
Στην κουβέντα που ακολουθεί, η Μαρίνα Σπανού μάς μιλά για την έμπνευση, τις αναμνήσεις και τα όνειρά της, αλλά και για τη σχέση της με τον χρόνο.
Σε τι φάση της ζωής σου σε πετυχαίνουμε αυτήν την περίοδο;
Φτιάχνω από την αρχή το σπίτι μου, αναρωτιέμαι αν θα γράψω αγγλόφωνο δίσκο ή άλμπουμ με soundtracks που θα ήθελα να ντύνουν την καθημερινότητά μου και ταξιδεύω συνεχώς για ζεστές συναυλίες εντός και εκτός Ελλάδας.
Κοιτώντας πίσω, όταν ξεκίνησες με μια κιθάρα να τραγουδάς στην Αρεοπαγίτου, φανταζόσουν ποτέ αυτήν την εξέλιξη στην καριέρα σου;
Ποτέ δεν φανταζόμουν πως αυτό που μου περιέγραφαν οι γονείς μου όταν ήμουν μικρή, να κάνεις το χόμπι σου δουλειά και τη δουλειά σου ευτυχία, θα γινόταν πραγματικότητα για μένα τόσο νωρίς. Βγήκα στην Αρεοπαγίτου λόγω της ανάγκης μου για έκφραση και επαφή μετά την καραντίνα. Οι σπουδές μου ήταν άλλες, τα όνειρα μου διαφορετικά. Άρχισα να γράφω για να στείλω τα τραγούδια μου στους παραλήπτες τους χωρίς να ξέρω πως αυτοί θα ήταν πολλοί παραπάνω από ό,τι πίστευα.
Μεγάλωσες σε μια καλλιτεχνική οικογένεια, με καταβολές πολύ ξεχωριστές. Υπάρχει κάτι που κουβαλάς έντονα μέσα σου από την παιδική και εφηβική σου ηλικία;
Τα Σαββατοκύριακα και όποια απογεύματα είχα ελεύθερο χρόνο ζητούσα πάντα από τους γονείς μου να με πηγαίνουν στην πρόβα τους. Καθόμουν στα παρασκήνια και έβλεπα τις λειτουργίες των ηθοποιών, των σκηνικών, της παράστασης. Ερωτεύτηκα τον τρόπο δουλειάς αυτού του επαγγέλματος και όχι το θέαμα. Γι’αυτό και δεν βίωσα περίοδο απομυθοποίησης και δεν αλλοιώθηκαν ποτέ αυτές οι αναμνήσεις μου. Οι πιο δυνατές στιγμές που έχω κρατήσει ήταν τα καλοκαίρια στην Επίδαυρο, η πέτρα που έβραζε κι ο ήχος του γκιώνη να μπλέκεται στο ζέσταμα της μητέρας μου.
Ποια ήταν η καθοριστική στιγμή στη ζωή σου που σε έσπρωξε να πάρεις την απόφαση και να κάνεις το πάθος σου για τη μουσική επάγγελμα;
Δεν υπήρξε μια στιγμή. Όσο έβγαινα στην Αεροπαγίτου, αυτά τα gigs ήταν το αποκούμπι μου. Σε αυτήν την διαδρομή όμως, ήρθε η μέρα που δεν μπορούσα να διαχειριστώ το πλήθος και έπρεπε το αποκούμπι μου να ασφαλιστεί. Κάπως έτσι μεταφέρθηκα σε μια σκηνή. Κάπως έτσι μεταφέρθηκα σε άλλες πόλεις. Μετά από ένα διάστημα άρχισα να νιώθω την μοναξιά ως τέλμα πάνω στη σκηνή. Συνεργάστηκα με μουσικούς και φτιάξαμε την μπάντα μας. Μέχρι να αποφοιτήσω από την δραματική σχολή δεν είχα αρθρώσει πως η μουσική είναι το επάγγελμα μου. Αλλά πια είχε πάρει τέτοια έκταση που δεν χρειάστηκε να το κάνω.
Πόση «Μαρίνα» βλέπουμε στα τραγούδια σου; Από πού αντλείς έμπνευση;
Ίσως βλέπετε παραπάνω από ό,τι την βλέπω εγώ στην καθημερινότητά μου. Αλωνίζει η αλήθεια μου και η ανάγκη μου να παίρνουν κινηματογραφική διάσταση οι ιστορίες μου και να μένουν αναλλοίωτες στον χρόνο. Να τις θυμάμαι ακριβώς όπως τις βίωνα όταν συνέβαιναν. Συνήθως η πιο παραγωγική περίοδος είναι μια περίοδος νοσταλγίας που λειαίνει τις γωνίες μιας ιστορίας. Με εμπνέει ο έρωτας. Όχι μόνο ο διαπροσωπικός. Ο έρωτας με τη ζωή.
Ποιος είναι ο ακροατής σου;
Προς το παρόν είναι τα μικρά παιδιά που έχουμε όλοι μέσα μας ανεξαρτήτως ηλικίας και θέλουν να ζουν έντονα, να χορεύουν δυνατά και να αγκαλιάζονται χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Πώς νιώθεις ότι έχει αλλάξει η σχέση σου με τον χρόνο τα τελευταία χρόνια;
Σίγουρα τον τελευταίο χρόνο έχω αρχίσει να τον φοβάμαι. Ίσως επειδή αισθάνθηκα ότι τρέχει λίγο πιο γρήγορα για μένα. Θέλω να χτίσω μία σχέση εμπιστοσύνης μαζί του αφού νιώθω ότι έχω αυτή την υπερδύναμη να διαφυλάσσω πράγματα από αυτόν μέσω της μουσικής.
Τι σημαίνει για σένα το «να ζεις το τώρα»;
Είναι η μεγαλύτερη μου ευχή κάθε πρωί. Ευτυχώς υπάρχει ένα μέρος που δεν χρειάζεται να το σκεφτώ. Στη σκηνή δεν υπάρχει παρελθόν και μέλλον. Δεν υπάρχει ούτε ο χρόνος. Απλώς προσπαθώ να μεταφέρω λίγη από αυτή την αίσθηση και στην καθημερινή μου ζωή.
Πώς διαχειρίζεσαι τον χρόνο σου ανάμεσα στην προσωπική ζωή και τη δουλειά σου;
Είναι μία ιδιαίτερη μορφή δουλειάς, η αλήθεια είναι. Μπορεί να εμφανιστεί ύπουλα σε στιγμές «εκτός ωραρίου» και μερικές φορές ο ενθουσιασμός που προκαλεί ξεγελά. Δεν είναι δύο ανεξάρτητα κομμάτια η προσωπική ζωή με την επαγγελματική. Δεν ξέρω αν ποτέ θα γίνουν κιόλας. Φέτος, αποφάσισα να ξεκινήσω κάποιες ασχολίες που αναγκαστικά θα με κρατούσαν εκτός δουλειάς και δεν θα σχετίζονταν καθόλου με το επάγγελμα. Εκτός από αυτά, οι φίλοι μου, τα καλά επιτραπέζια και τα ωραία φαγητά είναι τα πρώτα που αναζητώ.
Υπάρχουν νέα μουσικά μονοπάτια ή πειραματισμοί που θέλεις να εξερευνήσεις;
Ήδη νιώθω πως έχει ξεκινήσει μια νέα εποχή με αφετηρία τη συναυλία στη Μικρή Επίδαυρο που κάναμε στο τέλος του καλοκαιριού. Ήταν μια πολύ σημαντική βραδιά τόσο για μένα λόγω της συναισθηματικής μου σχέσης με το μέρος και το Φεστιβάλ όσο και για την ομάδα μας. Αισθάνομαι γεμάτη όταν με πυξίδα την προσωπική κατάθεση μπλέκεται το θέατρο, η μουσική κι ο χορός. Είμαι σίγουρη πως θα δούμε αρκετές παρόμοιες απόπειρες στο μέλλον. Σε σχέση με τη δισκογραφία, θα ήθελα να εξερευνήσω και την αγγλόφωνη στιχουργική, από την οποία ξεκίνησα κιόλας παλιότερα, την ποπ χορευτική, τη μουσική για θέατρο ή τηλεόραση και ό,τι άλλο προκύψει.
Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 10 χρόνια στη μουσική;
Πάνω από ένα πιάνο και μια κιθάρα και ενδεχομένως καθόλου ήσυχη. Θα έχω κάνει όσα ήθελα να δοκιμάσω αλλά αυτό δεν θα είναι αποτρεπτικό στο να συνεχίζω τους πειραματισμούς.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σου έχει δώσει μέχρι σήμερα η μουσική, τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά;
Μερικές φορές αρκεί μια κιθάρα και ένα τραγούδι για να συνδεθούν άνθρωποι με διαφορετικές διαδρομές.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Αριστοτέλης Σπηλιωτόπουλος
Αναδημοσίευση από το εξαμηνιαίο free press περιοδικό του ΚΘΒΕ «ΠΡΑΞΗ» (ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2025 – ΑΝΟΙΞΗ 2026)
