Καλημερίζοντας το ελληνικό φως, με τον Σταμάτη Κραουνάκη

Στο πλαίσιο της φιλόδοξης θεατρικής παραγωγής «Καληνύχτα Μαργαρίτα» του Γεράσιμου Σταύρου, που σκηνοθετεί ο Φώτης Μακρής στη Μονή Λαζαριστών, ο πολυμήχανος Σταμάτης Κραουνάκης, εμπνευστής της μουσικής επένδυσης της παράστασης, μοιράστηκε μαζί μας λίγες κουβέντες για τον θαυμαστό του κόσμο. Έναν κόσμο όπου η έμπνευση συναντά τη δημιουργία, η μουσική το θέατρο, οι νότες τον λόγο, η τέχνη την επικοινωνία. Έναν κόσμο δυναμικό, ανήσυχο κι ασίγαστο, που αγαπά τους κρότους όσο και τους λυγμούς, και που, ευτυχώς για μας, μοιάζει να μην έχει τέλος.

Αν έπρεπε σήμερα να συστηθείτε σε ένα κοινό που δεν γνώριζε τίποτα για σας, ποιες λέξεις θα χρησιμοποιούσατε για να το κάνετε;

Τίποτα, θα έπαιζα μια μελωδία μου στο πιάνο. Μάλλον την πιο πρόσφατη.

Μιλήστε μας λίγο για τα παιδικά σας χρόνια. Πού μεγαλώσατε; Πότε καταλάβατε ποιο δρόμο έπρεπε να ακολουθήσετε;

Τα παιδικά μου χρόνια ήταν σαν όλων των παιδιών. Με δυο θαυμάσιους γονείς. Φιλόξενους, χιουμορίστες και ελεύθερους. Στα δέκα ήρθε το πιάνο στο σπίτι και το παντρεύτηκα. Ήμουν ελεεινός φαρσέρ. Αριστούχος με αποβολές και τιμωρίες συνέχεια στο σχολείο. Ανυπόταχτος και πάντα με παρέα όλο το αληταριό. Αλλά δεν με πιάνανε γιατί στα μαθήματα φύσαγα. Τους έσπαγα τα νεύρα. Αυτό τώρα που το σκέφτομαι μ’ ακολούθησε. (γέλια)

Υπάρχουν επιρροές από τα πρώιμα εκείνα χρόνια που σας ακολουθούν μέχρι και σήμερα;

Βέβαια. Και μερικά ακούσματα με εκπλήσσουν ακόμα που τα θυμάμαι. Ο Λόρκα ήταν μια τέτοιας πνοής εργασία. Αλλά πια η μηχανή μου είναι ανοιχτή σε όλα. Κυρίως στον Λόγο.

Στη σημερινή σας ζωή, από πού αντλείτε έμπνευση για να συνθέσετε; Τι σας καθοδηγεί στο ταξίδι της δημιουργίας; Η ψυχή μου διαλέγει τους ήχους. Ακούει τις καρδιές των ανθρώπων. Δίνω σημασία πολλή σ’ αυτή την ιερή συνομιλία

Είστε ένα από τα αγαπημένα πρόσωπα του ΚΘΒΕ. Συχνά πυκνά δίνετε το «παρών» στις σκηνές του. Πείτε μας λίγα λόγια για τη συνεργασία σας στο «Καληνύχτα Μαργαρίτα».

Ενθουσιάστηκα την ώρα που μου το πρότεινε ο Γιάννης Αναστασάκης. Πρώτα απ’ όλα, γιατί θα ‘κανα κάτι για το θέατρο. Ας ήταν οτιδήποτε. Μετά αγαπώ πολύ αυτό το έργο. Είναι πλήρες, με υπέροχους ήρωες. Παιδί της τσεχωφικής δραματουργίας. Κι έπειτα, μια πολύ καλή ευκαιρία να δουλέψω μ’ έναν σκηνοθέτη που εκτιμώ και δεν έχω ξαναδουλέψει μαζί του. Τέλος, ο αγαπημένος μου κόσμος του ΚΘΒΕ. Τεχνικοί και καλλιτέχνες και προσωπικό. Όλοι φίλοι. Λατρεύω τον Νίκο Βουδούρη.

Νότες που μιλούν, μελωδίες που γράφουν ιστορίες, πόσο σημαντικός είναι τελικά ο ρόλος που παίζει η μουσική στο θέατρο;

Είναι άλλος ένας ρόλος. Σοβαρό εργαλείο για τον σκηνοθέτη. Για τον ερμηνευτή. Μια φορά ρώτησα τον Βολανάκη σε μια συνεργασία: «Εδώ παίζω;» Και μου απάντησε: «Είσαι ηθοποιός μουσικός». Κι άλλη μια φορά η Καρέζη: «Α, μη βάλεις μουσική κάτω από τα λόγια». Και μετά τις πρώτες παραστάσεις: «Φανταζόμουν ότι δε θα μ’ ενοχλεί, αλλά να βοηθάει;;;;» Και δεν ήταν τίποτα, από ένα βαθύ χαμηλό τύμπανο παιγμένο με την παλάμη, στον ρυθμό της Καρδιάς.

Για τι κάνει… «κρα» ο Σταμάτης Κραουνάκης; Τι αγαπάει άνευ όρων, σε τι δίνεται με πάθος;

Τη δουλειά μου, το τραγούδι, τη Μουσική, το Θέατρο… την επικοινωνία μέσα απ’ αυτό. Τους ανθρώπους της συντεχνίας μου σε κάθε δουλειά. Την επικοινωνία μέσα από την Τέχνη.

Υπάρχει κάποιο ανεκπλήρωτο όνειρο στη λίστα σας, κάτι που δεν έχετε καταφέρει να βιώσετε, αλλά δεν θα ησυχάσετε μέχρι να το πετύχετε;

Ναι. Ένας Παγκόσμιος Αριστοφάνης. Δουλεύω χρόνια πάνω σ’ αυτό και είναι πολύ κοντά να γίνει.

Στην Ελλάδα του σήμερα πού θα απευθύνατε τη δική σας πικρή «καληνύχτα» και τι θα καλημερίζατε με θέρμη και χαμόγελο;

Στα θύματα της κρίσης, στα φιλαράκια μου που την παλεύουν δύσκολα με το μεροκάματο το πενιχρό και θα καλημέριζα πάντα το φως το ελληνικό, που σαν κι αυτό δεν υπάρχει άλλο.

Συνέντευξη στη Μαρία Παντελίδου

Φωτογραφίες Κώστας Αμοιρίδης