Η πρωταγωνίστρια της νέας παραγωγής του ΚΘΒΕ μιλά για τη συνεργασία με τον Αστέρη Πελτέκη, τη διαχρονικότητα του Αριστοφάνη, τη θέση της γυναίκας σήμερα και την ανάγκη να διατηρούμε την ελπίδα σε δύσκολους καιρούς.
«Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη με το ΚΘΒΕ. Αυτή δεν είναι η πρώτη συνεργασία σας με το Κρατικό.
Ακριβώς. «Τρίτο Στεφάνι», «Θελεστίνα» και τώρα «Λυσιστράτη». Όλα αγαπημένα, δύσκολα και ωραία έργα.
Γιατί είναι δύσκολη η «Λυσιστράτη»;
Η δυσκολία προκύπτει από τον τρόπο που σκηνοθετεί ο Αστέρης (Πελτέκης). Κι αυτό νομίζω ότι ξεκινάει μάλλον από τη σύνθετη σκέψη του. Και επειδή τα σκέφτομαι και εγώ πολύπλοκα, χαώνομαι μέσα σε αυτό το σχέδιο, γιατί βάζει χορευτικά, ήχους, χτυπήματα μέσα στα λόγια μου και άρα πρέπει να έχω στο νου μου πολλές συνθήκες. Χαλαρώνω λοιπόν και μπαίνω μέσα να το αποκωδικοποιήσω, για να μπορέσω μετά να το ξανασυνθέσω με το δικό μου τρόπο και να βρω το ζητούμενο του σκηνοθέτη.
Η «Λυσιστράτη» γράφτηκε πριν 2.500 χρόνια. Μας απασχολεί όμως ακόμα και σήμερα το νόημα του Αριστοφάνη.
Το μήνυμα εδώ είναι «τέρμα ο πόλεμος». Εγώ γι’ αυτό με χαρά ήρθα να το κάνω, γιατί πραγματικά είναι μια εποχή που μοιάζει σαν να έπρεπε τώρα να γίνει η «Λυσιστράτη». Έτυχε να είμαι στην Κύπρο όταν ξέσπασε η σύγκρουση (με το Ιράν) και έβλεπα τις φωτιές και τις βόμβες. Είναι κάτι φρικιαστικό!
Έχετε κάποια αισιοδοξία όμως ότι μπορεί κάπως τα πράγματα γύρω μας να βελτιωθούν;
Χωρίς αισιοδοξία και ελπίδα δεν ζεις. Παρατηρώ πώς μας μαυρίζουν αυτά τα πράγματα και νιώθουμε ανίσχυροι και ανήμποροι. Δεν θέλω να νιώθω ανίσχυρη και ανήμπορη, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι είμαι αιθεροβάμων και ότι θα αλλάξω τα πράματα. Θέλω όμως να είμαι στο κέντρο μου και να συναντώ ανθρώπους που έχουμε κοινές αντιλήψεις και όλοι μαζί με τη θετική σκέψη μας να εξοστρακίσουμε τους υπόλοιπους που είναι υπέρ αυτών.
Το έργο έχει και μια επικαιρότητα φεμινιστική αφού μας μιλάει για την αυτοδιάθεση του σώματος, για την ανεξαρτησία της γυναίκας.
Συμφωνώ πάρα πολύ με τη βάση αυτών των κινημάτων. Όταν όμως κάνουμε κάτι αυτοσκοπό δεν με βρίσκει σύμφωνη. Βεβαίως αγωνιστήκαμε αρκετά για να αποδείξουμε ότι μπορούμε να κάνουμε πολλές εργασίες που δεν γινόντουσαν. Περάσανε τα χρόνια, προχωράμε. Είναι όμως πολύ προσωπική η διαδικασία γενικά του κάθε ανθρώπου να εκτιμά τον εαυτό του, γιατί αλλιώς θα βρει εκείνον που θα τον χρησιμοποιήσει, θα τον χειραγωγήσει.
Συμφωνείτε ότι σήμερα είναι πιο δύσκολο να είσαι γυναίκα ;
Αισθάνομαι ότι είναι μια χαρά να είσαι γυναίκα. Ωραία, λατρεμένη, έξυπνη, που εργάζεται, που μπορεί να φροντίσει και το σπίτι της και τον εαυτό της. Έχει σημασία ποια είναι η βαθύτερη εκτίμηση που έχεις για τον εαυτό σου, γιατί καμιά φορά παριστάνουμε κάτι άλλο.
Σας ευχαριστεί το παιχνίδι του θεάτρου;
Είμαι άνθρωπος του θεάτρου. Ενεργοποιούνται εκεί όλες μου οι αισθήσεις. Βέβαια, αυτό που αγαπώ περισσότερο είναι οι σχέσεις των ανθρώπων. Δεν μπορείς να παίξεις χαρτιά ή τάβλι με έναν που δεν ξέρει τάβλι αλλά λέει «Ξέρω, παιδί μου». Θέλεις να παίξεις με έναν που ξέρει και έχεις την ίδια αντίληψη για τα πράγματα, την ίδια αγωνία, την ίδια ανάγκη. Αυτό δεν βρίσκεται πάντα.
Έχετε επίσης ταυτιστεί πάρα πολύ με την κωμωδία. Αισθάνεστε ότι τα τελευταία χρόνια η πολιτική ορθότητα έχει αλλάξει την κωμωδία;
Κάναμε πρόσφατα ένα reunion με την ομάδα του «Παρά πέντε» και εκεί συνέβη ένα πολύ ωραίο λογοπαίγνιο με τον Γιώργο Καπουτζίδη που ήταν σαν να δίνει απάντηση σε όλα αυτά. Είχα μια ατάκα και λέω στον Γιώργο «Ευχαριστώ που την έβαλες σε εμένα». Έλεγα: «ο Κώστας ο γκαβός, ο Τάκης ο κουτσοδόντης…». Λέει όμως τώρα «δεν θα μπορείς να λες τον Τάκη τον Κουτσοδόντη». «Και τι θα λέω;», ρωτάω. «Θα λες, ο Τάκης με την ελλιπή οδοντοστοιχία». Και κάνω μια θεατρική παύση και λέω: «Ο Τάκης με την ελλιπή οδοντοστοιχία…πέθανε». Και νομίζω, μέσα σε αυτή τη παύση που έκανα βγήκε πιο αστείο. Κωμωδία δεν μπορείς να κάνεις χωρίς σάτιρα. Νομίζω πως έχει σημασία και ο τρόπος. Και πάντοτε εγώ θα το γυρνάω στο ανθρώπινο.
Υπάρχει κάτι που σκέφτεστε με αφορμή την «Λυσιστράτη» και το σήμερα του έργου τελικά;
Είναι ωραίο που ασχολούμαστε με αυτό το έργο σε αυτές τις εποχές που ζούμε. Γιατί είναι δύσκολα.
Γιατί το λέτε αυτό;
Έχουν χαθεί όλες οι αξίες. Καθένας ψάχνει να βρει κάτι. Το γενικό πλαίσιο, παντού βρωμιά. Είναι όλο ανταλλαγές, βύσματα, ρουσφέτια, «εγώ να περνάω καλά, να μην περνάει ο άλλος», πόλεμοι, κλεισίματα μες στο σπίτι, COVID, υποχρεωτικά εμβόλια για να βγάζουν οι φαρμακευτικές χρήματα…
Μου είπατε όμως ότι κρατάτε πάντα μια αισιοδοξία…
Εννοείται. Ο καθένας είναι μόνος του και θα συναντηθεί με τον άλλον και θα βγει κάτι δυνατό.
Επομένως το «μαζί» είναι το μέλλον;
Ναι. Αφού όμως έχεις την ταυτότητά σου καθαρή εσύ. Πρέπει να εξιλεωθείς στον εαυτό σου ώστε να μπορέσεις να το μοιραστείς με τους γύρω σου. Προσαρμοστικότητα στις αλλαγές. Ροή. Να υπάρχει ροή.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:
Γιάννης Γκροσδάνης
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:
Mike Rafail
Αναδημοσίευση από το εξαμηνιαίο free press περιοδικό του ΚΘΒΕ «ΠΡΑΞΗ» (ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ – ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2026)
