Ο Διογένης Δασκάλου και οι Monie & Monie Conniente παρουσιάζουν τη νέα τους δουλειά στο club του Μύλου και οι πιστοί ήδη κλείνουν θέση! Φέτος συμπληρώνουν 25 χρόνια επιτυχημένης πορείας, κι εμείς κάπου ανάμεσα στις ξεσηκωτικές τους εμφανίσεις, τις μουσικές και τη σάτιρα που τόσο αγαπάμε, καταφέραμε να μιλήσουμε με τον σατιρικό σαξοφωνίστα για πολλά… και κυρίως για τον ίδιο. Ο Διογένης Δασκάλου στο praximag:
1) Η νέα σας παράσταση φέτος στον Μύλο έχει τίτλο “Εκφύλιος πόλεμος”. Τι να περιμένουμε όλοι εμείς, οι θεατές της… εμπόλεμης ζώνης;
Να δείτε τον εαυτό μας να πολεμάει με τον εαυτό του μέχρι εκφυλισμού. Ο εμφύλιος πια είναι μία κατάσταση καθημερινή. Η μετάλλαξη είναι πια εδώ. Εκφυλιστήκαμε μέσα σ’ ένα μόνιμο εμφύλιο των “ΝΑΙ” απέναντι στους “ΟΧΙ”, των δεξιών απέναντι στους αριστερούς, των “γάβρων” απέναντι στους “βούλγαρους” βόρειων και νότιων, χορτοφάγων κρεατοφάγων, εναλλακτικών και κλασσικών. Απλά θα το δείτε όπως το βλέπει κάποιος από απέναντι. Μόνον έτσι καταλαβαίνεις πόσο γέλιο μπορεί να δώσει αυτό και εννοείται άλλο τόσο κλάμα απ’ τα γέλια και όχι μόνο.
2) Οι Monie & Monie Conniente συμπλήρωσαν 25 χρόνια! Ποια είναι η ανάμνηση που ξεχωρίζει; Ποιος είναι ο στόχος για τα επόμενα (25) χρόνια;
Η πρώτη πρεμιέρα το 1994. Τη στιγμή που έφευγε ο Μάνος Χατζηδάκις κι έπρεπε να είμαι εύχαρις απέναντι στο κοινό. Όσο για το μέλλον… να μη βάζω κανένα στόχο. Να προκύπτει.
3) Μουσικός, stand up comedian, performer, κειμενογράφος! Τι επιλέγετε και τι σας χαρακτηρίζει;
Μουσικός. Όλα τα σχηματοποιώ μ’ αυτήν μου την ιδιότητα. Ακόμη και τη ραδιοφωνική μου εκπομπή και το φαΐ που μαγειρεύω.
4) Τι θυμάστε από τα χρόνια πριν τους Monie & Monie Conniente; Τα εφηβικά, τα νεανικά; Τα πρώτα βήματα από τις Σέρρες (όπου μεγαλώσατε) στον έξω κόσμο και στον κόσμο της μουσικής;
Τη μουσική, από μουσική οικογένεια πάππου προς πάππου δεν έχω άλλη μνήμη εκτός από τον απέραντο κόσμο της μουσικής. Με μάνα χορωδό, πατέρα ακορντεονίστα, παππού τουμπίστα και πάει “σφυρίζοντας”, θα μου επιτρέψετε, και όχι λέγοντας.
5) Ζήσατε για λίγο στην Αθήνα, αλλά επιλέξατε τη Θεσσαλονίκη ως μόνιμη βάση. Είχε αυτό επαγγελματικό κόστος; Η Αθήνα δεν θα σας έδινε άλλες προοπτικές;
Όπως; Νομίζω πως μπορείς να κάνεις τα πάντα και παντού. Και τώρα πλέον πολύ περισσότερο λόγω της τεχνολογίας. Τώρα όσον αφορά το κόστος…. ναι είναι μεγάλο. Αλλά αφορά όσους βλέπουν την τέχνη ως επάγγελμα. Εμένα με συγκινεί περισσότερο η δημιουργία.
6) Ποια η σχέση σας με την τηλεόραση; ήταν ποτέ, ή θα είναι, το μέσο για να καταπιαστείτε;
Έχω κάνει τηλεόραση αρκετά για να καταλάβω ότι προτιμώ το ραδιόφωνο. Θα ξαναέκανα ευχαρίστως αν μπορούσε να υποστηριχτεί από μια ομάδα “dream team” για κάτι τόσο γρήγορο και αυτοσχεδιαστικό. Λυπάμαι, αλλά δεν βλέπω να υπάρχει κάτι ανάλογο στην Ελλάδα. Και αυτό όχι γιατί δεν υπάρχουν ικανοί άνθρωποι για να το παράξουν αλλά η απαραίτητη αγορά που θα το καλοδεχόταν.
7) Social media, τεχνολογία, κινητά, απόψεις παντού, επαφές…διαφορετικού τύπου! Πού χωράει η μουσική σε όλο αυτό; Πώς λειτουργεί και πώς τελικά επικοινωνεί ο καλλιτέχνης, ο θεατής, ο πιτσιρίκος που μεγαλώνει στο πλαίσιο αυτό;
Ξέρετε, η γιαγιά μου έλεγε “για κάθε τέντζερη υπάρχει ένα καπάκι”. Αργότερα ένας παλιός δισκοπώλης μου είχε εκμυστηρευτεί ότι για κάθε δίσκο που βγαίνει υπάρχει τουλάχιστον ένας αγοραστής. Τώρα, εγώ σίγουρα δεν είμαι το show για έναν πιτσιρίκο ας πούμε έως 15. Απ’ την άλλη υπήρξα 15 και είχα περιέργεια και πήγα να δω τι είναι η Ρένα Βλαχοπούλου εκτός σινεμά, λίγο αργότερα το Γιώργο Μαρίνο στην ΜΕΔΟΥΣΑ, τον Τζιμάκο κ.λ.π. Θέλω να πω μ’ αυτό ότι εμείς οφείλουμε απλώς να υπάρχουμε μέσα απ’ αυτό που μας αρέσει να κάνουμε. Όποιος είναι να μας βρει, αν θέλει, θα μας βρει. Μ’ αυτό το ίδιο «θέλω» ανακάλυψα έναν δάσκαλο εκ του μακρόθεν το Νιόνιο! Αυτός ήταν αυτός κι εγώ μάθαινα απ’ αυτό και έτσι έγινε αυτός που παράγει αυτό. Η μουσική δε τώρα, υπάρχει σ’ όλα αυτά που προαναφέρατε κάθε φορά με άλλον τρόπο. Με τον λόγο, την εικόνα, τους ήχους, τα εφέ. Η μουσική είναι η επαφή.
8) Η σάτιρα άραγε ξορκίζει το κακό, το πρόβλημα, την κρίση, τη μιζέρια; Το γέλιο είναι τελικά η λύση όλων των προβλημάτων;
Όχι. Είναι η αρχή της λύσης, το ανοιχτήρι της σκέψης, ο εξωλκέας της περιέργειας. Η αρχή του κακού για το κακό. Ο απογυμνωτής και ο εξολοθρευτής της υποκρισίας.
MONIE & MONIE CONNIENTE.
Νέα παράσταση, νέα συναισθήματα! Τρεις ακόμη παραστάσεις: 17, 24 Νοεμβρίου και 1 Δεκεμβρίου στο CLUB του ΜΥΛΟΥ. Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ.
Συντελεστές
Σωτήρης Δασκάλου: τενόρο σαξόφωνο
Λεωνίδας Βλάχος – Κώστας Δαμιανίδης: τρομπέτες
Φώτης Μίγγας: τρομπόνι
Βίκυ Βογιατζόγλου- Δημήτρης Κρανιδιώτης: φωνές
Παντελής Αμπατζής: ηχητικά- video
Παύλος Αζναουρίδης – Γιώργος Κοκκινάκης: ενορχήστρωση – επεξεργασία ήχων
Βαγγέλης Μολυβιάτης – Λάζαρος Γρεκός : video
Αλκμήνη Τριγωνάκη: ενδυματολογική επιμέλεια
Κείμενα: Διογένης Δασκάλου – Βάγια Ματζάρογλου. Φιλική συμμετοχή Γιώργος Σκαμπαρδώνης
Δημιουργικό αφίσας : Δέσποινα Γεράκη
Photos : Ζήσης & Νίκος Μανδηλιώτης fotoklik
Συνέντευξη στην Ελένη Ομήρου
Leave a Reply