Ήταν ο Κρίστοφερ στο «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα µεσάνυχτα». Αυτό το καλοκαίρι θα είναι ο Βικτόρ στο θρυλικό «Βικτόρ ή Τα παιδιά στην εξουσία». Ο Βασίλης Ντάρµας ονειρευόταν από παιδί να γίνει ηθοποιός και αυτό είναι ένα όνειρο που γίνεται πραγµατικότητα. Το ξεκίνηµά του είναι συναρπαστικό.
Αν κάποιος έχει δει την παράσταση «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα µεσάνυχτα», βασισµένη στο έργο του Μάρκ Χάντον και σε θεατρική προσαρµογή του Σάιµον Στήβενς, η οποία παρουσιάστηκε από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, σε σκηνοθεσία της Ελεάνας Τσίχλη, δε θα δυσκολευόταν να αναγνωρίσει τον Βασίλη Ντάρµα που µε τόση ευαισθησία υποδύθηκε τον Κρίστοφερ. Ήταν ένας ρόλος τον οποίο προσέγγισε µε ανοιχτό µυαλό και καρδιά, πραγµατοποιώντας και ο ίδιος µια βουτιά στον κόσµο των ανθρώπων που βρίσκονται στο φάσµα του αυτισµού.
«Ήρθα σε επαφή µε παιδιά, τα παρατήρησα πολύ, έκανα φίλους, συζήτησα µε την Ελεάνα, προσπάθησα να κατανοήσω τον τρόπο µε τον οποίο λειτουργούν. Αυτή η επαφή µε επηρέασε πάρα πολύ βαθιά και στον Κρίστοφερ µετέφερα και αυτό, το δικό µου βίωµα. Είναι συγκινητικό το πείσµα αυτού του ήρωα και η θέλησή του. Μπορεί να είναι ένα παιδί που δεν ξέρει να δέσει τα κορδόνια του αλλά έχει το σθένος να σπάσει τη γυάλα µέσα στην οποία ζει. Όλοι του λένε «δεν γίνεται», όµως αυτός επιµένει «θα το κάνω» και αποδεικνύει πως τελικά γίνεται. Όλο αυτό ασκεί µια τροµερή σαγήνη, προκαλεί έναν µεγάλο θαυµασµό».
Γεννηµένος στην Πάτρα, ανακάλυψε από πολύ νωρίς ότι το θέατρο είναι ο δρόµος που ήθελε να ακολουθήσει στη ζωή του, παρακολουθώντας τα θεατρικά σεµινάρια του Γεράσιµου Ντάβαρη. Αποφάσισε τότε να µη δώσει Πανελλαδικές, µε την οικογένειά του να στηρίζει αυτή την απόφαση. Έτσι, βρέθηκε να σπουδάζει στο Ωδείο Αθηνών. «Από το παιδί που ήθελε να λαµβάνει µέρος σε όλα τα θεατρικά σκετσάκια στο σχολείο µέχρι τις σπουδές στο Ωδείο Αθηνών άλλαξαν αρκετά πράγµατα. Οι σπουδές αυτές έγιναν ολόκληρη η ζωή µου, ασχολούµουν από το πρωί µέχρι το βράδυ αποκλειστικά µε το θέατρο κι αυτό µου άρεσε πολύ. Το θέατρο είναι για µένα το σχολείο που ονειρεύτηκα. Πριν ξεκινήσω, ήµουν «πνευµατικά αθώος». Το θέατρο ήταν εκείνο που άρχισε να µου µαθαίνει να σκέφτοµαι πιο βαθιά, να µην αφήνοµαι σε ευκολίες και βέβαια να µου διδάσκει, πώς να χρησιµοποιώ αυτά που µαθαίνω. Είναι ένας τρόπος να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό µου αλλά και τον κόσµο γύρω µου».
Η παρουσία του στο διακεκριµένο «Ου φονεύσεις» του Πάνου Κοκκινόπουλου, κυρίως όµως η συνεργασία µε τον Αργύρη Ξάφη στο έργο «Οιδίπους Τύραννος», µια καινοτόµα παράσταση µε τους φοιτητές του Ωδείου Αθηνών, κέντρισαν το ενδιαφέρον του κοινού. Όπως ο ίδιος εξηγεί: «Το «Οιδίπους Τύραννος» είναι ένα ασύλληπτο έργο. Στην πραγµατικότητα αποτελεί την πηγή όλων των ιστοριών, µε συγκλόνισε πραγµατικά. Η δουλειά που έγινε µε τον Αργύρη Ξάφη δεν µου άφησε µόνο ωραίες αναµνήσεις αλλά αποδείχτηκε µια παρακαταθήκη για το πώς µπορεί κανείς να προσεγγίσει αυτά τα σπουδαία κείµενα. Όταν δουλεύουµε µε τόσο σηµαντικά έργα, έχουµε να απαντήσουµε στην ερώτηση: Πώς θα πούµε εµείς αυτή τη συνταρακτική ιστορία που µας δίνει το κείµενο; Το χιούµορ µάλλον δεν πρέπει να λείπει από αυτή τη προσπάθεια».
Αγάπησε αµέσως τη Θεσσαλονίκη µε το που έφτασε στην πόλη για τη συνεργασία του µε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Η δουλειά του είναι απαιτητική και πολύωρη, ωστόσο η εγγύτητα µε τη θάλασσα και οι κοντινές αποστάσεις -σε σχέση µε αυτές στην Αθήνα- τον έκαναν να αισθανθεί αµέσως µια ζεστασιά και οικειότητα. «∆εν έχω νιώσει ούτε ένα λεπτό µόνος στη Θεσσαλονίκη. Η πόλη µε αγκάλιασε αµέσως, έκανα φίλους και βρήκα τα στέκια µου. Η Θεσσαλονίκη µου θυµίζει κάπως την Πάτρα, γιατί τα µεγέθη είναι σε αυτές τις δυο πόλεις πιο µικρά, οι ρυθµοί κάπως πιο αργοί. Η φιλία παίζει κεντρικό ρόλο στη ζωή µου. Είναι η βασική µου επιδίωξη, το οξυγόνο µου. Η φιλία είναι καθαρή εισπνοή».
Με τον ίδιο ενθουσιασµό µιλάει για τον Βικτόρ, το 9χρονο αγόρι που θα υποδυθεί στο θρυλικό, σουρεαλιστικό έργο του Ροζέ Βιτράκ «Βικτόρ ή Tα παιδιά στην εξουσία» που παρουσιάζεται αυτό το καλοκαίρι από το ΚΘΒΕ, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Αναστασάκη. «Ο Βικτόρ είναι διανοητικά πάνω από την ηλικία του και έχει καταλάβει πολύ καλά, σε τι κόσµο ζει και αυτός ο κόσµος δεν του αρέσει. Τη µέρα των γενεθλίων του τινάζει τα πάντα στον αέρα. Το κάνει, γιατί µπορεί και γιατί έχει το άλλοθι της παιδικής ηλικίας. Αποφασίζει να περπατήσει σε ένα λεπτό σκοινί και τους καλεί όλους να κάνουν το ίδιο. Όµως δεν έχουν όλοι το δικό του θάρρος. ∆εν τους είναι εύκολο. Ούτε και στον Βικτόρ είναι εύκολο. Ωστόσο, έχει πάρει µια απόφαση και τη στηρίζει µέχρι τέλους. Είναι ένας ρόλος συναρπαστικός για τον οποίο κάνω και τη σχετική έρευνα, σχετικά µε το πώς γεννήθηκε ένα τέτοιο έργο, σε ποιο πλαίσιο εµφανίστηκε. Είναι έργο βαθιά πολιτικό. Το στοιχείο του παραλόγου που το χαρακτηρίζει δεν είναι αναίτιο. Το να ξεφύγουµε από τα φρένα της λογικής είναι ένας τρόπος να ανοιχτούµε στον κόσµο και να κατανοήσουµε, πού βρισκόµαστε».
Η σεζόν αυτή θα κρατήσει τον Βασίλη Ντάρµα στη Θεσσαλονίκη. Το καλοκαίρι θα κάνει παραστάσεις µε το «Βικτόρ ή Τα παιδιά στην εξουσία» ενώ το φθινόπωρο θα επαναληφθεί το «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα µεσάνυχτα». Στον ελεύθερο χρόνο του κάνει βόλτες στο κέντρο -είναι πολύ πιθανό να τον δείτε στο Ναβαρίνο-, πηγαίνει σινεµά όσο πιο συχνά µπορεί και παίζει κιθάρα. Μάλιστα, δεν αποκλείει το ενδεχόµενο να γράψει και κάποιο τραγούδι, αν νιώσει πολύ πιεστική την ανάγκη.
INFO:
Η παραγωγή του ΚΘΒΕ «Βικτόρ ή Τα παιδιά στην εξουσία» του Ροζέ Βιτράκ, σε µετάφραση Παύλου Μάτεσι και σκηνοθεσία Γιάννη Αναστασάκη, θα παρουσιάζεται στο Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών από την Παρασκευή 12 Ιουλίου και για όλο το καλοκαίρι.
Συνέντευξη στην Εύη Καρκίτη
Φωτογραφίες: Κώστας Αμοιρίδης
*Αναδημοσίευση απο το εξαμηνιαίο freepress περιοδικό του ΚΘΒΕ «ΠΡΑΞΗ» (Καλοκαίρι-Φθινόπωρο 2019)
Leave a Reply