Έχοντας αναλάβει να σηκώσει το «βαρύ φορτίο» ενός μονολόγου, ο Αντίνοος Αλμπάνης πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Το Φινιστρίνι» υπό τη σκηνοθετική ματιά του Πέτρου Φιλιππίδη. Μέσα από το κείμενο του Βασίλη Ρίσβα, ο κεντρικός ήρωας αναπαράγει τις νευρώσεις και τις ανασφάλειες του σύγχρονου ανθρώπου, και, καθώς βρίσκεται παγιδευμένος σε ένα σκοτεινό κλίμα φόβου, καλείται τώρα να κάνει μία επίπονη ενδοσκόπηση για να βρει τη διέξοδο από την αυτοαπομόνωσή του. Ο Αντίνοος Αλμπάνης μίλησε στο praximag για την εμπειρία του από την παράσταση:
Μετά από την επιτυχία που συνεχίζει να γνωρίζει στην Αθήνα, το «Φινιστρίνι» έρχεται και στη Θεσσαλονίκη.
Είναι πάντοτε συγκινητικό να βλέπεις τέτοιου είδους εγχειρήματα να αγκαλιάζονται από τον κόσμο και μας δίνει δύναμη να μπορούμε να επενδύουμε σε δουλειές που μας αφορούν ουσιαστικά. Το γεγονός ότι έχουμε την πολυτέλεια να παρουσιάσουμε την δουλειά μας στη Θεσσαλονίκη μου δίνει απεριόριστη χαρά, καθώς στην πόλη σας έχω ζήσει τις ωραιότερες επαγγελματικές και προσωπικές μου εμπειρίες.
Αποτελεί πρόκληση για εσάς η ερμηνεία ενός μονολόγου;
Στην αρχή έτσι το αντιμετώπισα, ως πρόκληση. Στην πορεία συνειδητοποίησα πως απλώς παίζω θέατρο. Με τους ίδιους όρους, τις ίδιες συνθήκες, και τα ίδια ακριβώς εργαλεία.
Στην παράσταση παρακολουθούμε το ψυχικό ταξίδι του ήρωα με σκοπό την έξοδό του από την απομόνωση. Πόσο κοντά στον καθημερινό άνθρωπο βρίσκεται ο συγκεκριμένος χαρακτήρας;
Είναι δυστυχώς λυπηρό να παρατηρώ το πόσο πολύ ταυτίζονται οι θεατές με την ψυχοσύνθεση του ήρωα. Όλοι μας, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό αναζητούμε μονίμως ένα καταφύγιο, έναν μικρόκοσμο για να μπορέσουμε να προφυλαχτούμε από όλα τα «εκεί έξω». Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε πως η πραγματική μας ανάγκη είναι να μπορούμε να κοιτάζουμε τον ουρανό.
Το έργο κλείνει με τη σκέψη ότι τα ταξίδια του μυαλού είναι επικίνδυνα αν δεν ξέρεις πώς και πότε να φρενάρεις. Πόσο εύκολο είναι να χαθεί ο καθένας στο μικρόκοσμό του και να παγιδευτεί στη μοναξιά;
Είναι ύπουλη η ασφάλεια του εγκλεισμού. Δημιουργεί ψευδαισθήσεις και καλλιεργεί ένα πλασματικό αίσθημα αυτάρκειας. Αργά ή γρήγορα, η μοναχικότητα γίνεται μοναξιά και η μοναξιά όλεθρος.
Ποιο είναι το σημαντικότερο στοιχείο που αποκομίσατε προσωπικά από αυτή την παράσταση;
Ότι είναι χρέος μας να μιλάμε. Να επικοινωνούμε και να ζητάμε βοήθεια.
Πώς θα περιγράφατε τη συνεργασία σας με τους κυρίους Ρίσβα και Φιλιππίδη;
Τώρα πια που έχει περάσει αρκετός καιρός, μπορώ με ασφάλεια να πω πως ήταν οι καλύτεροι συνεργάτες που θα μπορούσα να έχω σε ένα τόσο δύσκολο εγχείρημα. Με απόλυτο επαγγελματισμό, προσήλωση, αγάπη και αφοσίωση στάθηκαν δίπλα μου, με πήραν από το χέρι και με βοήθησαν να περπατήσω σε μονοπάτια άγρια.
Το κοινό σάς έχει αγαπήσει μέσα από τη συμμετοχή σας σε τηλεοπτικές σειρές και κινηματογραφικές ταινίες. Θεωρείτε ότι σας ακολουθεί και στις εμφανίσεις σας στο θέατρο;
Αλίμονο! Έχω υπάρξει σε μερικές από τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις των τελευταίων χρόνων με κάποιους από τους σημαντικότερους Έλληνες σκηνοθέτες. Θα ήμουν αγνώμων αν πίστευα το αντίθετο.
Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σας σχέδια;
Δυστυχώς τα επαγγελματικά μου σχέδια τόσο για το καλοκαίρι όσο και για τον επόμενο χειμώνα δεν είναι ακόμα ανακοινώσιμα.
«Το Φινιστρίνι» του Βασίλη Ρίσβα, σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη
Παραστάσεις: Παρασκευή 29, Σάββατο 30 και Κυριακή 31 Μαρτίου
Ώρα έναρξης: 21.00
Θέατρο Αυλαία: Πλατεία Χ.ΑΝ.Θ.
Συνέντευξη στη Λία Κατσανά
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας
Leave a Reply