Βryan Ferry: « Όχι, ποτέ δεν βρήκα κάτι καλύτερο να κάνω»

Οι Θεσσαλονικείς που θα παρευρεθούν στο Θέατρο Δάσους την Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου, θα σταθούν σε απόσταση αναπνοής από έναν αληθινό θρύλο. Και πρέπει να αισθάνονται τυχεροί γι’ αυτό!

Εκτιμώ πολύ την αισθητική στους καλλιτέχνες. Την αισθητική σε όλα τα επίπεδα. Στον τρόπο που λειαίνουν το καλλιτεχνικό τους έργο, στη στιλιστική persona που έχουν δημιουργήσει, ακόμα και στο στιλ της ομιλίας τους. Στα όσα χρόνια υφίσταται η μουσική βιομηχανία, αυτοί που κατάφεραν να συνδυάσουν όλα αυτά τα στοιχεία είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ένας από αυτούς είναι και ο Bryan Ferry. Ο συγκεκριμένος, δεν είναι μόνο ένας δημιουργός που άφησε το στίγμα του στο μουσικό σύμπαν με μία σειρά από ανεκτίμητες συνθέσεις. Είναι ένας άνθρωπος που σφράγισε με την παρουσία του την οπτική μίας ολόκληρης γενιάς.

Μετά από σχεδόν 50 χρόνια στη μουσική βιομηχανία, τι είναι αυτό που σας κάνει να θέλετε να συνεχίσετε;

Το να παίζεις μουσική μπροστά σε κόσμο προσφέρει πραγματική ευχαρίστηση, οπότε το να παίζω ζωντανά σε συναυλίες είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου.Έχω την τύχη να έχω ένα στούντιο ηχογραφήσεων στο Λονδίνο, οπότε όταν δεν είμαι σε περιοδεία, συνήθως θα με βρείτε εκεί. Το να δημιουργείς μουσική δεν είναι κάτι από το οποίο θέλει κανείς ποτέ να αποσυρθεί.

Υπήρξαν ποτέ περιστατικά που σας έκαναν να θέλετε να αλλάξετε καριέρα;

Η ζωή του καλλιτέχνη έχει πολλές καλές και κακές στιγμές, και πρέπει κανείς να μάθει να ξεπερνάει τις αναποδιές που του φέρνει η μοίρα. Όχι, ποτέ δεν βρήκα κάτι καλύτερο να κάνω.

Όντας μέλος ενός από τα πλέον επιτυχημένα συγκροτήματα της δεκαετίας του ’70, των Roxy Music, ποιο ήταν το βασικό κίνητρο πίσω από την απόφασή σας να ακολουθήσετε σόλο καριέρα, και γιατί αποφασίσατε την επανένωσή σας με το γκρουπ; Το να είσαι μέλος ενός επιτυχημένου συγκροτήματος είναι υπέροχο, ειδικά όταν είσαι νέος, αλλά καθώς περνούν τα χρόνια υπάρχει πάντα μια επιθυμία να δουλέψει κανείς και με άλλους ανθρώπους. Στη δική μου περίπτωση, αφού είχα βγάλει τα πρώτα δύο άλμπουμ μου με τους Roxy Music, σκέφτηκα ότι θα ήταν ενδιαφέρον για μένα να κάνω ένα άλμπουμ τελείως διαφορετικό, όπου θα έβγαζα δικές μου εκτελέσεις από μερικά από τα αγαπημένα μου τραγούδια, τα οποία ενδεχομένως επηρέασαν εν μέρει και τη δική μου δουλειά. Το «These Foolish Things» ήταν ένα άλμπουμ που εστίαζε σε μένα ως τραγουδιστή, ενορχηστρωτή και παραγωγό. Ήταν ένα άλμπουμ που το χάρηκα πολύ που το έκανα, και με το οποίο ξεκίνησε η σόλο καριέρα μου, η οποία εξελίχθηκε παράλληλα με τη βασική δουλειά μου με τους Roxy Music για αρκετά χρόνια.

Για όλους όσοι είναι σήμερα από μια ηλικία και κάτω, η Pop Art σχετίζεται κυρίως με τις εκθέσεις του Andy Warhol. Θα μπορούσατε να μας περιγράψετε τις αισθήσεις, τα χρώματα, τη φιλοσοφία και τη στάση του κινήματος της Pop Art;

Ως σπουδαστής καλών τεχνών τη δεκαετία του ’60, ήταν καταπληκτικό για ανθρώπους σαν εμένα να ανακαλύπτουμε ότι η τέχνη μπορούσε να δημιουργηθεί από τον συναρπαστικό κόσμο των περιοδικών και της «λαϊκής» (ποπ) κουλτούρας – κοινώς, από την καθημερινότητα που αναπτυσσόταν γύρω μας. Αυτό ήταν πολύ διαφορετικό από τις συμβατικές θεματολογίες της τέχνης, όπως τοπία και νεκρές φύσεις με φρούτα και λουλούδια. Ήταν η τέχνη που αγκάλιαζε τον νέο και δυναμικό κόσμο των λαμπερών εικόνων που βλέπαμε σε διαφημίσεις και σε κάθε γωνία του δρόμου. Εγώ ήμουν ήδη μεγάλος θαυμαστής της Αμερικάνικης μουσικής και λογοτεχνίας, και όταν πήγα στο Πανεπιστήμιο του Newcastle για να σπουδάσω Καλές Τέχνες υπό την καθοδήγηση του Βρετανού καλλιτέχνη της Pop Art Richard Hamilton, άρχισα να νιώθω ότι ήμουν κομμάτι αυτής της νέας και παλλόμενης σκηνής στον χώρο των τεχνών.

Έτυχε να δω μια φωτογραφία σας, όπου ο Salvador Dali στέκεται ακριβώς από πίσω σας, οπότε δεν μπορώ να μη ρωτήσω για τη γνωριμία σας.

Συνάντησα τον Dali μια-δυο φορές στο Παρίσι, που την εποχή εκείνη έμενε στο Ξενοδοχείο Meurice. Ήταν στενός φίλος της Amanda Lear, η οποία εμφανίζεται στο εξώφυλλο του δεύτερου άλμπουμ μου με τους Roxy Music, «For Your Pleasure».

Το πρώτο σας άλμπουμ με ζωντανές ηχογραφήσεις κυκλοφόρησε πριν από δύο χρόνια. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες προτιμούν να βγάζουν ένα live άλμπουμ μέσα στα πρώτα πέντε ή δέκα χρόνια της καριέρας τους. Εσείς πώς και δεν κυκλοφορήσατε ένα live άλμπουμ νωρίτερα;

Το πρώτο live άλμπουμ που κυκλοφόρησα λεγόταν «Viva! Roxy Music», το 1976. Αργότερα φέτος σκοπεύω να κυκλοφορήσω μια live σόλο ηχογράφηση από το 1974.

Τι κινητοποιεί έναν καλλιτέχνη να επιστρέψει στο στούντιο και να ηχογραφήσει ένα νέο άλμπουμ;

Όταν κάποιος είναι καλλιτέχνης, πάντα υπάρχει η επιθυμία να παράξει νέο έργο… Νέα πράγματα που θα ανακαλύψει και θα εξερευνήσει.

Από όλους τους καλλιτέχνες που έχετε παίξει μαζί ή συνεργαστεί, υπάρχει κάποιος που θαυμάζετε ιδιαίτερα; Υπάρχει κάποιος που σας έχει εκπλήξει σε προσωπικό επίπεδο; Ήμουν μεγάλος θαυμαστής του καλλιτέχνη Prince, και μάλιστα ηχογράφησε το τελευταίο του άλμπουμ στο μικρό μου στούντιο στο Λονδίνο.

Τι θα θέλατε να σκέφτονται οι άνθρωποι αφού σας δουν να ερμηνεύετε ζωντανά;Θα ήθελα να νιώθουν ότι πέρασαν πάρα πολύ καλά…

Αν η μουσική σας ήταν εικόνα, τι θα απεικόνιζε;

Μακάρι να ήταν τόσο απλή η ζωή. Δυστυχώς, η ερώτηση αυτή είναι αδύνατον να απαντηθεί, καθώς πιστεύω ότι η μουσική μου εκφράζει πολλές διαφορετικές διαθέσεις και συναισθήματα, και η μουσική η ίδια είναι κάτι άυλο και άπιαστο.
Και τα τελευταία λόγια ανήκουν σε σας… Απολαύστε το σόου!