Η δημοσιογράφος Μάρνη Χατζηεμμανουήλ συνομιλεί με τη Μαρία Βλάχου, σκηνοθέτιδα της παράστασης “Απατηλές φιλοδοξίες ιδιαίτερων πλασμάτων”, που ανεβαίνει στο Θέατρο Αθήναιον. Μιλάνε για το cult αυτό έργο και συζητάνε για την ενδιαφέρουσα πορεία της θεατρικής ομάδας “Γιάφκα”.
-Είστε μία νέα θεατρική ομάδα, ωστόσο πολλά υποσχόμενη αν κρίνει κανείς από την επιτυχία που σημείωσαν οι παραστάσεις σας μέχρι τώρα.Πώς ξεκίνησε αυτό το ταξίδι ;
Ξεκινήσαμε πριν πεντε χρόνια περίπου, μια ομάδα ανθρώπων που αγαπούν το θέατρο. Κάποιοι από εμάς είχαν εμπειρία και κάποιοι άλλοι όχι, αλλά όλοι θέλαμε να αναζητήσουμε καινούργια πράγματα, μορφές και σχήματα.Ευτυχώς το κοινό μας αγκάλιασε, και πήραμε δύναμη για να συνεχίσουμε. Και συνεχίζουμε.
-Επιλέξατε για το ξεκίνημά σας έναν πολυσυζητημένο Καταλανό συγγραφέα το Esteve Soler, που στο έργο του πραγματεύεται μέσα από υπερβολές και καυστικό χιούμορ τις σύγχρονες κοινωνικές αλλοτριώσεις. Πείτε μας λίγα λόγια.
Ναι. Η επιλογή των μονόπρακτων του Soler έγινε λίγο από μόνη της. Θέλω να πω ότι όταν αρχικά διάβασα τα μονόπρακτά του, μου φάνηκαν ιδανικά για την ομάδα μας. Δηλαδή, μας έδιναν την ευκαιρία να δουλέψουμε υποκριτικά τις σχέσεις που αναπτύσσονται στην σημερινή κοινωνία με μία άλλη ματιά. Οι χαρακτήρες του ήταν στα όρια του σουρεαλισμού – και πολλές φορές τα ξεπερνούσαν – ενώ μέσα από ‘τρελές’ καταστάσεις μιλούσαμε για θέματα απτά και καθημερινά. Σιγά-σιγά δημιουργήθηκε λοιπόν ένας κορμός. Μια ραχοκοκαλιά. Και όταν βρεθήκαμε με την Καίτη την Κοντοπούλου και συζητούσαμε για την προσπάθεια που κάνει ο Σύλλογος Φίλων του Θεαγενείου «Αλ. Συμεωνίδης», σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε και εμείς στήνοντας μία παράσταση για φιλανθρωπικό σκοπό – με το υλικό που δουλεύαμε ήδη.
Ετσι ‘βγήκε’ το «Κόντρα στην πρόοδο – Κόντρα στη δημοκρατία».
-Στη συνέχεια ανεβάσατε ένα θεατρικό έργο βασισμένο σε διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ενός από τους σημαντικότερους Έλληνες λογοτέχνες, του “αγίου των ελληνικών γραμμάτων” όπως είναι γνωστός, το οποίο ενθουσίασε το κοινό και πήρε πολύ καλές κριτικές. Πού οφείλονταν αυτή η επιτυχία ;
Η παράσταση «Τα καφενεία του Παπαδιαμάντη» ήταν η πρώτη μας απόπειρα να συνδυάσουμε το θέατρο με την λογοτεχνία που είναι η άλλη μεγάλη μας αγάπη.Πράγματι ο κόσμος την δέχθηκε πολύ θερμά επειδή, πιστεύω, καταφέραμε να παρουσιάσουμε κάποια κείμενα του Παπαδιαμάντη που δεν είναι πολύ γνωστά. Κείμενα μέσα από τα οποία βλέπουμε έναν Παπαδιαμάντη μποέμ και χαμογελαστό.Επίσης, πιστεύω ότι η παράσταση αγαπήθηκε γιατί καταφέραμε να ζωντανέψουμε τους νεοέλληνες της γενιάς του Παπαδιαμάντη, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα του, χωρίς αυτό να ‘ακούγεται’ ή να ‘φαίνεται’ σαν θεατρικό αναλόγιο ή θεατρικό δρώμενο, ενώ παράλληλα αναδείξαμε και το πόσο πολύ δεν έχουμε αλλάξει.
-Σήμερα έρχεστε με μία ‘ηχηρή’ θεατρική πρόταση καθώς ανεβάζετε ένα έργο επιστημονικής φαντασίας του διάσημου Αμερικανού συγγραφέα Philip Dick, “το ηλεκτρικό πρόβατο”, διασκευασμένο, με πολύ ωραία κείμενα, με ιδιαίτερη μουσική επένδυση, με λιτό και εξαιρετικά ενδιαφέρον σκηνικό. Πώς το επιλέξατε και ποια περιμένετε να είναι η ανταπόκριση του κοινού ;
Πράγματι το έργο μας «Απατηλές φιλοδοξίες ιδιαίτερων πλασμάτων» βασίζεται στο cult πλέον βιβλίο του Philip K. Dick ‘Το ηλεκτρικό πρόβατο’. Είναι ένα μεγάλο στοίχημα που βάλαμε, για να ανεβάσουμε στο θέατρο ένα έργο επιστημονικής φαντασίας. Πιστεύουμε βέβαια ότι τα τεχνολογικά επιτεύγματα, τα οποία βρίσκονταν στην φαντασία του συγγραφέα το 1968, όταν έγραψε ο Philip Dick το βιβλίο του, είναι πλέον μία πραγματικότητα, την οποία πρέπει να δούμε και να αποφασίσουμε πώς θα χειριστούμε.Τα ανθρωπόμορφα ρομπότ έχουν ήδη πάρει υπηκοότητα (δες την Σοφία που είναι πλέον υπήκοος Σαουδικής Αραβίας) και μπαίνουν σε κάποια σπίτια για να συντροφεύσουν τους ανθρώπους (όπως η Χάρμονη, ο ερωτικός ‘σύντροφος’ της εποχής μας)
Ολοι οι προβληματισμοί του Philip Dick, όπως ‘τί είναι ο άνθρωπος;’ ή ‘πόσο αληθινή είναι η πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε;’ παρουσιάζονται θαυμάσια από το κείμενο του Γιάννη του Ταξιάρχου, ενώ η μουσική του Νίκου του Δουλάμη υποστηρίζει τέλεια την ατμόσφαιρα του έργου.
-Μιλήστε μας για τους συντελεστές της παράστασης.
Το έργο αυτό είναι ένα μεγάλο εγχείρημα. Για την υλοποίησή του εργάστηκαν πολλά άτομα που έδωσαν το χρόνο και το μεράκι τους και το αποτέλεσμα νομίζω ότι είναι εκπληκτικό.Όπως σας είπα, το κείμενο το έγραψε ο Γιάννης Ταξιάρχου, ενώ πρωτότυπη μουσική συνέθεσε ο Νίκος Δουλάμης. Τα σκηνικά επιμελήθηκε η ζωγράφος Ελένη Παπαδοπούλου, τα κοστούμια η Αλκηστη Κεπαπτσόγλου, ενώ τους φωτισμούς σχεδίασε η Αλέκα Βελισσάρη. Επίσης τα video που θα παιχτούν κατά τη διάρκεια της παράστασης, καθώς και όλα τα ηχητικά κομμάτια έγιναν από τον Τόμη Βρακά.Στην παράσταση παίζουν η Δώρα Βελισσάρη, ο Γιάννης Δίκος, η Αλκηστη Κεπαπτσόγλου, ο Κώστας Κυρίτσης, ο Θανάσης Παντελής, ο Θόδωρος Σαμαράς, ο Γιάννης Ταξιάρχου, η Μαρία Φιλίππου, η Μάρνη Χατζηεμμανουήλ, και ο Ζάχος Χιονίδης.
Στο σημείο αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τους φίλους μας που μας δάνεισαν την φωνή τους και ακούγονται κατά τη διάρκεια της παράστασης, τον Αγγελο Πουσκούρη, τη Μαρία Σταυρακάκη, την Νατάσα Χασάπη, τον Δημήτρη Παπαδέλη, την Εμμανουέλα Βρακά και την Δήμητρα Μαρία Ταξιάρχου.
Τέλος θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Πέτρο Αυλίδη, ο οποίος εμφανίζεται στο ρόλο του Μέρσερ.
Επίσης πολύ μας βοήθησε και ο Δημήτρης Παπαδέλης ο οποίος σχεδίασε την αφίσα και όλο το έντυπο υλικό της παράστασης.
-Θα συνεχίσετε τις παραστάσεις με αυτό το έργο και τον επόμενο χρόνο ή σκέφτεστε να περάσετε σε νέες επιλογές ;
Προς το παρόν θα συνεχίσουμε τις παραστάσεις με αυτό το έργο. Ελπίζω να μπορέσουμε να συμμετέχουμε σε κάποια φεστιβάλ και να παρουσιάσουμε την δουλειά μας σε περισσότερο κόσμο. Επίσης σκεφτόμαστε να εμπλουτίσουμε «Τα καφενεία του Παπαδιαμάντη» και να τα παίξουμε … ίσως λίγο πειραγμένα. Και μέχρι τότε… ποιος ξέρει; Μπορεί κάτι άλλο να μας πέσει στα χέρια, και να μας κλείσει πονηρά το μάτι.
Συνέντευξη στη Μάρνη Χατζηεμμανουήλ
Leave a Reply