Δεν υπάρχει περίπτωση να είσαι μαμά-μπαμπάς και να μην ξέρεις τον Μπασλάμ. Να μην έχεις ταξιδέψει στο αυτοκίνητο με τις μουσικές του, να μην έχεις ταΐσει παιδί με τις ιστορίες του, να μην έχεις αποκοιμηθεί αγκαλιά πάνω στα παραμύθια του ή να μην έχεις βρεθεί σε παράστασή του. Παράξενες περιπέτειες με λαγούς, ληστές που αγαπούν το γέλιο, μουσικές και ιστορίες, όλα αυτά είναι για κάθε λιλιπούτειο σπίτι ο Μπασλάμ. Αυτά ήταν και για μένα λοιπόν, μέχρι που αποφάσισα να του πάρω μια συνέντευξη. Κι αν και με δυσκόλεψε λιγάκι, πρέπει να το ομολογήσω: η φωνή του, το γέλιο του, οι εικόνες που μου μετέφερε , τα λόγια του κι ο τόνος της φωνής του ήταν σα να ζωντάνεψαν όλες οι ιστορίες του μαζί μπροστά στα μάτια μου. «Η αφήγηση είναι πολύ δυνατή», μου είπε και με τρόπο που μόνο ένας σπουδαίος παραμυθάς μπορεί, μου το απέδειξε…
1) Έχεις συνεργαστεί με πολυάριθμους και εξαιρετικά σημαντικούς
μουσικούς και ηθοποιούς, έλληνες και ξένους. Υπάρχει κάποια συνεργασία
που ξεχωρίζεις; Κάποια που επιθυμείς να κάνεις στο μέλλον;
Οι τελευταίες συνεργασίες είναι οι πιο ζουμερές. Οι παρέα του Θανάση (Παπακωνσταντίνου), του Αγγελάκα – ο Παυλίδης και ο Φάμελλος επίσης χρόνια παρέα.
Δεν υπάρχει κάποια (συνεργασία) με αυτήν την έννοια. Κάνω σχέδια, αλλά δεν έχουν να κάνουν με ανθρώπους. Ονειρεύομαι παραστάσεις!
2) Συγγραφέας ή μουσικός τελικά;
Δεν τα ξεχωρίζω, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά εμένα, γιατί τα αντιμετωπίζω σαν μια συνέχεια. Οι ιστορίες, οι παραστάσεις, είναι ένα πράγμα. Γενικά προσπαθώ να παίρνω στη ζωή μου το ωραίο. Να έχω ένα ενδιαφέρον πάντα και να παλεύω για αυτό.
3) Πως έρχεται η ιδέα μιας νέας ιστορίας; Έρχεται πρώτα η μουσική ή το
κείμενο;
Η ιδέα δεν είναι τίποτα. Την τσακώνεις στον αέρα και πρέπει να της δώσεις μια οντότητα, να τη διαχειριστείς. Εγώ προσωπικά ξεκινώ πάντα από την ιστορία κι έπειτα έρχονται οι εικόνες, ύστερα οι σελίδες ενός βιβλίου, οι μουσικές και τελικά το πώς θα ήθελα να το βλέπω. Το κείμενο είναι η αρχή.
4) Τα παραμύθια σου έχουν πάντα κάποιο μήνυμα να μεταδώσουν στα παιδιά.
Έχεις καταπιαστεί με θέματα διατροφής, διαφορετικότητας. θεωρείς ότι τα
παιδιά μαθαίνουν μέσα από μια ιστορία;
Σίγουρα αυτό το νόημα έχει η ιστορία, να δημιουργήσει δυο-τρία πράγματα προς σκέψη, όχι απαραίτητα να διδαχτούμε κάτι. Τα παιδιά θέλουν έναν ιδιαίτερο τρόπο, να μην τα κοροϊδεύεις. Γιατί ξεγελιούνται εύκολα τα παιδιά, με μια κουδουνίστρα, τόσο απλά. Είναι εύκολο κοινό τα παιδιά…
5) Με οδηγείς στην επόμενη μου ερώτηση που αφορά το κοινό που προτιμάς να απευθύνεσαι καλλιτεχνικά. Είναι το παιδικό ή το ενήλικο κοινό και ποια διαφορά εντοπίζεις μεταξύ τους;
Προτιμώ πάντοτε να είναι ολόκληρη η οικογένεια παρούσα. Εκεί χαίρομαι πραγματικά. Δίνει αξία ο γονιός σε αυτό που βλέπει το παιδί του, οπότε προσπαθώ να κάνω κάτι που να αφορά και τους δύο. Βλέπω τα παιδιά να γελούν και τον γονέα να χαμογελά και νιώθω ωραία. Κάνουν κάτι μαζί.
6) Υπάρχει κάποια ιστορία, ή κάποια αντίδραση παιδιού, που να σου έχει
μείνει στο μυαλό από κάποια παράσταση;
Με παραξενεύει η ιδιαίτερη σχέση που έχουν τα παιδιά με τις κούκλες και το διαπιστώνω με τον «Αγισήλαγο». Πραγματικά πιστεύουν ότι οι κούκλες ζωντανεύουν! Πάνε δειλά δειλά να βγούνε φωτογραφίες με τον λαγό. Δεν το έχω δει αυτό με τους ηθοποιούς για παράδειγμα. Σε αυτήν την παράσταση πρόσφατα στην Κύπρο το είδα πολύ έντονα και είναι εντυπωσιακό.
Φωτογραφία από την παράσταση: Aγησίλαγος
7) Συνεπώς συνδυάζεις κουκλοθέατρο, θέατρο, μουσική και παραμύθι. Πώς τα συνδέεις όλα αυτά και ποιος ο στόχος;
Προσπαθώ να φτιάξω την εικόνα. Ξεκίνησα με το να βγαίνω και να αφηγούμαι. Έπειτα άρχισα να ψάχνω τη χρυσή τομή της αφήγησης με την εικόνα. Η αφήγηση είναι πολύ δυνατή… Με ενδιαφέρει η ολοκληρωμένη εικόνα, χωρίς όμως να χαθεί η αφήγηση.
Εγώ βλέπω τα κενά (στο συνδυασμό των τεχνών). Θέλω να μπλέξω περισσότερο τους ηθοποιούς με τις κούκλες, όπως έκανα στην Κύπρο. Πάω με το ένστικτο. Συνδυάζω τους κώδικες με τους ανθρώπους, τους ηθοποιούς, με το θέατρο που είανι άλλο πράγμα, με τις μουσικές… Μου λείπει βέβαια το συναυλιακό. Στις παραστάσεις είναι δύσκολο να υπάρξουν μεγάλες ορχήστρες, όχι μόνο από πλευράς κόστους, αλλά επειδή χρειάζεται μια μεγάλη παραγωγή. Οπότε νιώθω ότι μου λείπει ο ήχος. Αυτό που όλες οι συχνότητες είναι παρούσες.
8) Διάβαζες παραμύθια με τα παιδιά σου; Διαβάζατε δικά σου παραμύθια;
Βέβαια διαβάζαμε! Η κόρη μου σήμερα είναι 20 χρονών. Όταν τύπωσα το πρώτο μου βιβλίο, τον Γαργαλιστή, ήταν 8-9 ετών. Μαζί το φτιάξαμε. Και οι νέες μου ιστορίες έχουν να κάνουν με ιδέες που σκάρωνα όταν ήταν μικρούλα.
9) Όποτε ανεβαίνουν παραστάσεις σου είναι sold out. Πότε θα ξαναδούμε
κάτι δικό σου στη Θεσσαλονίκη;
Προσπαθώ να αποφασίσω ποια θα είναι η επόμενη παράσταση. Μάλλον η «Θυμωμένη μπετονιέρα», και φυσικά θα παρουσιαστεί και στη Θεσσαλονίκη.
10) Μελλοντικά σχέδια – εκδόσεις, μουσικά ή θεατρικά σχέδια. Πες μας τι
ετοιμάζεις;
Το βασικό νέο είναι ότι άμεσα θα κυκλοφορήσει ένα νέο Cd, το «Λέω να πετάξω», με φωνή του Φώτη Σιώτα.
10+1) Σε αυτό το βιβλίο σου, το “Λέω να πετάξω” γράφεις ότι πάντα αναρωτιόσουν πού φτάνουν τα μπαλόνια όταν τα αφήνεις να πετάξουν ψηλά. Τελικά υπάρχει απάντηση λες;
Δυστυχώς, όπως συμβαίνει τελικά και στο παραμύθι με το μπαλόνι, όσο ψηλά κι αν φτάσεις τελικά καταλήγεις στο έδαφος. Όλα, η ζωή, τα ωραία πράγματα… Αναγκαστικά. Στο παραμύθι αυτό τα μισά παιδιά λένε ότι το μπαλόνι κοιμήθηκε και τα άλλα μισά ότι πέθανε. Γενικά τα παιδιά είναι ατρόμητα! Το βλέπω μέσα από την ερμηνεία τους και το πώς δέχονται το τέλος. Θυμάμαι κάποτε που χάσαμε τη γιαγιά μου, μεγάλη γυναίκα ήτανε, οι μεγάλοι κλαίγανε και τα παιδιά παίζανε τριγύρω. Τα παιδιά είναι ατρόμητα…
info
O Δημήτρης Μπασλάμ γεννήθηκε στη Γερμανία και μεγάλωσε στην Έδεσσα. Σπούδασε μουσική και το 1986 ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία. Μέσα από τις πολυάριθμες συνεργασίες στη δισκογραφία και σε παραστάσεις ξεχωρίζουν εκείνες με τους Θανάση Παπακωνσταντίνου, Γιάννη Αγγελάκα, Σωκράτη Μάλαμα, Big Sleep, Μark Eitzel, Μανόλη Φάμελλο, Δήμητρα Γαλάνη, Μελίνα Κανά, Νίκο Ζιώγαλα και Παύλο Παυλίδη. Το 2005 εκδίδει το πρώτο του παιδικό παραμύθι, τον «Γαργαληστή» και ακολουθούν ο «Αγησίλαγος», η «Θυμωμένη Μπετονιέρα», το «Λέω να Πετάξω», «Τα παπούτσια του Βαρύτονου», η «Η Σοφία, μια μέλισσα που της άρεσε να διαβάζει» και οι «Πιθανότητες». Το 2013 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Εικονογραφημένου Παιδικού Βιβλίου για τη «Θυμωμένη Μπετονιέρα» και μπήκε στη Λίστα White Ravens της Διεθνούς Παιδικής Βιβλιοθήκης του Μονάχου με τις «Πιθανότητες» το 2017.
Συνέντευξη στην Ελένη Ομήρου
Leave a Reply