Με αφορμή τη συμμετοχή της στη «Λυσιστράτη», την καλοκαιρινή παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, η Κατερίνα Παπουτσάκη μιλά για την επιστροφή της στην Επίδαυρο, τη δύναμη των γυναικών, αλλά και τη βαθιά ανάγκη να παραμένει κανείς ανθρώπινος σε έναν κόσμο που συχνά επιβραβεύει το αντίθετο.
Πρώτη συνεργασία με το ΚΘΒΕ;
Ναι και χαίρομαι πάρα πολύ γι’ αυτό. Πιστεύω ότι θα είναι μια πολύ ωραία «Λυσιστράτη». Υπάρχει ένας εξαιρετικός θίασος, πολύ καλός χορός, πολύ όμορφη μουσική από τον Γιώργο Ανδρέου και γενικά νιώθω ότι γίνεται μια δουλειά με πολλή αγάπη.
Η σχέση σας με τη «Λυσιστράτη» πάντως κρατά χρόνια…
Ισχύει. Είχα ξαναπαίξει στη «Λυσιστράτη» όταν ήμουν σχεδόν 18 χρονών, μια από τις πρώτες μου μεγάλες εμπειρίες στο θέατρο και μάλιστα στην Επίδαυρο. Θυμάμαι ακόμα πόσο συγκλονιστική ήταν εκείνη η στιγμή. Είχα κάνει έναν αυτοσχεδιασμό και, όταν τελείωσε η σκηνή, άκουσα ξαφνικά όλο το θέατρο να χειροκροτεί. Είχα παραλύσει. Ήταν μια μαγική, σχεδόν κατανυκτική εμπειρία.
Και τώρα επιστρέφετε στο ίδιο έργο, αλλά με τελείως διαφορετικές αποσκευές.
Ακριβώς. Με άλλα βιώματα, άλλη σχέση με τον εαυτό μου και τη δουλειά. Αυτό δίνει ένα πολύ ιδιαίτερο βάρος στην επιστροφή. Είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη και συγκινημένη που θα ξαναβρεθώ σε αυτούς τους χώρους. Και φυσικά ανυπομονώ και για την περιοδεία, για τη Θεσσαλονίκη, την Κύπρο, όλα αυτά τα μέρη που θα ταξιδέψει η παράσταση.
Η «Λυσιστράτη» παραμένει ένα βαθιά πολιτικό και διαχρονικό έργο.
Είναι ένα έργο που μιλά για τη δύναμη της γυναίκας και για την ανάγκη της ειρήνης. Οι γυναίκες του έργου χρησιμοποιούν αυτό που τότε μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ως δύναμη για να σταματήσουν τον πόλεμο. Και δυστυχώς, οι πόλεμοι εξακολουθούν να κυριαρχούν στις ζωές μας. Πιστεύω ότι όλα αυτά συνδέονται πολύ με την πατριαρχία, με την εξουσία, με την ανάγκη κυριαρχίας. Και μπορεί σήμερα οι γυναίκες να έχουν κατακτήσει πάρα πολλά πράγματα, να συμμετέχουν ενεργά στην κοινωνία, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι τα κατάλοιπα της πατριαρχίας έχουν εξαφανιστεί. Οι γυναικοκτονίες υπάρχουν ακόμα. Οι ανισότητες υπάρχουν ακόμα.
Aλλάζουν τα πράγματα στις νεότερες γενιές;
Σαν μητέρα δύο αγοριών, θέλω να έχω αυτή την ελπίδα. Και πιστεύω ότι εξαρτάται πολύ από εμάς, από το πώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας. Δεν αρκεί μόνο να λες πράγματα. Τα παιδιά καταγράφουν κυρίως αυτό που ζουν. Τη στάση ζωής σου. Τον τρόπο που φέρεσαι στους ανθρώπους, τον σεβασμό, την αλληλεγγύη, το πώς αντιδράς όταν βλέπεις κάτι άδικο. Γιατί επικίνδυνοι δεν είναι μόνο όσοι κάνουν κακά πράγματα. Είναι και όσοι τα βλέπουν και δεν μιλούν.
Είδαμε ότι τοποθετείστε συχνά δημόσια για κοινωνικά ζητήματα.
Αυτό υπήρχε πάντα μέσα μου. Η μητέρα μου ήταν ένας πολύ ενεργός άνθρωπος κοινωνικά, πολύ ευαισθητοποιημένη, πολύ αλληλέγγυα. Μεγάλωσα μέσα σε αυτό το κλίμα. Οπότε, ναι, θεωρώ σημαντικό να παίρνουμε θέση, να μιλάμε, να μην αδιαφορούμε. Δεν μου αρέσουν καθόλου οι άνθρωποι που λειτουργούν εξουσιαστικά ή ανταγωνιστικά. Με απωθεί πάρα πολύ όλο αυτό. Πιστεύω ότι προκύπτει από ανασφάλεια και ανάγκη επιβεβαίωσης. Και θεωρώ ότι αυτά τα χαρακτηριστικά μάς έχουν οδηγήσει ως κοινωνία σε πολύ σκοτεινά σημεία.
Το χιούμορ τι ρόλο παίζει στη ζωή σας;
Τεράστιο. Δεν παλεύεται αλλιώς η ζωή χωρίς χιούμορ και χωρίς γέλιο. Είμαι φοβερός καραγκιόζης. Και το εκτιμώ πάρα πολύ στους άλλους ανθρώπους. Η ευγένεια, το χιούμορ και το θάρρος είναι μεγάλες αρετές για μένα.
Το θράσος δεν μου αρέσει καθόλου, αλλά όταν συνδυάζεται με ευγένεια και γενναιοδωρία ίσως να το συγχωρώ λίγο. Εγώ πάντως είμαι μάλλον στον αντίποδα.
Αν μπορούσατε να πείτε κάτι στον νεότερο εαυτό σας, τι θα ήταν αυτό;
Να μη φοβάμαι τόσο. Να μη φοβάμαι να είμαι ο εαυτός μου. Είμαι πολύ ενοχική σαν άνθρωπος, δεν θέλω να ενοχλώ, δεν θέλω να φανώ αλαζονική. Και πολλές φορές αυτό με οδηγεί στο να υποτιμώ τον εαυτό μου ή να ζω σαν να μην έχω αυτοπεποίθηση. Μεγαλώνοντας το δουλεύω αυτό. Δεν θέλω να γίνω κάποια άλλη, αλλά να μπορώ να απολαμβάνω αυτά που ζω χωρίς φόβο και άγχος.
Ξέρατε από μικρή ότι θέλετε να γίνετε ηθοποιός;
Ναι, το ήξερα, αλλά ντρεπόμουν να το λέω. Δεν ήθελα να νομίζουν ότι με ενδιέφερε το «φαίνεσθαι» ή η δημοσιότητα. Οπότε κάποια στιγμή σταμάτησα και να το εκφράζω. Όταν τελείωσα το σχολείο πήγα στο εργαστήρι του Διαμαντόπουλου για να δω αν πραγματικά μπορώ να κάνω αυτή τη δουλειά. Γιατί άλλο να το ονειρεύεσαι κι άλλο να μπορείς να το υπηρετήσεις. Εκεί κατάλαβα ότι αυτό είναι που θέλω πραγματικά. Ήμουν πολύ τυχερή γιατί γνώρισα έναν σπουδαίο δάσκαλο και άνθρωπο. Μπήκα πολύ μικρή στη σχολή και ξεκίνησα να δουλεύω από τα 18 μου, κάνοντας συνεχώς auditions, πηγαίνοντας από το ένα casting στο άλλο με το μικρό μου αυτοκίνητο.
Η μουσική πώς μπήκε στη ζωή σας;
Υπήρχε πάντα. Δουλεύω πάρα πολλά χρόνια τη φωνή μου, έχω κάνει μαθήματα, έχω περάσει και μια περιπέτεια με τις φωνητικές μου χορδές, οπότε ασχολήθηκα ακόμα πιο σοβαρά. Έχω κάνει συναυλίες, soundtrack, live εμφανίσεις, musicals, έχω βγάλει δικά μου singles. Είναι κάτι που αγαπώ πάρα πολύ.
Πώς φαντάζεστε τον εαυτό σας μερικά χρόνια από τώρα;
Θέλω απλώς να έχουμε την υγεία μας. Και να μη χρειάζεται να δουλεύω τόσο πολύ. Θα ήθελα να ζω κοντά στη θάλασσα, να κάνω μπάνιο και τον χειμώνα. Λατρεύω τη θάλασσα. Και να έχω περισσότερο χρόνο για μένα και για τα παιδιά μου. Αυτά τα απλά, καθημερινά πράγματα είναι τελικά τα πιο σημαντικά.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ:
Μαρία Παντελίδου
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:
Κώστας Αμοιρίδης
Αναδημοσίευση από το εξαμηνιαίο free press περιοδικό του ΚΘΒΕ «ΠΡΑΞΗ» (ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ – ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2026)
