Μια ομάδα ανθρώπων αναμετριέται με τη διάλυση της και επιχειρεί έναν ιδιότυπο απολογισμό. Στα “Σπίτια που Αλλάζουν Θέση τη Νύχτα”, τα γεγονότα θολώνουν μέσα από αφηγήσεις, ιστορίες, έρευνες και σκέψεις. Λίγο πριν την πρεμιέρα της παράστασης στο Θέατρο Αμαλία, η συν-συγγραφέας του έργου και ηθοποιός Χάρις Σερδάρη μοιράζεται τις σκέψεις της γύρω από τους μύθους, την αλήθεια, το όνειρο της συλλογικότητας και τον αντίκτυπο της ομαδικότητας στη δική της θεατρική πορεία.
Μιλήστε μας για το πώς προέκυψε η ιδέα της παράστασης.
Η παράσταση γεννήθηκε από πολλές διαφορετικές αφορμές που, με έναν τρόπο, συναντήθηκαν στην πορεία. Από την ταινία Noviembre, που είδε τυχαία η σκηνοθέτις Νοεμή Βασιλειάδου πριν από έναν χρόνο και άνοιξε έναν πρώτο κύκλο σκέψεων. Από τις Τροχιές, που μας έφεραν αντιμέτωπες στην πράξη με τις χαρές αλλά και τις δυσκολίες της συλλογικής δημιουργίας. Από την αναζήτηση χώρου για την ομάδα που έκανε τη Νοεμή για μήνες να κυκλοφορεί με έναν χάρτη στο χέρι και να ψάχνει την πόλη. Από εκείνο το πρωί στην κατάληψη Rosa Nera στα Χανιά, όταν η αστυνομία μπήκε στον χώρο. Από την στεγαστική κρίση που υπάρχει στη χώρα μας και επηρεάζει, λίγο ή πολύ, κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας. Όλα αυτά τα στοιχεία με έναν τρόπο, συναντήθηκαν και έγιναν η παράσταση.
Το έργο χαρακτηρίζεται ως “ψευδοντοκιμαντέρ”. Πώς κινείται ανάμεσα στη μυθοπλασία και την πραγματικότητα;
Κινείται διαρκώς ανάμεσα στα δύο, χωρίς σαφή όρια. Πηδάει από τη μία περιοχή στην άλλη, μια φράση μπορεί να ανήκει στην πραγματικότητα και η επόμενη στη μυθοπλασία. Το έργο, γενικά, αντλεί υλικό από πραγματικές αφηγήσεις, σκέψεις, βιώματα και πληροφορίες παρμένα από ανθρώπους που τα μοιράστηκαν μαζί μας σε συνεντεύξεις. Όλο αυτό το υλικό μετασχηματιστηκε σε κάτι που μοιάζει αληθινό, χωρίς να είναι απαραίτητα. Θα μπορούσε να το περιγράψει κανείς ως μια “μυθική πραγματικότητα”.
Στην παράσταση, η ομάδα κάνει έναν ιδιότυπο απολογισμό της κοινής της πορείας. Ο απολογισμός της δικής σας διαδρομής ποιος είναι μέχρι στιγμής;
Θα έλεγα ότι είναι μια πορεία σύντομη, αλλά πολύ γεμάτη, με το θάρρος να μην ξέρουμε και να ψάχνουμε τα πράγματα μαζί. Και πιστεύω, ή θέλω να πιστεύω, ότι έχει ακόμη δρόμο να διανύσει. Κατά τη διάρκεια των προβών πολλές φορές λέγαμε “Αα κάνουμε πρόβα για το μέλλον”, “Θα ξέρουμε πως θα είναι άμα διαλυθούμε κάποια στιγμή”. Η ηθοποιός Σοφία Στυλιανού είχε πει “Ίσως επειδή κάνουμε αυτή την παράσταση, καταφέρουμε να το αποφύγουμε. Να δούμε τι φταίει σε τέτοιες περιπτώσεις και να μην κάνουμε τα ίδια λάθη.” Αυτή η σκέψη μας συνόδευε πολύ.
Ποιες εμπειρίες κρατάτε από τη σύμπραξή σας με τις “Τροχιές” και παλαιότερα με την ομάδα “Εν Δυνάμει”;
Πρόκειται για δύο πολύ διαφορετικές, αλλά εξίσου καθοριστικές εμπειρίες στη ζωή μου. Κρατάω κυρίως το πώς χτίζονται οι σχέσεις μέσα από τη δουλειά, αλλά και τη φροντίδα που αναπτύσσεται μέσα σε μια ομάδα. Το κοινό ανάμεσα σε αυτές τις δύο ομάδες είναι ότι προσπαθούν να κάνουν κάτι δικό τους, να είναι ο εαυτός τους, να τους αφορά αυτό που κάνουν, αλλιώς δεν μπορούν να το κάνουν. Μου έδωσαν και μου δίνουν εμπειρίες που με διαμόρφωσαν, όχι μόνο ως καλλιτέχνη αλλά και ως άνθρωπο.
Ανήκετε σε μια γενιά που έχει βιώσει αλλεπάλληλες κρίσεις. Πώς αντιμετωπίζετε καλλιτεχνικά την έννοια της διάλυσης;
Η διάλυση δεν είναι πάντα τέλος, μπορεί να είναι και μια αρχή. Καλλιτεχνικά, μας ενδιαφέρει να τη δούμε όχι ως καταστροφή, αλλά ως μια διαδικασία μετασχηματισμού, μια μετάβαση που εμπεριέχει και τη δυνατότητα για κάτι νέο.
Σε μια εποχή νεοφιλελευθερισμού και πολεμικών συγκρούσεων, υπάρχει χώρος για το ιδεώδες της ανθρώπινης αλληλεγγύης;
Παρά το κλίμα της εποχής, πιστεύω ότι η αλληλεγγύη όχι μόνο υπάρχει, αλλά είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Ίσως δεν εκφράζεται πάντα με μεγάλες χειρονομίες, αλλά μέσα από μικρές, καθημερινές πράξεις αντίστασης και φροντίδας.
Ποιο είναι το δικό σας μήνυμα για όσους επιμένουν να ονειρεύονται μια ζωή συλλογικότητας;
Να συνεχίσουν. Τους έχουμε ανάγκη. Η συλλογικότητα δεν είναι εύκολη, έχει συγκρούσεις, απαιτεί υπομονή, χρόνο και συνεχείς διαπραγματεύσεις. Αλλά είναι, ίσως, ο μόνος τρόπος να φανταστούμε, και να δοκιμάσουμε στην πράξη, έναν διαφορετικό κόσμο.
Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στη Θεσσαλονίκη. Ποιος πιστεύετε ότι θα είναι ο αντίκτυπος της παράστασης στην πόλη σας;
Η Θεσσαλονίκη είναι το σημείο εκκίνησης, ο τόπος που με και μας διαμόρφωσε. Ελπίζω η παράσταση να ανοίξει μια συζήτηση για το πώς δουλεύουμε μαζί, για το τι μας διαλύει και τι μας κρατάει. Όχι απαραίτητα να δώσει απαντήσεις, αλλά να δημιουργήσει έναν κοινό χώρο σκέψης – πραγματικής σκέψης. Ίσως και προσωπικής εμπλοκής.
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΘΕΣΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ από την Εταιρεία θεάτρου ΤΡΟΧΙΕΣ
Πού: Θέατρο Αμαλία – Αμαλίας 71, Θεσσαλονίκη
Πότε: Από το Σάββατο 25 Απριλίου 2026 έως και την Τρίτη 5 Μαΐου 2026
Ώρα έναρξης: 21:00
Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Νοεμή Βασιλειάδου
Έρευνα: Ομάδα Τροχιές
Δραματουργία: Νοεμή Βασιλειάδου, Χάρις Σερδάρη
Κίνηση: Αλέξανδρος Νούσκας Βαρελάς
Πρωτότυπη Μουσική: Γρηγόρης Λιόλιος
Σκηνικά – Κοστούμια: Εύα Κουρελιά
Σχεδιασμός φωτισμών: Ιωάννα Αθανασίου
Επικοινωνία: Κατερίνα Π. Τριχιά – True Colours Comms
Φωτογραφίες: Μαίρη Λεονάρδου
Παραγωγή: Εταιρεία Θεάτρου Τροχιές
Παίζουν: Δημήτρης Γούλιος, Μαρία Καραγκιοζίδου, Γρηγόρης Λιόλιος, Βασίλης Μπόγδανος, Χάρις Σερδάρη, Σοφία Στυλιανού
Η παράσταση πραγματοποιείται με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.
Διάρκεια: 80’
Συνέντευξη στη Λία Κατσανά
