Λίγο πριν την συναυλία του στο Principal Club Theater o Μίνως Μάτσας μάς ανοίγει την πόρτα για να μπούμε στον μουσικό μεγαλόκοσμό του. Χωρίς να χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις για έναν δημιουργό τόσο βαθιά εμπλεκόμενο με την τέχνη του από τα μικράτα του, ο Μίνως Μάτσας μιλάει στο praximag για το «Από Κοντά», τις εμπνεύσεις του, τη μουσική του οικογένεια, τους συνεργάτες που του άφησαν όμορφα σημάδια, αλλά και για τη μουσική σήμερα.
Πώς ήταν μέχρι τώρα το «ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ» με το κοινό και πως το φαντάζεστε στη Θεσσαλονίκη στις 25 Ιανουαρίου;
Κοιτάξτε, είναι μια μοναδική εμπειρία η επαφή με το κοινό. Το λέω με τέτοια έμφαση γιατί άργησα λίγο να αρχίσω τα live. Έλειπα και σχεδόν 15 χρόνια στην Αμερική. Όμως τώρα είναι κάτι που το απολαμβάνουμε όλοι επάνω και κάτω από τη σκηνή. Το να μοιράζεσαι την μουσική με τον άλλον είναι μια μαγική ανταλλαγή που βασίζεται στην ομορφιά, την αγάπη, την χαρά, που τόσο έχουμε ανάγκη στη ζωή μας. Είμαι ευτυχής που επιτέλους κάνουμε το πρώτο μας live στη Θεσσαλονίκη! Μια πόλη που αγαπώ και άλλωστε έχω ρίζες εδώ αφού η γιαγιά μου ήταν από την όμορφη πόλη σας! Το κοινό της Θεσσαλονίκης είναι πολύ θερμό και παρόλο που έχω συνεργαστεί με το ΚΘΒΕ πολλές φορές είναι η πρώτη φορά που θα παίξω την μουσική και τα τραγούδια μου μαζί με τους εξαιρετικούς σολίστ και δύο τραγουδιστές ιδανικούς εκφραστές της δουλειάς μου, τον Κώστα Τριανταφυλλίδη και την Δήμητρα Μωραίτη.
Mε ποιο τραγούδι-σύνθεση θα υποδεχτείτε τους Θεσσαλονικείς και γιατί το επιλέξατε;
Ίσως με το τραγούδι “Θέλω μια αγάπη” σε στίχους του Άκου Δασκαλόπουλου.
“Θέλω μια αγάπη να μην σβήνει,
Όπως τ’ αστέρι την αυγή,
Να’ ναι δροσιά και να με πίνει
Όπως το αίμα η πληγή”
Σινεμά, τηλεόραση, θέατρο, δισκογραφία και μια σειρά από διασκευές στην συναυλία αυτή. Τι αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί πηγή έμπνευσης για εσάς;
Πηγή έμπνευσης είναι η καθημερινότητά μου, οι άνθρωποι και οι ρωγμές τους, η ομορφιά που συναντώ και η απλότητα με την οποία είναι φτιαγμένη, αλλά και οι δυσκολίες, οι αντιξοότητες που προσπαθώ να εξισορροπήσω φτιάχνοντας μουσική. Την προηγούμενη εβδομάδα συνέβη κάτι που με συγκίνησε πάρα πολύ και μάλιστα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, όπου βρισκόμουν για το έργο που έκανα πρόσφατα στο ΚΘΒΕ. Με σταματάει ένα κύριος, βιαστικός με τα ψώνια του από την λαϊκή, και μου λέει..” Κύριε Μίνω σας ευχαριστώ για την ομορφιά και την χαρά που γεμίζετε το σπίτι μας με την μουσική σας”. Πραγματικά μου ήρθε να βάλω τα κλάματα, διότι ένιωσα πως πραγματικά κάτι έχω προσφέρει με την ενασχόληση μου τόσα χρόνια με τη μουσική. Αυτή η κουβέντα είναι για εμένα η μεγαλύτερη καταξίωση. Η επικοινωνία και η προσφορά μέσα από την προσωπική έκφραση ήταν και είναι ο στόχος.
Μεγαλώσατε σε μια μουσική οικογένεια, με καταβολές πολύ ξεχωριστές. Υπάρχει κάτι που κουβαλάτε έντονα μέσα σας από τα παιδικά και εφηβικά σας χρόνια;
Κουβαλάω πολύτιμες μνήμες γεμάτες δημιουργία, ποίηση, μουσική. Μεγάλωσα ανάμεσα σε συνθέτες, στιχουργούς, ερμηνευτές που έσφυζαν από πόθο και πάθος να δημιουργήσουν. Μεγάλωνα κοντά σε ανθρώπους όπως ο Λοΐζος, ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ο Νταλάρας, η Αλεξίου, ο Πάριος, η Φαραντούρη, η Γαλάνη, ο Στράτος Διονυσίου…Τι να σας πω. Δεν φτάνουν σελίδες πολλές να σας αφηγηθώ ιστορίες που έχω ζήσει. Μπορώ όμως να σας πω πως στάθηκα τυχερός, γιατί αυτοί οι άνθρωποι και άλλοι πολλοί με ενέπνευσαν να βρω αυτό που έκανε την ψυχή μου να χαίρεται. Από πολύ νωρίς ήξερα πως ήθελα να γίνω σαν τους καλλιτέχνες και δημιουργούς τους οποίους θαύμαζα. Και ο δρόμος ήταν αυτός της μουσικής, τον οποίον δεν άλλαζα με τίποτα.
Όλη αυτή η μουσική που πέρασε από την ψυχή στα δάχτυλα τι σημαίνει για εσάς ως άνθρωπο και ως συνθέτη;
Όπως σας είπα όλη αυτή η εποχή που η δισκογραφία άνθιζε και υπήρχε δημιουργικός οργασμός, πέρασε μέσα μου και μου έδωσε την δύναμη να ξεπεράσω τα εμπόδια να δουλέψω σκληρά, ώστε να βρω τη μουσική μου γλώσσα φιλτράροντας τις επιρροές από διαφορετικά είδη μουσικής. Ξέρετε χρειάστηκε να δουλέψω διπλά, διότι έπρεπε να αποδείξω την όποια αξία μου, αφού βρισκόμουν ανάμεσα σε τόσο αξιόλογους δημιουργούς. Γι’ αυτό άργησα πολύ να πω τη λέξη “συνθέτης”. Θεωρώ το τραγούδι μια εξαιρετικά υπεύθυνη δουλειά, γιατί επηρεάζει πολύ κόσμο, έχει αμεσότητα και χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά. Από την αρχή είδα τον κόσμο της μουσικής με σοβαρότητα, καθόλου ελαφρά, παρόλο που είχα τις διόδους και τη δυνατότητα να ακολουθήσω πιο εύκολους δρόμους. Κι αυτό γιατί είδα τους δημιουργούς να ονειρεύονται, να μοχθούν, να ξενυχτούν για να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους στη μουσική. Και τέλος όλος αυτός ο κόσμος μου έμαθε πως ο μόνος τρόπος να είσαι αληθινός καλλιτέχνης είναι να είσαι ειλικρινής με την τέχνη σου.
Από τους καλλιτέχνες με τους οποίους έχετε συνεργαστεί, έχετε δημιουργήσει μαζί τους ή έχετε δημιουργήσει για εκείνους… τι κρατάτε; Ποιος σας άφησε ανεξίτηλο σημάδι;
Ο πρώτος άνθρωπος που ερμήνευσε τραγούδια μου, αφού επέμενε για καιρό να ακούσει τι… σκάρωνα στο υπόγειο του πατρικού μου ήταν ο Γιώργος Νταλάρας. Έγραφα κάποιον καιρό με τον ποιητή και στιχουργό Άκο Δασκαλόπουλο, ο οποίος είχε κάνει μεγάλες επιτυχίες στα 70s με τον Κουγιουμτζή, τον Πλέσσα και άλλους. Όταν του πήγα τις πρώτες μουσικές μου εντυπωσιάστηκε και μου είπε…δεν θα το ξεχάσω:”Οι μουσικές αυτές μου γεννάνε εικόνες”.
Κι έτσι άρχισε να γράφει στίχους επάνω στις μουσικές μου, με έναν όρο: Του είχα πει δεν θα μάθει κανείς πως γράφουμε. Αυτός μου υποσχέθηκε πως θα κρατήσει την συμφωνία μας. Όμως καθώς προχωρούσαμε είχε ενθουσιαστεί και… πρόδωσε το μυστικό μου στον Νταλάρα. Κάπως έτσι κι ενώ θύμωσα με τον Δασκαλόπουλο για την ”προδοσία” μπήκα στο τραγούδι! Και συμμετείχα σχεδόν άθελα μου στο δίσκο “καλώς τους” μαζί με Ζήκα, Νικολόπουλο και Κατσιμιχαίους.
Η μουσική σήμερα, στην Ελλάδα του σήμερα, στον κόσμο του σήμερα… τι μορφή έχει για σας; Πως την προσδιορίζετε; Πως τοποθετείστε μέσα σε αυτή;
Η Ελλάδα σφύζει από ταλαντούχους ανθρώπους. Βγαίνουν συνεχώς νέοι δημιουργοί, τραγουδιστές στιχουργοί σε όλα τα είδη της μουσικής. Δεν μπορείς να βάλεις ταμπέλα στο νέο είδος μουσικής δημιουργίας. Γιατί η νέα εποχή δεν ευνοεί -και σωστά πράττει- τις ταμπέλες. Στον καινούριο κόσμο που ζούμε δεν υπάρχουν αυθεντίες, σε καμία τέχνη. Αυτό το θεωρώ υγιές. Υπάρχει μόνο δημιουργία και επιλογή. Χαοτικό εν μέρει, αλλά υγιές. Η μουσική κυκλοφορεί γρήγορα, όπως και η ζωή μας άλλωστε. Υπάρχει μουσική για όλα τα γούστα κι έτσι επιλέγεις αυτό που σου ταιριάζει. Εάν με ρωτάτε πως αισθάνομαι μέσα στον μουσικό κόσμο σήμερα σας απαντώ πως συμμετέχω με το έργο μου, στον κινηματογράφο, το θέατρο, το τραγούδι. Αναζητώ νέους συνθέτες, νέους ερμηνευτές που να ταιριάζουν στην αισθητική μου, αλλά ακούω με ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον καλλιτέχνες που κάνουν πολύ διαφορετική μουσική από εμένα. Διψάω να ακούσω κάτι καινούριο που να με συγκινήσει. Η συγκίνηση μέσα από την μουσική, την τέχνη παραμονεύει στην γωνία. Είναι σαν τον έρωτα. Σε χτυπάει εκεί που δεν το περιμένεις. Εξακολουθεί να υπάρχει αλήθεια στην μουσική δημιουργία κι αυτό μου δίνει αισιοδοξία να συνεχίσω. Απλά χρειάζεται να ψάξεις λίγο πιο προσεκτικά μέσα στην πληθώρα του θορύβου και της πληροφορίας.
Info:
ΣΑΒΒΑΤΟ 25 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2025
Ώρα έναρξης: 22:00
ΜΙΝΩΣ ΜΑΤΣΑΣ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ
Τραγουδούν: Κώστας Τριανταφυλλίδης, Δήμητρα Μωραΐτη
Principal Club Theater
Γεωρ. Ανδρέου 56, Θεσσαλονίκη
Προπώληση εισιτηρίων:
https://www.more.com/gr-el/tickets/music/minos-matsas-apo-konta-1
Συνέντευξη Ελένη Σκάρπου
