Η μουσική και η γνώση είναι μεγάλη ανάσα

Είναι µία από τις µεγαλύτερες ερµηνεύτριες στην Ελλάδα, µε φωνή που µαγεύει, ανήσυχο πνεύµα ανοιχτό σε πειραµατισµούς και αστείρευτο πάθος για τη µουσική και τη ζωή. Η ∆ήµητρα Γαλάνη µιλάει στο ΠΡΑΞΗ µε αφορµή τη νέα της συνεργασία µε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, για τη ζωή της και όσα αγαπάει.

Κα Γαλάνη γράφετε µουσική για την παράσταση «Η δολοφονία του Μαρά» που θα ανέβει τον χειµώνα από το ΚΘΒΕ. Πώς νιώθετε γι’ αυτή τη συνεργασία;

Αισθάνοµαι βαθιά υπεύθυνη και ευγνώµων, πρώτον γιατί βρίσκοµαι µπροστά σε ένα συγκλονιστικό κείµενο και δεύτερον για την ευκαιρία που µου έδωσαν ο Κοραής ∆αµάτης και η διοίκηση του ΚΘΒΕ που τους ευχαριστώ πολύ. Σε αυτό το έργο, θέλω να προσπαθήσω να φτιάξω µια πιο ενιαία φόρµα µουσικής και τραγουδιών. Αυτό δεν είναι κάτι εύκολο. Ελπίζω να τα καταφέρω. Οι οδηγίες του Κοραή ∆αµάτη είναι εξαιρετικά κατατοπιστικές και είµαστε σε απόλυτη συνεργασία. Επίσης, η βοήθεια σε όλο αυτό του συνεργάτη µου και ενορχηστρωτή Γιώργου Μπουσούνη είναι πολύτιµη. Γενικότερα, η άποψή µου είναι πως η µουσική είναι σαν το νερό. Μπορεί να µπει παντού. Αλλά, αν δεν της βάλεις όριο, µπορεί και να πληµµυρίσει τα πάντα. Να γίνει φλύαρη και επικίνδυνη. Οπότε, κάθε φορά που έκανα µουσική για το θέατρο ή για τον κινηµατογράφο, πάντα ήταν µε τις οδηγίες του σκηνοθέτη. Για µένα το θέατρο και οι άνθρωποί του εκπέµπουν µία βαθύτατη γοητεία και σεβασµό. Είναι µεγάλη πρόκληση για µένα αυτό όλο κι έχω αρκετό τρακ, το σφίξιµο του στοµαχιού, όπως όταν δίναµε εξετάσεις. Ξέρετε, υπάρχει ένα πολύ σηµαντικό παρελθόν στη χώρα µας σε αυτό που λέγεται µουσική για το θέατρο. Έχουν γραφτεί αριστουργήµατα από τους µεγάλους δηµιουργούς µας. Και µπροστά σε αυτά, προχωρώ πολύ ταπεινά, όπως όταν έγραψα πρώτη φορά τραγούδι. Ερχόµενη από τη σχέση µου µε τον Χατζιδάκι, τον Γκάτσο, τον Μούτση, τον Τσιτσάνη, φαινόµουνα πολύ «λίγη» στο να γράψω κι αν δε µε ενθάρρυναν οι ίδιοι, δεν ξέρω, αν θα το έκανα ποτέ.

Νοµίζω όµως πως πάντα τρέχατε να ξεφύγετε από τις ταµπέλες. Τσιτσάνης, Beatles, Χατζιδάκις και µετά Κ.Βήτα…

∆ε µου αρέσει να «εντάσσοµαι». ∆ε µου αρέσει να µπαίνω σε «φυλές». Ούτε και στη ζωή µου δηλαδή µου αρέσει. Ίσα ίσα, όταν ένιωθα να γινόµαστε λίγο-πολύ «όµοιοι», έφευγα ενστικτωδώς. Έτσι έµαθα από το σπίτι µου. Ο τρόπος που µεγάλωσα είχε µια ουσιαστική ελευθερία και ανεξαρτησία. Και αυτό µε ακολουθεί σε όλη µου τη ζωή. Ήµουν πολύ τυχερή από σπιτικό. Έτυχε να έχω δυο γονείς που από παιδάκια —εµένα και την αδερφή µου— µας είχανε αγκαλιάσει µε αγάπη και µια βαθιά αποδοχή και µας έφερναν συνεχώς σε επαφή µε την τέχνη.

Ξεκινήσατε σε µία εποχή που τον πρώτο λόγο είχαν οι δηµιουργοί και όχι οι ερµηνευτές.

Τότε η δισκογραφία είχε τους σηµαντικούς δηµιουργούς που πρωταγωνιστούσαν στη σκηνή κι εµείς ήµασταν στην υπηρεσία του έργου τους. Έτσι εγώ ξεκίνησα στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Αλλά αυτό δε σήµαινε πως δεν φτιάχνονταν µεγάλα ονόµατα τραγουδιστών. Ας πούµε Μπιθικώτσης, Μοσχολιού και από δίπλα εµείς οι νεότεροι, όλοι δίπλα στους µεγάλους δηµιουργούς µάθαµε αλλιώς, πήραµε ένα ήθος διαφορετικό.

Τι σηµαίνει η µουσική για τη ∆ήµητρα Γαλάνη; Και τι κρατάει το ενδιαφέρον σας αµείωτο εδώ και τόσα χρόνια;

Εγώ ξέρετε, αυτή τη δουλειά την κάνω γιατί δε µπορώ να ζήσω αλλιώς. Πώς να σας το πω, είναι η ζωή µου. Η διαρκής µου ανάγκη να προχωρήσω όλο και πιο βαθιά στο αντικείµενό µου, µε κάνει «ανήσυχη». Θεωρώ πως ο καλλιτέχνης είναι στην ουσία ένας πολύ ισχυρός δέκτης πληροφορίας. Και όσα µαζεύει, τα ανασυνθέτει και παράγει κάτι καινούριο που εµπεριέχει όµως και όλο το παρελθόν. Μέσα από τη γνώση και τη µελέτη προχωράµε. Στην ενασχόληση µε την τέχνη, η γοητεία της είναι πως είσαι αιώνιος µαθητής».

Πώς βιώσατε την περίοδο που έπρεπε να µείνετε στο σπίτι;

Κοιτάξτε, εµένα η ζωή µου είναι αρκετά µέσα στο σπίτι. Μένω µέσα για να ακούσω µουσική, να διαβάσω, να δω κάποια ταινία. Αυτό λοιπόν που µου έλειψε ήταν να βγω να πάρω αναπνοή έξω στη φύση. Αυτό πραγµατικά µου έλειψε. Και οι συναυλίες. Παρόλο που τα τελευταία χρόνια κάνω κάποια πράγµατα επιλεκτικά πλέον και όταν έχω να πω κάτι µουσικά, αλλιώς κάθοµαι σπίτι µου. Είναι µια επιλογή που µπορώ να την έχω µετά από τόσα χρόνια δουλειάς.

Τι αποτελεί ανάσα για εσάς;

Η µουσική και η γνώση είναι η µεγάλη ανάσα µου! Αυτά τα δύο. Βέβαια, δε θα µπορούσε τίποτα να γίνει, αν δεν είχα ζήσει έντονα στη ζωή µου. Πήρα αγάπη και έρωτα και έδωσα πίσω…

Υπάρχουν σχέδια για τους επόµενους µήνες, επάνω στα οποία δουλεύετε αυτόν τον καιρό;

Θα γίνουν κάποιες συναυλίες. ∆ισκογραφικά όµως, αρκετή δραστηριότητα, ετοιµάζω συµµετοχές σε τραγούδια νεότερων συναδέλφων και όχι µόνο. Είναι νωρίς για να µιλήσουµε γι’ αυτά. Αυτό που µπορώ να πω είναι ότι ετοιµάζουµε καινούριο υλικό µαζί µε την µπάντα µου, σε τραγούδια που φτιάχνει ο Σεραφείµ Γιαννακόπουλος, στενός και πολύτιµος συνεργάτης µου τα τελευταία δώδεκα χρόνια.