Ιστορίες μιας ανάσας

Έξι διαφορετικοί άνθρωποι, έξι διαφορετικές ιστορίες. Τους ενώνει µια ανάσα και τη µοιράζονται µαζί µας.

ΡΩΤΗΣΑΜΕ: Τι σας έδωσε ανάσα σε κάποια στιγµή της ζωής σας;

Βούλα Πατουλίδου
Αντιπεριφερειάρχης Μητροπολιτικής Ενότητας Θεσσαλονίκης, Πρόεδρος Οργανισµού Τουρισµού Θεσσαλονίκης, Ολυµπιονίκης

Είναι αυτό που λένε, πως η ζωή δεν µετριέται µε ανάσες αλλά µε τις στιγµές που σου κόβουν την ανάσα… Κι εγώ δόξα τω Θεώ έχω πολλές!
Για να ζήσεις στιγµές που σου κόβουν την ανάσα, πρέπει να πιστεύεις στον εαυτό σου. Στον δρόµο για τη Βαρκελώνη, µε εξαίρεση δυο-τρεις ανθρώπους, για τους περισσότερους ήµουν… αόρατη. Κρυφή µου δύναµη το «για την Ελλάδα ρε γαµώτο» που κυλούσε στο αίµα µου, πριν το ξεστοµίσω. Πριν φύγω µια φίλη µού είπε πως µε είδε στον ύπνο της και τα πόδια µου ήταν χρυσά… Το λέω και ανατριχιάζω ακόµη. Τη στιγµή που το µοιράστηκε µαζί µου, µου κόπηκε η ανάσα. Ένιωσα σα να απόκτησε το κορµί µου µία απίστευτη δύναµη και µπορούσα να καταφέρω τα πάντα!
Μέσα σε 12’’64 δευτερόλεπτα χώρεσε µία κοµµένη ανάσα.
Θυµάµαι τον κόσµο να ουρλιάζει στις κερκίδες. Τους δηµοσιογράφους να σηκώνονται από τις θέσεις τους και να ποδοπατούν τα γραπτά και τις σηµειώσεις τους.
Πήγα στη Βαρκελώνη για να φέρω µετάλλιο!
Πήγα στη Βαρκελώνη µία άσηµη εµποδίστρια και επέστρεψα Χρυσή Ολυµπιονίκης.

Ελίζ Ζαλαντό
Γενική ∆ιευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης

Μία υπέροχη ηµέρα του Σεπτέµβρη του 2010 έφτασα στην Αθήνα, χωρίς να έχω καµία εµπειρία από την Ελλάδα και χωρίς καµία προδιαµορφωµένη ιδέα για µία χώρα, η οποία στην πορεία θα µε καλωσόριζε αυθόρµητα και γενναιόδωρα. Τα προηγούµενα χρόνια παρήγαγα ταινίες σε ολόκληρο τον κόσµο, όµως ο εξωφρενικός υπερπληθωρισµός των ταξιδιών µου και η άφιξη ενός µωρού επηρέασαν τη σωµατική, αν όχι και τη νοητική µου υγεία. Ένιωσα ότι πρέπει να δώσω νέο νόηµα στη ζωή µου, να κατεβάσω ρυθµούς, να αναπνεύσω. Στην Ελλάδα πολύ απλά επινόησα εκ νέου τον εαυτό µου. Ανέκτησα την αναπνοή και τις δυνάµεις µου, ανακάλυψα γεύσεις, µυρωδιές, αισθήσεις, το φως και εποχές που µου έµαθαν να αναπνέω διαφορετικά. Μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια έµαθα για τη νέα µου χώρα όσα έµαθα για τον ίδιο µου τον εαυτό και έχω τελειοποιήσει την τεχνική της «εναλλακτικής αναπνοής», µεταβαίνοντας µε ευχαρίστηση από τις κοφτές ανάσες στον συνωστισµό του παρισινού µετρό, στη βαθιά γεµάτη ιώδιο αναπνοή της Θεσσαλονίκης… και το αντίστροφο.

Ταξιάρχης Χάνος
Ηθοποιός

Η δικιά µου ανάσα είναι ο ερχοµός της κόρης µου. Μέχρι τότε δε «φοβόµουν» τίποτα αλλά από τη στιγµή που ήρθε, άρχισα να αντιµετωπίζω τη ζωή µε έναν φόβο που µε έστρεφε σε µια ενδοσκόπιση πραγµάτων, µε έβαλε ενώπιος ενωπίω και µε ανάγκασε να προχωρήσω τον εαυτό µου. Άρχισε και η σύγκριση µέσα µου σε σχέση µε τους γονείς µου και κατάλαβα πως ήµουν πολύ τυχερός ως άνθρωπος που είχα αυτούς τους γονείς, γιατί ο τρόπος που µε µεγάλωσαν δεν ήταν ανταγωνιστικός. Με άφησαν να αναλαµβάνω τις ευθύνες µου, να µάθω να πετάω, να κυνηγάω, να ψαρεύω, να ερωτεύοµαι, να διαβάζω, να συµπεριφέροµαι ως εµείς και όχι µόνο ως εγώ.

Με έβαλε, λοιπόν, ξανά αυτή η «ανάσα» σε µία καινούργια αρχή, αλλά πάντα µε µέτρο το παρελθόν µου και τις ρίζες µου.

Photo: Anna Kei

Γιώτα Φέστα
Ηθοποιός

«Αυτά που συνέβησαν κι αυτά που θα συµβούν στο µέλλον, από την πλευρά της ανθρώπινης φύσης, θα είναι όµοια ή παραπλήσια».
Θουκυδίδου Ιστορία

Δύο µήνες κρατούσα την ανάσα µου. Ήµουν µετέωρη στο κενό. Ακίνητη.
Το τοπίο είναι µεταφυσικό. Σαν σκηνή από ταινία του Ταρκόφσκι.
Ο χρόνος παρατείνεται, µεγαλώνει ξαφνικά. Η έννοια της αναµονής. Ένα αίσθηµα ανοίκειο µε πληµµυρίζει. Μετά ο φόβος… τα γάντια, η µάσκα, η τηλεόραση.
Πώς µπαίνει κανείς στο σπίτι.
Πώς βγαίνει.
Έξω τα πουλιά κελαηδούν ακατάπαυστα. Είναι άνοιξη.
Η φαρµακοποιός είναι στη θέση της.
Στο σούπερ µάρκετ οι υπάλληλοι γίνονται ξαφνικά όλοι πολύ όµορφοι.
Κρατάω την ανάσα µου.
Στο µονοπάτι του Λυκαβηττού τρέχω στην άκρη, όταν κάποιος έρχεται κατά πάνω µου.
Μια µέρα µια γνωστή µού φώναξε «Γιώτα µη φεύγεις…». Ντράπηκα.
Κρατάω την ανάσα µου.
Το σκυλί µου τρέχει εδώ κι εκεί ανάµεσα στα δέντρα αλαφιασµένο. Και µετά χωρίς λόγο θέλει να φύγει, να γυρίσει σπίτι.
Είµαι γεµάτη ερωτηµατικά. ∆εν έχω καµία βεβαιότητα.
Σιωπή. Σα να µην την ακούσαµε τη σιωπή. Σα να µη πρόλαβε να αφήσει ένα ίχνος, ένα αποτύπωµα. Η σιωπή.
Και µια µέρα πήρα ανάσα. Αποφάσισα να αρχίσω να δουλεύω.
Πήρα ανάσα κι ακούµπησα τα πόδια µου πάλι στη γη.

Θανάσης Τριαρίδης
Συγγραφέας

Πρέπει να φανταστούµε κάποιον

Ξέρω,
θα έρθουν δύσκολοι καιροί,
µέρες όπου οι ηθικές αξίες µας θα ξεχαστούν,
και τα παιδιά µας —ή κι εµείς οι ίδιοι—
θα πατάµε κουµπιά που θα σηµαίνουν τον θάνατο των άλλων.

Και τα βιβλία µας θα σαρωθούν,
και τα ποιήµατα και ο πολιτισµός
— ποιος πολιτισµός όταν σκοτώνουµε τους πεινασµένους;

Ωστόσο η κυρία που µένει µόνη της στον ηµιώροφο
κάθε βράδυ, γύρω στις 11,
βγαίνει και αφήνει φαγητό για τις γάτες της γειτονιάς.
Και προχθές, µε το πολύ κρύο,
γύρισα νύχτα και βρήκα την πόρτα της εισόδου ανοιχτή,
στερεωµένη µε το πατάκι.
Λογικά θα ήταν αυτή —
για να µπούνε µέσα τα ζώα που κρυώνουν,
ή και κάποιος άνθρωπος.

Εφόσον θέλουµε να µιλήσουµε για το µέλλον,
πρέπει να σκεφτούµε την κυρία του ηµιωρόφου,
πρέπει να φανταστούµε κάποιον που θα κρατήσει
την πόρτα της εισόδου ανοιχτή.

Βίκη Παπαδηµητρίου
Πολιτιστική διαχείριση – Event managment

Ανάσες παίρνει κανείς καθηµερινές, σύντοµες, ανακουφιστικές· κάποιες σου δίνει η ίδια η πόλη: ιστορίες του χθες και του σήµερα, σηµεία που ήταν πάντα εκεί και δεν είχες προσέξει, ιστορίες ανθρώπων· άλλες σου προσφέρουν οι άνθρωποί της: οι δηµιουργοί, οι startuppers, οι ιστοριοδίφες, οι οραµατιστές.
Είναι φορές που οι ανάσες όµως πρέπει να γίνονται πιο βαθιές, σαν µακροβούτια.
Τέτοιες υπήρξαν πάντα τα ταξίδια: η ανακάλυψη της ταυτότητας κάθε προορισµού, του παλµού της καθηµερινότητάς του· περιηγήσεις σε άγνωστους δρόµους, στάσεις σε γωνιές µε όµορφα καφέ, περίπατοι σε πάρκα· µουσικές του δρόµου, performances, εκθέσεις και ένα οδοιπορικό στα µουσεία.
Ένας χάρτης, πολλές διαδροµές, και όσο γίνεται περισσότερα µουσεία: θεµατικοί µικρόκοσµοι µέσα στον µεγαλόκοσµο του προορισµού· µικρές ανάσες µέσα στη µεγάλη ανάσα του ταξιδιού.
Σαν όλα αυτά που βλέπεις στον βυθό της θάλασσας όσο διαρκεί το µακροβούτι· και όταν επιστρέφεις στην επιφάνεια, τα χρώµατα γύρω σου πιο λαµπερά.
Καλό καλοκαίρι, γεµάτο «ανάσες», ωσότου ξανακάνουµε ταξίδια! 

Συνεντεύξεις στην
Εύη Καλλίνη

*Αναδημοσίευση από το εξαμηνιαίο freepress περιοδικό του ΚΘΒΕ «ΠΡΑΞΗ» (ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ-ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2020)