Το να φιλοξενείς 6 πρόσωπα σε μια συνέντευξη, είναι μεγάλη πρόκληση… Εξίσου μεγάλη, αν όχι μεγαλύτερη, είναι τα 6 αυτά πρόσωπα να συμπράττουν στη θεατρική σκηνή, παρουσιάζοντας 6 μονόπρακτα του Τένεσι Ουίλιαμς, σε μια σπονδυλωτή σύνθεση.
Οι Ματίνα Δροσίδου, Αναστασία Ζωίδου, Ελένη Μανώλογλου, Κατερίνα Μπόλματη, Βαρβάρα Παπαστεργίου και Στέλλα Χατζηδάκη, είναι η “ψυχή” της φετινής Ομάδας Πρωτοβουλίας του Εργαστηρίου Θεατρικής Τέχνης, που εδώ και 26 συναπτά έτη γράφει τη δική του ιστορία στη θεατρική πραγματικότητα της πόλης, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Σκηνοθέτη Θεάτρου Πέτρου Ζηβανού.
Μια ομάδα γένους θηλυκού, που όπως λέει και το όνομά της, παίρνει την πρωτοβουλία να δοκιμαστεί στη θεατρική πράξη, μέσα από μια λογική συνεργασίας και συλλογικής δημιουργίας. Μιλήσαμε μαζί τους για όλα: Για τις απαιτήσεις της παράστασης “Tennessee Dream”, για την υποκριτική τέχνη, για το όνειρο, για την ίδια τη ζωή, “που πρέπει να συνεχίζεται ακόμη κι όταν το όνειρο τελειώσει…”
1. Με ποια κριτήρια επιλέχθηκαν τα συγκεκριμένα κείμενα από το συνολικό έργο του πολυγραφότατου αυτού θεατρικού συγγραφέα;
Στέλλα Χατζηδάκη: Εκ των πραγμάτων μία ομάδα αποτελούμενη από έξι γυναίκες, καθιστά δεσμευτική την επιλογή ενός έργου, με προϋπόθεση οι χαρακτήρες αυτού, να μπορούν να υποστηριχθούν από ένα αμιγώς γυναικείο σύνολο. Η αναζήτηση, αποτέλεσε ένα ταξίδι ανάμεσα σε εκλεκτά έργα θεατρικών συγγραφέων, ορισμένα ήταν ήδη γνωστά σε εμάς, με άλλα «συναντιόμασταν» για πρώτη φορά. Τα κείμενα του Τένεσι Ουίλιμας ήταν μία ευχάριστη έκπληξη για τον τρόπο που «φωτογράφιζαν», ως επί το πλείστον, γυναίκες. Σίγουρα κριτήριο επιλογής αποτέλεσαν τα έντονα και επίκαιρα θέματα που πραγματεύονται, θέματα που «αγγίζουν» και εμάς τις ίδιες και που με μεγαλύτερο ενδιαφέρον θα προσεγγίζαμε. Ήμασταν βέβαιες ότι μετέπειτα, όσοι παρακολουθούσαν τη δουλειά μας, θα έφευγαν με σκέψεις και προβληματισμούς!
2.Το Tennessee Dream είναι μια παράσταση σπονδυλωτή. Αυτό το πέρασμα, από τη μια ιστορία στην άλλη, από τον έναν χαρακτήρα στον επόμενο, φαντάζει μεγάλη πρόκληση.
Ματίνα Δροσίδου: Φαινομενικά φαίνονται ασύνδετες οι ιστορίες αυτές αλλά μετά μπορείς να φανταστείς πως θα μπορούσαν να υπάρχουν όλες σε μια επαρχιακή πόλη και ο θεατής μεταφέρεται από “κλειδαρότρυπα’’ σε “κλειδαρότρυπα’’.
Κατερίνα Μπόλματη: Το μυστικό είναι ότι όσο και αν φαίνεται ότι διαφέρουν – τόσο οι ιστορίες, όσο και τα πρόσωπα – έχουν, κατά βάθος, πολλά κοινά στοιχεία.
Τα πρόσωπα βρίσκονται σε έναν διαρκή αγώνα, ακόμη κι αν δίνουν την εντύπωση ότι τα έχουν χάσει όλα. Ονειρεύονται ότι το επόμενο δευτερόλεπτο θα ζήσουν κάτι υπέροχο κι αυτό είναι που τα κρατάει στη ζωή. Κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν. Τα πάντα. Και όσο προχωράμε, τόσο αυτό το στοιχείο γίνεται εντονότερο, κορυφώνεται, τη στιγμή που η κοινωνία γύρω τους μοιάζει να διαλύεται, ίσως και γι’ αυτό οδηγείται στον εκφασισμό.
Τώρα, για το πώς περνάμε από το ένα πρόσωπο στο άλλο και μάλιστα έχοντας τολμήσει να επιλέξουμε να αναμετρηθούμε με ετερόκλητα πρόσωπα η καθεμία, αυτό θέλει συγκέντρωση και απόφαση, όπως υποστηρίζει ο κ. Πέτρος Ζηβανός, και, φυσικά, συμβάλλει αποφασιστικά η πολλή και συστηματική δουλειά που έχει προηγηθεί.
3. Tennessee Dream, ο τίτλος. Μα οι (αντι)ήρωες βιώνουν καταστάσεις εφιαλτικές. Υπάρχει χώρος για όνειρο ακόμη και στις πιο ζοφερές πτυχές της ζωής;
Βαρβάρα Παπαστεργίου: ”Είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των ονείρων” λέει ο Σαίξπηρ στην Τρικυμία. Αλίμονο σε όποιον σταματά να ονειρεύεται. Αλίμονο σε όποιον σταματά να παλεύει. Πώς μπορεί να αντέξει κανείς χωρίς χιούμορ και όνειρα;!
Ματίνα Δροσίδου: Ο άνθρωπος οφείλει να ονειρεύεται ακόμα και κάτω από τις πιο
αντίξοες συνθήκες και αυτό ίσως είναι και ένα ισχυρό μήνυμα της παράστασης μας.
Ελένη Μανώλογλου: Αν δεν υπήρχε το «όνειρο» αυτές οι ηρωίδες θα υπέκυπταν
στους εφιάλτες. Ωστόσο, τις βλέπουμε να συνεχίζουν να αγωνίζονται για το μέλλον
τους, να είναι δυναμικές, αδίστακτες μπροστά σε κάθε εμπόδιο. Στις πιο ζοφερές
στιγμές της ζωής είναι που «δυναμώνει» το όνειρο!
4. Στην παράσταση, το σαξόφωνο του Βαγγέλη Μώκου, παίζει κι αυτό τον ρόλο του, είναι αναπόσπαστο κομμάτι στο ξεδίπλωμα της αφήγησης. Παράλληλα, το “Αρρώστησε απόψε το φεγγάρι” είναι ένα πρωτότυπο τραγούδι, που γράφτηκε για τις ανάγκες του έργου. Θα έλεγε κανείς ότι δώσατε μεγάλη βαρύτητα στη μουσική.
Κατερίνα Μπόλματη: Ο μουσικός, ως μία ανδρική φιγούρα που πλαισιώνει έξι γυναίκες και «συνομιλεί» με τους ήχους του σαξοφώνου μαζί τους, ήταν μία ιδέα που από πολύ νωρίς είχε προτείνει ο κ. Πέτρος Ζηβανός.
Το επιδιώξαμε, λοιπόν, το κάναμε πράξη και πιστεύουμε ότι λειτουργεί και δένει αρμονικά με το σύνολο. Είναι κι αυτός ένα ρόλος, ένας άστεγος της γειτονιάς που με τον τρόπο του εμπλέκεται στις ιστορίες.
Στέλλα Χατζηδάκη: Το «Αρρώστησε απόψε το φεγγάρι» με τη σειρά του, καθρεφτίζει και προσανατολίζει το χαρακτήρα της Λίλη στη συγκεκριμένη ιστορία. Μία ανεκπλήρωτη επιθυμία, ένα άπιαστο όνειρο, το οποίο καταλήγει να δεσμεύει τις επιλογές της.
5. Τελικά ποιο είναι το ζητούμενο στην τέχνη του θεάτρου; Η άριστη εκτέλεση, η άρτια ερμηνεία, ή η δημιουργία μιας συνθήκης …απόδρασης, μια υπερβατική εμπειρία; Με δυο λόγια, ρεαλισμός ή μαγεία;
Βαρβάρα Παπαστεργίου: Δεν πιστεύω στο τέλειο και το σωστό. Πιστεύω στη δουλειά, στην έρευνα, στην αφοσίωση. Όπως και στα Μαθηματικά, ένα θεατρικό έργο έχει τα δεδομένα του και σου ζητά λύση/λύσεις σε κάποια ζητούμενα. Παρ’ όλα αυτά στο θέατρο καταπιανόμαστε με παραδείγματα ζωής. Η δομή μπορεί να είναι ίδια αλλά η ζωή δεν είναι σκέτα Μαθηματικά…
Ελένη Μανώλογλου: Θεωρώ ότι είναι όλα μαζί. Η ερμηνεία δεν έρχεται από μόνη της αλλά απαιτεί χρόνο δουλειάς, σκέψης και συστηματικής εσωτερικής επαφής με τον εαυτό σου αλλά και με τον χαρακτήρα που υπερασπίζεσαι. Πιστεύω, επίσης, ότι είναι καλύτερο την υπερβατική εμπειρία να την νιώσουν πρώτα απ’ όλα οι θεατές και μετά εμείς. Επομένως, ίσως να έλεγα ρεαλισμός για εμάς, μαγεία για τους θεατές.
Στέλλα Χατζηδάκη: Μία χαρακτηριστική έκφραση του κ. Πέτρου Ζηβανού είναι ότι το θέατρο αποτελεί ένα ψέμα ερωτευμένο με την αλήθεια, μαγεία λοιπόν που συνδυάζεται δημιουργικά με στοιχεία ρεαλισμού.
6. “Κάτι που δεν λέγεται…” Είναι το θέατρο ένας τρόπος να μιλήσουμε για όσα συνήθως αποσιωπούνται;
Κατερίνα Μπόλματη: Δεν είναι σημαντικό η τέχνη να επιτελεί και έναν τέτοιο ρόλο; Ο προβληματισμός, η κοινωνική ευαισθησία του ηθοποιού και η προσπάθεια ευαισθητοποίησης του κοινού και πόσο μάλλον σε ταραγμένες εποχές είναι χρήσιμο, πιστεύω, και αναγκαίο να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο ρόλο του θεάτρου…
Ματίνα Δροσίδου: Το θέατρο δίνει τον απόλυτο λόγο ακόμα και μέσα από μια σιωπή, μια κίνηση, μια πράξη, ένα τραγούδι. Ό, τι συμβαίνει στο θέατρο θέλει να πει κάτι …που ίσως δε λέγεται.
Αναστασία Ζωίδου: Το θέατρο έχει ως πυρήνα τη συμπύκνωση της ζωής και υπό αυτή την έννοια όλα είναι δυνατά να συμβούν ή να ειπωθούν.
7. “..η ζωή πρέπει να συνεχίζεται ακόμη κι όταν το όνειρο τελειώσει…” Η θεατρική τέχνη συνεχίζεται όταν η παράσταση τελειώσει; Τι σας έχει προσφέρει η ενασχόληση με το θέατρο στην πράξη;
Ελένη Μανώλογλου: Η θεατρική τέχνη δεν σταματάει ποτέ! Είναι παντού γύρω σου, όπου και αν κοιτάξεις, από έναν τσακωμό που θα δεις μπροστά σου στα στενά της πόλης μέχρι ένα φιλί ανάμεσα σε ένα ζευγάρι. Στα πιο μικρά πράγματα κρύβεται κάτι «μαγικό» και οφείλουμε να το εντοπίζουμε και να το αναδεικνύουμε μέσω του προστατευμένου χώρου-πλαισίου που ονομάζεται θεατρικός χώρος- θεατρική σκηνή. Στην πράξη το θέατρο σε απελευθερώνει γιατί καταφέρνεις να σκέφτεσαι έστω για τις ώρες των προβών ή των παραστάσεων σαν κάποιο άλλο πλάσμα.
Ονειρεύεσαι μέσα απ’ αυτό, ζεις μέσα απ’ αυτό, πράττεις με βάση τις επιθυμίες αυτού του προσώπου που «υποδύεσαι», του δίνεις ζωή, λόγο, το «εκπροσωπείς».
Αναστασία Ζωίδου: Υπάρχει κάτι απευλευθερωτικό στη διαδικασία της προσπάθειας να υποστηρίξεις ένα χαρακτήρα στο θέατρο. Η διαδικασία αυτή είναι απαιτητική, εμπεριέχει προσωπική αναζήτηση και παρατήρηση. Δεν φτάνει όμως να βρει κανείς τα κοινά σημεία με τον εαυτό του, χρειάζεται να βγει έξω από αυτόν. Θεωρώ ότι η διαδικασία αυτή, έχει αναπτύξει το μυαλό και την ψυχή μας και έχει αλλάξει το βλέμμα μας για τα πράγματα.
Βαρβάρα Παπαστεργίου: Είναι λάθος ο τρόπος που έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε. Δεν αρχίζουμε τα πράγματα για να τα τελειώσουμε. Τα αρχίζουμε για το ταξίδι, για την εξέλιξή μας, για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Κι αν τελειώσει ένα όνειρο, θα φτιάξουμε το επόμενο.
Συνέντευξη στη Μαρία Παντελίδου
Leave a Reply