Έπειτα από δεκάδες επιτυχημένες εμφανίσεις στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, η Κατερίνα Διδασκάλου επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη και πρωταγωνιστεί στον αριστουργηματικό μονόλογο του Αντώνη Τσιπιανίτη «Η Πόρνη από πάνω», που παρουσιάζεται το Σάββατο 30 Νοεμβρίου και την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου στο Θέατρο Αριστοτέλειον σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Πατρώνη. Με αφορμή την 9η σεζόν της παράστασης, η αγαπημένη ηθοποιός μιλά στο praximag για τις προκλήσεις ενός έργου που κάθε χρόνο κερδίζει ολοένα και περισσότερο τις καρδιές του κοινού.
«Η Πόρνη από πάνω» είναι μία παράσταση που παίζεται επί σειρά ετών και έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα από κοινό και κριτικούς. Πόσο δεμένη νιώθετε πλέον με το έργο;
Η Ερατώ είναι ένας ρόλος που με ακολουθεί όλα αυτά τα χρόνια, αλλά υπάρχει παράλληλα και με όλα τα υπόλοιπα πράγματα που κάνω, τα οποία είναι πραγματικά πολλά. Ομολογώ, όμως, ότι εν τέλει ο κόσμος αποφασίζει για τη διάρκεια μιας παράστασης, και μέχρι στιγμής επιλέγει να μένει στην επικαιρότητα η «Πόρνη από πάνω».
Η ηρωίδα σας, η Ερατώ, είναι μία γυναίκα που ζει στο περιθώριο και, μέσα από το μονόλογό της, συνεπαίρνει το κοινό σε ένα ταξίδι συναισθημάτων. Με ποιους τρόπους προσεγγίσατε και εξελίξατε το ρόλο;
Όταν πρωτοξεκίνησε η παράσταση αυτή, ο συγκεκριμένος χαρακτήρας κούμπωσε πολύ γρήγορα μέσα μου. Για καλή μου τύχη, πριν αναλάβω το ρόλο της Ερατώς, είχα συμμετάσχει σε ένα θεατρικό σεμινάριο, κατά τη διάρκεια του οποίου συναντήθηκα με γυναίκες που μου διηγήθηκαν προσωπικές τους ιστορίες και με άφησαν με το στόμα ανοιχτό. Ως Κατερίνα δεν έχω ζήσει ποτέ καταστάσεις σωματικής ή ψυχολογικής βίας, αλλά, χάρη σε αυτές τις συναντήσεις, όταν ήρθε στη ζωή μου η Ερατώ ήταν πλέον μία οικεία φιγούρα και αυτόματα αντιλήφθηκα την ουσία του έργου. Μάλιστα, στήριξα πάρα πολύ τόσο το περπάτημα της ηρωίδας όσο και τον τρόπο ομιλίας της σε μία από τις γυναίκες αυτές. Όσον αφορά στην παράσταση τώρα, πραγματικά έχει πάει σε ένα νέο επίπεδο, και δεν μένει τίποτε άλλο παρά να έρθετε να δείτε την εξέλιξή της! Το θέατρο είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αναπτύσσεται συνεχώς. Είναι σαν τα μωρά που γεννιούνται, μπουσουλάνε, περπατούν, τρέχουν και τελικά πετούν.
Συνδυάζοντας χιούμορ και συγκίνηση, το κείμενο του Αντώνη Τσιπιανίτη περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα, την αυτοεκτίμηση αλλά και την βαναυσότητα με την οποία έρχονται συχνά αντιμέτωπες οι γυναίκες. Πώς ανταποκρίνεται το κοινό στις αφηγήσεις της Ερατώς;
Έχω διαπιστώσει ποικίλες αντιδράσεις από τους θεατές, και ιδιαίτερα από τις γυναίκες που έρχονται να δουν την παράσταση. Είναι πολλές οι φορές που γνέφουν καταφατικά, λένε «ναι» ή κοιτάζουν η μία την άλλη με βλέμματα γεμάτα νόημα. Άλλοτε κλαίνε, συχνά όμως γελάνε κιόλας, κυρίως γιατί το κείμενο του Αντώνη διαθέτει πολύ χιούμορ, όπως άλλωστε και ο ίδιος ως συγγραφέας.
Ποιες θεωρείτε ότι είναι οι επιπλέον προκλήσεις που αντιμετωπίζει ένας ηθοποιός κατά την ερμηνεία ενός μονολόγου;
Κάθε μονόλογος αποτελεί μία ιδιαίτερη πρόκληση για έναν ηθοποιό. Αρχικά, χρειάζεται πολύ καλή τεχνική κατάρτιση και συνεχή επαγρύπνηση από πλευράς του. Έπειτα, μπορεί να «παίζει μπάλα» μόνος του στη σκηνή, ωστόσο υπάρχει μία διάδραση με το κοινό, αλλά και μία επαφή με τους ήχους και τα φώτα της σκηνής. Όλα αυτά μας υπενθυμίζουν ότι το θέατρο ήταν και παραμένει μία συλλογική δουλειά.
Υποδυόμενη τον ίδιο ρόλο εδώ και σχεδόν εννέα χρόνια, σας έχει ταυτίσει το κοινό με τη συγκεκριμένη ηρωίδα; Πόσο εύκολο είναι να συμβεί αυτό σε έναν ηθοποιό;
Στη δική μου περίπτωση όχι μόνο δεν υπήρξε αυτή η ταύτιση, αλλά θα έλεγα ότι συνέβη ακριβώς το αντίθετο, και αυτό είναι ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία. Το κοινό ξεχωρίζει πάρα πολύ καλά την Κατερίνα Διδασκάλου από την Ερατώ και έχω πραγματικά εντυπωσιαστεί θετικά από τη συγκεκριμένη εξέλιξη. Ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι ασχολούμαι παράλληλα με πολλές άλλες δουλειές, όπως θεατρικές παραστάσεις, κινηματογράφο αλλά και τηλεόραση.
Πέρα από τις σπουδές σας στην Ελλάδα, έχετε φοιτήσει σε δραματικές σχολές του εξωτερικού όπως το Columbia University. Ποιο είναι το σημαντικότερο στοιχείο που αποκομίσατε από την εμπειρία σας αυτή;
Το γεγονός ότι μπορώ να παίξω σε δύο ξένες γλώσσες – αγγλικά και γαλλικά – είναι κάτι που θεωρώ ως μεγάλη περιουσία για το «σκληρό δίσκο» του νου μου. Όταν παίζεις σε μία άλλη γλώσσα από τη μητρική σου, η αίσθηση είναι πολύ διαφορετική, είναι κάτι που μεστώνει πολύ. Σε αυτή την εμπειρία οφείλω και την πρόσφατη ερμηνεία μου στη Σονάτα του Σεληνόφωτος, αλλά και παλαιότερα τη συμμετοχή μου στην ταινία «Τριπλός Πράκτορας» του Έρικ Ρομέρ. Επιπλέον, έχοντας ζήσει 10 χρόνια στη Νέα Υόρκη, σπουδάζοντας εκεί και παίζοντας με ξένους ηθοποιούς, εννοείται ότι είδα. πολλά καινοτόμα θεατρικά πράγματα.
Στο παρελθόν, έχετε συμμετάσχει σε πληθώρα παραστάσεων στη θεατρική σκηνή της Θεσσαλονίκης. Ποια είναι για εσάς η πιο χαρακτηριστική εικόνα της πόλης;
Αυτή η υπέροχη βόλτα δίπλα στη θάλασσα, τα πανέμορφα καφέ της παραλίας και τα γεμάτα θέατρα. Θυμάμαι πάντα ένα γεμάτο θέατρο στη Θεσσαλονίκη και αυτό είναι υπέροχο.
Φέτος καταφέρνετε να μοιράζετε επιτυχώς τον χρόνο σας ανάμεσα στο θέατρο και την τηλεόραση. Υπάρχει καθόλου χρόνος για την Κατερίνα και, αν ναι, πώς τον αξιοποιείτε;
Εννοείται ότι βρίσκω χρόνο για τον εαυτό μου και τον γεμίζω με πράγματα που αγαπώ. Κάνω μοντέρνο χορό, διαβάζω και βλέπω καλές ταινίες.
Συνέντευξη Λία Κατσανά
Leave a Reply