Τα τραγούδια του τα ερωτεύεσαι στο πρώτο άκουσµα. Έχουν την ίδια µαγική επίδραση, είτε είσαι τεσσάρων, είτε σαράντα. Πατάς το «play» και έτσι απλά η ζωή γίνεται πιο παιχνιδιάρα.
Ο Φοίβος ∆εληβοριάς ανήκει σε εκείνη τη σπάνια φυλή τραγουδοποιών που βρίσκουν τρόπους να µιλούν στην καρδιά µας µε µια αµεσότητα αφοπλιστική, µε έναν αυθορµητισµό που σπανίζει, σε εποχές που περισσεύει η σοβαροφάνεια, η κατήφεια, η συναισθηµατική τσιγκουνιά. Οι συνθέσεις του ρίχνουν φως ακόµη και στις πιο σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης ύπαρξης, άλλοτε τρυπώνοντας από χαραµάδες κι άλλοτε γκρεµίζοντας τοίχους. Άλλωστε, όπως ο ίδιος λέει, όποια κι αν είναι η αφετηρία, ο στόχος είναι πάντα αυτός: το φως. Έτσι, κάθε τραγούδι του, ακόµη κι όταν καταπιάνεται µε θέµατα «βαριά», καταλήγει να κάνει τον κόσµο λίγο πιο ανάλαφρο, λίγο πιο φωτεινό. Σαν να «αρχίζει η ανοιξιάτικη ώρα»
Τα τραγούδια σου µοιάζουν να έχουν εµπνευστεί από προσωπικά βιώµατα, είναι αφοπλιστικά προσωπικός ο τόνος µε τον οποίον µας απευθύνονται. Κι όµως συχνά είναι σαν να µιλάµε εµείς µέσα από αυτά. Είµαστε τελικά τόσο όµοιοι οι… homo sapiens, µέσα στη διαφορετικότητά µας;
Όταν αγαπάµε, όλοι µοιάζουµε. Και τα τραγούδια µου είναι όλα εξοµολογήσεις σε κάποιον που αγαπάω. Είναι, λοιπόν, ανυπεράσπιστα, είναι σα να βλέπεις έναν άνθρωπο µόνο του σε ένα δωµάτιο. Και όλοι οι άνθρωποι µες στα δωµάτιά τους µοιάζουν µ’ εµάς στο δικό µας.
Από την «Παρέλαση» του 1989 µέχρι την «Καλλιθέα» του 2015, οι δίσκοι σου ήταν µετρηµένοι, αλλά «ένας κι ένας». Υπάρχει κάποιος που είναι για σένα λίγο πιο σηµαντικός από τους υπόλοιπους; Ή αγαπάς το ίδιο όλα σου τα… «παιδιά»;
Το «Έξω» από άποψη συµµετρίας. Έχει πολλά τραγούδια που µ’αρέσουν, αλλά έχει κι άλλα βιαστικά τοποθετηµένα. Τους δίσκους µου γενικά τους αργώ, αυτός έχει κάτι το βιαστικό, θα µπορούσα να περιµένω για 2-3 τραγούδια ακόµα.
Ξεκίνησες τη µουσική σου πορεία, σχεδόν παιδί κι ο ίδιος, στα 15 σου. Κι ενώ έχουν περάσει 30 και χρόνια, ενώ έχεις ωριµάσει προσωπικά και καλλιτεχνικά, µοιάζεις να έχεις διατηρήσει κάτι από την ελαφρότητα της νιότης. ∆εν έχεις πέσει στην παγίδα της σοβαροφάνειας που συχνά φέρνει η ενηλικίωση κι ακόµη περισσότερο η καταξίωση. Πώς κρατάς ζωντανό το παιδί µέσα σου;
Κάνω αυτό που κάνουν τα παιδιά. Ασχολούµαι µόνο µε αυτά για τα οποία είµαι περίεργος. Και όταν πρέπει να κάνω κάτι, το κάνω παίζοντας. Βλέπω ταινίες και ακούω µουσική, επιλέγοντας αυτές που εγκρίνει ένας βαθύτερος εαυτός µου, ποτέ αυτές που πρέπει να γνωρίσω από συµβατική υποχρέωση. Ψάχνω επίσης συνεργάτες που να είναι αφελείς και έτοιµοι για παιχνίδι, όπως εγώ. Αν κάποιος µε αντιµετωπίσει τσιγκούνικα, φεύγω. Και δεν αναλώνοµαι σε καυγάδες για το δίκιο µου. Φεύγω την κατάλληλη στιγµή.
Έχεις δηλώσει ορκισµένος σινεφίλ. Το θέατρο το αγαπάς εξίσου;
Ταινίες µπορώ να δω και κακές, απολαµβάνοντάς το. Θέατρο όχι. Στο θέατρο µπορώ να δω µόνο ό,τι υποψιάζοµαι πως είναι σπουδαίο. Στις παραστάσεις του «Εµπρός» ή του Βογιατζή ή της Κοκκίνου ή του Μαυρίκιου έτρεχα από την πρώτη µέρα. Το ίδιο κάνω και τώρα, για ορισµένους σκηνοθέτες ή ηθοποιούς.Αλλά δεν βλέπω παρά µόνο 10 παραστάσεις τη χρονιά. Ταινίες βλέπω συνεχώς.
«Στην κοσµάρα µου ως συνήθως» λες στο ξεκίνηµα ενός κοµµατιού. Είναι λες αυτή η… αποσύνδεση από τον κόσµο προϋπόθεση για να είναι κανείς καλλιτέχνης ή ένα παλιοκαιρισµένο στερεότυπο;
Πρέπει να είσαι µες στον κόσµο κι έξω απ’αυτόν µαζί. Πρέπει να παρατηρείς τους άλλους και τον εαυτό σου, από ψηλά. Να µην αφήνεις να σε παρασύρει η οχλαγωγία και οι νοσηρές τάσεις της µάζας. Όχι όµως κατηγορώντας τους. Υπερασπιζόµενος απλώς το δικαίωµα να µην γίνεις γελοίος, επειδή έτσι θέλουν όλοι σε κάποια συγκεκριµένη στιγµή.
Υπογράφεις τη µουσική στην παράσταση βρεφικού θεάτρου «Έξω, µέσα, πάνω, κάτω» που συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά στο ΚΘΒΕ. Υποθέτω πως πρέπει να βρίσκεσαι σε έναν πολύ οικείο κόσµο όταν γράφεις µουσική για παιδιά. Ενισχύθηκε αυτό και από την πατρότητα;
100%. Η κόρη µου γράφει από µέσα µου κάποια από τα τωρινά τραγούδια µου.
Από την «Ταράτσα του Φοίβου» στα «Τραγούδια του Πεζοδροµίου»… Τι πιστεύεις είναι αυτό που κάνει τα show σου τόσο αγαπητά στο κοινό;
Ότι είναι παιχνιδιάρικα, χωρίς όµως να αρνούνται το σκοτάδι ή τη µελαγχολία. Συνήθως βλέπεις προαποφασισµένη χαρά ή προαποφασισµένη νταρκίλα. Εµένα στόχος µου είναι πάντα το φως, αλλά ξεκινάω από τα υπόγεια.
«Η ζωή µόνο έτσι είναι ωραία». Πώς δηλαδή;
Αγαπώντας, χωρίς να περιµένεις ανταπόδοση.
Τι σε κάνει να νιώθεις «χάλια»; Και σου συµβαίνει συχνά;
Η επιµονή των ανθρώπων να κινούνται στερεοτυπικά. Βλέπεις πολλά καταστροφικά πράγµατα που γίνονται επειδή απλώς µιµούµαστε τους άλλους. Η φούσκα του 2000, το bullying, η κακή τηλεόραση που κοπιάρουµε στις ζωές µας.
«Θα πω ό,τι ψέµα µπορώ, Θα πω ψέµατα, Μόνο ψέµατα»… τραγουδάς. Αλήθεια, ποια είναι η σχέση σου µε το ψέµα; Το δικαιολογείς; Το δέχεσαι; Το λες;
Όπως ο Φελίνι, «είµαι ψεύτης, αλλά ειλικρινής ψεύτης». ∆εν υπάρχει τίποτε στις πράξεις µου και στα πράγµατα που δηµιουργώ που να µη δείχνει όλη την αλήθεια µου, σε βαθµό που τροµάζω από το πόσο εκτεθειµένος είµαι. Για να το υπερασπιστώ αυτό, όµως, στην καθηµερινότητά µου, λέω συνέχεια ψέµατα. Εύχοµαι να µου τα συγχωρέσουν όσοι αγαπώ, αφού στο τέλος θα τους δώσω όλη την αλήθεια µου. Και την αγάπη και την αφοσίωσή µου.
Συνέντευξη στη Μαρία Παντελίδου
*Αναδημοσίευση απο το εξαμηνιαίο freepress περιοδικό του ΚΘΒΕ «ΠΡΑΞΗ» (Φθινόπωρο-XEIMΩΝΑΣ 2020)
Leave a Reply