Δύο αντίθετες προσωπικότητες ανταμώνονται σε έναν Κήπο, σε μία προσπάθεια να αποδράσουν από τον μοναχικό τους κόσμο και να βρουν την αποδοχή και τη συντροφικότητα που αναζητούσαν σε όλη τους τη ζωή. Αυτή τη συνάντηση παρουσιάζουν στη σκηνή του Θεάτρου «Αυλαία» ο Στέλιος Μάινας και η Κάτια Σπερελάκη μέσα από το έργο «Ο Κήπος» του Bruce Gooch. Υπό τη σκηνοθετική ματιά του Δημήτρη Μυλωνά, ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια των θεατών η ιστορία της συνάντησης δύο ανθρώπων, που, παρά τις διαφορές τους, τελικά μοιράζονται πολλά περισσότερα απ’ όσα νομίζουν.
Ο Στέλιος Μάινας μίλησε στο Praximag για τον «Κήπο»:
Μετά από μία παγκόσμια πρεμιέρα και μία πετυχημένη σειρά παραστάσεων στην Αθήνα, ο «Κήπος» έρχεται τώρα και στη Θεσσαλονίκη. Πώς οδηγηθήκατε στην απόφαση για την παρουσίαση του έργου στην πόλη μας;
Η Θεσσαλονίκη πάντα είναι στις προτεραιότητες των καλλιτεχνών λόγω του υψηλού επιπέδου του κοινού της και της προσέλευσης στις παραστάσεις των αγαπημένων ηθοποιών.
Υποδύεστε τον Μπάρι, έναν φαινομενικά άξεστο χαρακτήρα που όμως έχει υποφέρει πολύ στο παρελθόν λόγω του πολέμου. Με ποιον τρόπο αποφασίσατε να προσεγγίσετε το συγκεκριμένο ρόλο;
Ένας βετεράνος ενός άδικου πολέμου εισπράττει την απαξίωση και τη μοναξιά, δύο χαρακτηριστικά των σύγχρονων κοινωνιών μας. Είναι ένα πληγωμένο θηρίο που γλύφει τις πληγές μόνο, στη φωλιά του. Όταν εισβάλει η Λουίζ, φυσικά δεν την υποδέχεται με λουλούδια.. Αλλά, όπως μεταφέρει το κεντρικό θέμα του έργου μας, κανείς δεν μπορεί να ζήσει μόνος, και τα μαθήματα αλληλεγγύης δίνονται ακόμα και στις ζούγκλες των μεγαλουπόλεων.
Τόσο ο Μπάρι όσο και η Λουίζ αναζητούν μία διέξοδο από τη μοναξιά τους, και έτσι ο «Κήπος» μετατρέπεται στην όαση που τους φέρνει κοντά. Θεωρείτε ότι ζούμε σε μία εποχή μοναξιάς και, αν ναι, ποιο είναι για εσάς το καλύτερο αντίδοτο;
«Κήπος» για τον καθένα μας είναι ένα διαφορετικό καταφύγιο: ένα βιβλίο, ένας έρωτας, ένα ταξίδι, ο κήπος σου, κάτι τέλος πάντων που σε κάνει ευτυχισμένο, και στο οποίο καταφεύγεις για να βρεις την προσωπική σου ηρεμία. Όλοι χρειαζόμαστε μια γωνιά καταφυγής, φυσικά και μεταφυσικά.
Μοιράζεστε τη σκηνή με τη συμπρωταγωνίστρια και σύζυγό σας Κάτα Σπερελάκη. Πόσο εύκολη είναι η συνεργασία δύο ανθρώπων που συμβιώνουν και εκτός θεάτρου;
Εννοείται ότι υπάρχει μεγαλύτερη ευκολία συνεννόησης, αφού η οικειότητα είναι κατακτημένη και η θεατρική γλώσσα κοινή. Κερδίζεις χρόνο και ουσία. Κοινώς, «κόβεις δρόμο».
Ως ηθοποιός, έχετε χαράξει μία ολοκληρωμένη πορεία τόσο στο θέατρο, όσο και στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Επιδιώκετε να κρατάτε μία ισορροπία ανάμεσα στα τρία ή έχετε κάποια ξεκάθαρη αδυναμία;
Η αλήθεια είναι ότι είμαστε τέκνα της ανάγκης. Κάποτε σου πέφτουν όλα μαζί, κάποτε δεν κάνεις τίποτα… Έτσι είναι η δουλειά. Και βέβαια, όλα αυτό με την απόλυτη ανασφάλεια της προσωρινότητας.
Έπειτα την ολοκλήρωση των παραστάσεων, ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;
Τον Απρίλιο ξεκινάω γυρίσματα για την καινούρια ταινία του Αλέξη Καρδαρά με τίτλο «Φαντασία», όπου ερμηνεύω έναν δεξιοτέχνη του μπουζουκιού. Αλλά ξέρετε, στον κινηματογράφο πριν χτυπήσει η πρώτη κλακέτα, δεν είσαι ποτέ σίγουρος για το πότε κι αν ξεκινάς…
Συνέντευξη στη Λία Κατσανά
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφιδάς
Leave a Reply