Για την Κατερίνα Παπαδάκη ο δρόμος από το τελευταίο μάθημα υποκριτικής μέχρι την παρθενική της παράσταση αποδείχτηκε απροσδόκητα ταχύς! Πάνε λίγοι μήνες που η νεαρή ηθοποιός αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του ΚΘΒΕ και όμως, η νέα σεζόν τη βρίσκει επί σκηνής, και μάλιστα σε ρόλο πρωταγωνιστικό, στο πλευρό του Γιώργου Νινιού, στη μεγαλόπνοη δουλειά ῾῾Καληνὐχτα Μαργαρίτα῾᾽ που σκηνοθετεί ο Φώτης Μακρής στη Μονή Λαζαριστών.
Το θεατρικό ταξίδι σας μόλις ξεκίνησε. Από πού έρχεστε, ποια είστε, πού πάτε;
«Ποιος στ’ αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω, με χίλιες δυό εικόνες στο μυαλό…». Αυτό μου ήρθε.. Είμαι απ’ το Ηράκλειο Κρήτης, βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη επειδή πέρασα στο τμήμα θεάτρου του ΑΠΘ, κι έτσι αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στη Δραματική σχολή του ΚΘΒΕ και τελικά με μεγάλη χαρά πέρασα. Βγαίνοντας απ’ τη σχολή, μου ήρθε πολύ ξαφνικό το ότι με διάλεξαν σε κάτι τόσο σπουδαίο για μένα και προς το παρόν πορεύομαι με αυτό που έχω να κάνω τώρα, με μεγάλη χαρά ξανά και ευγνωμοσύνη. Όσο για το πού πάω, δεν έχω ιδέα. Ελπίζω κάπου…όμορφα.
Τι σας κέρδισε στην υποκριτική; Γιατί αποφάσισες να γίνεις ηθοποιός;
Είναι ένα κομμάτι της ζωής μου για το οποίο χαίρομαι πάρα πολύ. Περνάω όμορφα. Και άσχημα. Και ξανά όμορφα. Είναι πώς να το πω; Σαν να είσαι στη θάλασσα και έχει φουρτούνα αλλά εσύ είσαι μέσα σε ένα πορτοκαλί σωσίβιο. Δεν είσαι στη στεριά, μα ούτε και στο βυθό. Επιπλέεις, προσπαθείς, αναπνέεις, παίζεις, νιώθεις ζωντανός.
Όταν η Κατερίνα συνάντησε τη ῾῾Μαργαρίτα῾῾. Τι σας ενέπνευσε περισσότερο στο συγκεκριμένο ρόλο;
Νομίζω πώς αυτό που με γοήτευσε πολύ είναι κάτι που το εξηγεί καλύτερα ο κ. Σταμάτης Κραουνάκης, μέσα απ’ τους στίχους του τραγουδιού που έγραψε για την παράσταση, οι οποίοι σε ένα σημείο λένε « Έτσι θέλω, να τελειώσει ο κόσμος μ’ ένα κρότο ή μ’ ένα λυγμό». Την σκέφτομαι σαν ένα κορίτσι- γυναίκα που είναι ανάμεσα στο να κάνει την έκρηξη και την επανάστασή της ή να κρυφτεί στη γυάλα της και να πνιγεί απ’ τα δάκρυά της… Στο μυαλό μου την έχω κάπως μελαγχολική, χαρωπή, καταπιεσμένη, ευγενική, χαζούλα, αν θέλετε, και τρυφερή. Συνεπώς με τέτοια χαρακτηριστικά μόνο να μου τραβήξει το ενδιαφέρον μπορεί ή όπως είπατε, να με εμπνεύσει.
Θα μοιραστείτε μαζί μας μια ιδιαίτερη εμπειρία που βίωσατε κατά τη διάρκεια των προβὠν της παράστασης;
Η πρώτη μου σκέψη ήταν «όχι». Μα τελικά νομίζω πως έχω κάτι να πω. Μπήκα σε αυτή τη διαδικασία των προβών σαν ένα κλειστό στρείδι και ντρεπόμουν όλο τον θίασο τόσο, που φοβόμουν ακόμη και να τους κοιτάξω για παραπάνω από δύο δεύτερα. Με τον καιρό αυτό άλλαξε, βοήθησαν όλοι και το στρείδι άνοιξε αρκετά! Αγκαλιάζει κιόλας! Νιώθω τυχερή και έχω πολλά όμορφα συναισθήματα για τους ανθρώπους που γνώρισα αυτούς τους μήνες. Τους αγάπησα αληθινά και έχω μεγάλη χαρά μέσα μου. Κι άλλες -αμέτρητες- όμορφες λέξεις μου έρχονται στο μυαλό, αλλά είναι περιττές… Για μένα αυτό που σας περιέγραψα είναι κάτι παραπάνω από μια «ιδιαίτερη εμπειρία», είναι σπουδαίο.
Συνέντευξη στην Μαρία Παντελίδου
Φωτογραφίες : Tάσος Θώμογλου
*Αναδημοσίευση από το εξαμηνιαίο freepress περιοδικό του ΚΘΒΕ «Πράξη» (Χειμώνας 2018 – Άνοιξη 2019 )
Leave a Reply